ik durfde vroeger wel eens klagen dat de blokperiode de uitgelezen moment was voor de zon om op te duiken, wat natuurlijk dan heel irritant is, want dan is het veel te warm op kot, en het idee aan al het leuke wat je dan zou kunnen doen in plaats van achter je boeken te zitten, helpt de concentratie ook niet vooruit.
Dit jaar daarentegen zag ik grote hoeveelheden zon helemaal zitten. Ik heb een grote ijsjesachterstand, wat als icecreamprincess toch echt niet kan (welgeteld al eentje) en aangezien de hoeveelheden werk meevallen zag ik af en toe een paar uurtjes op de bank in het zonnetje helemaal zitten. In praktijk is helaas niets minder waar, want de zon is echt far far away. In tegenstelling van goed weer is het nu net weer herfst: druilerig, koud, nat en donker. Het perfecte weer om je toch maar achter de pc te verschuilen en papers te typen of te lezen. Uit bed raken wordt er helaas moeilijker op met dat weer. Ook mijn muziekbatterijen staan stilaan op rood na het gemiste concert van Anton, Milow en Nona Mez en de perfecte getimede wolkbreuk boven Leuven ten tijde van het Scala concert. Dat maakt het laatste concert al weer geleden van 4 april (cd voorstelling Anton). Hoog tijd voor een nieuwe dosis, en die vind ik nog net op de valreep, nu zaterdag in de fnac: Anton solo. Symbolisch gezien kan het ook niet mooier, want ik opende het jaar op 30 september met Anton Solo, en nu op 28 mei sluit ik het op dezelfde manier af. Een half uur kippevel met Anton zal me wel een week of vier verder brengen, en dan zijn er Rufus, Bufallo Tom en Tragically hip op Cactus op 8 juni.

Ik besef dat mijn stukjes korter worden, maar wat is er nu interessant aan wat ik lately doe? zit in afwerkfase van paper 1, ondertussen nog altijd thesisdatabank stukje bij beetje aan het aanvullen, en pendel tussen Leuven en thuis. That's it. Hopelijk komt daar binnekort wel verandering in en wordt het weer interessanter om te lezen hier. Toch nog een tip voor druilerige dagen als deze: ga naar de dichtsbijzijnde filmzaal en koop een ticketje voor 'The merchant of Venice'. Als je wel houdt van Venetië, Al Pacino, Shakespearen taalgebruik, of zelfs Joseph Fiennes is het zeker aan te raden. Mij hielden de acteerprestaties van Al Pacino en Jeremy Irons al in ieder geval ongeveer tot het einde aan mijn stoel gekluisterd Add some romance, een beetje spanning (de kistjes) en dat geeft een heel ontspannend en toch niet zinloos avondje uit :)

saturday oh saturday

ik zei het nog in mijn vorige post, i need some time. Niet dat ik toen van plan was dat letterlijk te nemen, maar zoveel kan er ook niet gebeuren he.. Toch niet veel dat interessant is ;)

Zaterdag is dat hopelijk wel het geval, want ik heb op niet minder dan 2 dingen mijn oog laten vallen. Ten eerste wil ik al heel lang naar het Triple concert van Anton, Milow en Nona Mez, maar aangezien niemand zich tot nu toe kandidaat heeft gesteld zal het wel niks zijn. Komt daar nog bij dat ze thuis heel graag naar Ten Vrede willen, dan kan ik het helemaal vergeten, want dan geraak ik helemaal nergens.
Maar gisteren ontdekte ik de perfecte oplossing. Tijdens onze kotactiviteit passeerden wij namelijk de Grote Markt, waar plots een vrij groot podium was verschenen. Het feit dat de twee broers Kolacny er bij stonden maakte het geheel nog interessanter. Gelukkig waren er nog erger nieuwsgierige mensen dan ik, want ze wisten me te vertellen dat Scala er zou spelen zaterdag. Het eerste wat ik er van hoorde, maar dat zou aanwezigheid Stijn en Steven verklaren, dus ging ik daarnet op onderzoek uit. Het blijkt te kloppen, en wat nog beter is: ik heb volk dat mee wil :)
U dacht toch niet dat het zo simpel zou zijn hoop ik? Want ik vind heus wel een ander probleem hoor. Dit keer is dat het feit dat het concert gratis is. Gratis betekent meestal hopen volk, en dat is nu net niet wat je nodig hebt als je in een rolstoel zit. Dus ik ben er niet helemaal gerust in. Heb nu gemaild of er iets voorzien is, en anders zal het gewoon op tijd gaan zijn.. meer volgt ongetwijfeld.

Verder gaat de tijd verder, en dat wil zeggen dat de examenperiode dichterbij komt. Maar, dit jaar ga ik mijn best doen om niet te klagen, want ik heb op 16 juni examen, en dan eentje op 19 of 21 juni. Klagen kan ik dus echt niet doen, of het moest zijn wat ik in godsnaam daarna moet gaan doen. Ideetjes zijn welkom :)

everybody needs time

ik weet niet of het jullie vaak overkomt, maar af en toe kom ik zo'n song tegen waarvan ik denk "damn.. dat gaat net over mij" Als dat een mooie song is dat vaak geen probleem, maar het eerste moment is het toch altijd even schrikken. Zo ook daarstraks, toen ik de nieuwe songs van Palomine ging beluisteren. Songs van Palomine zijn altijd gevaarlijk ,want de stem van David (de zanger) is een van die stemmen die altijd gevoelige snaren raakt.
En bij deze song 'Everybody needs time' was het weer zo herkenbaar dat het bijna eng werd. Het beschrijft in grote lijnen hoe ik me over het algemeen voel de laaste weken. Om je een idee te geven hieronder mijn idee van hoe de lyrics er ongeveer uitzien. De meest relevante passages dan toch.

dreaming of a place
down to the sea
i wake up every morning
and i see nothing has changed

the end of my day
still feeling the same
but i cant help myself no longer anymore
anymore

where am i going
what can i do
to reach it?

should i leave the past behind?
oh i don't know
but i wanna know

there's an angel i would like to know
to tell me more about the future
mabye i would ask for more
and take me to the one i love

people come to hold my hand
people help me find the truth
if i find love along the way
well my angel"ll be watching over you over you

where am i going
what can i do
to reach it?
should i leave the past behind?
oh i don't know
but i wanna know

(met mijn excuses voor mogelijke fouten)
voor wie het geheel gezongen wil horen: http://www.palomine.be/mailpalomine.html en als je daar dan toch bent, kan je evengoed stemmen voor Palomine voor op suikerrock.. Zij en ik zullen je dankbaar zijn, want dan kan ik er eindelijk nog es naar toe :)

handleiding

handleiding 'hoe beledig ik (hopelijk onbedoeld) een persoon met een handicap?' Lees en leer hoe het niet moet.

Daarstraks kreeg ik een email om mee te werken aan het eindwerk van een student. Dat gebeurt wel vaker, en aangezien we andere mensen graag helpen, doe ik daar meestal ook goed mijn best voor. Deze keer ging het over een lijst met tien vragen, die ik schriftelijk mocht beantwoorden en doormailen. Tot daar allemaal geen probleem: been there, done that. Ik had de vragen namelijk nog niet onder ogen gehad.

Nu mag u me van mijn part overgevoelig vinden, maar de volgende vragen (gelukkig maar een deel uit het totale aanbod) vind ik getuigen van a) geen inlevingsvermogen in de leefwereld van iemand met een handicap b) totaal respectloos naar die persoon toe en c) absoluut demingrerend.

Dan moet je nog bedenken dat ik (en nu zwans ik niet) nog heel open ben over mijn handicap. Ik ben dat ook bewust, het is de enige manier om de mensen een relatief juist beeld van een handicap te doen krijgen. Voor mij geen probleem. Maar echt niet iedereen is zo open over zijn of haar handicap. Er zijn mensen die er problemen mee hebben om die te aanvaarden (ik heb er tenslotte ook minstens 10 jaar over gedaan) en dan vallen zo'n vragen niet in goeie aarde.

om welke vragen gaat het nu?
-
1. Wat mis jij allemaal in het leven door je handicap?
Als je niet snapt wat daar mis aan is, sorry maar dan denk ik echt niet dat we nog lang vrienden kunnen zijn. Ten eerste impliceert die vraag dat we door een handicap te hebben iets zouden missen in ons leven, wat ik toch al een heel straffe uitspraak vind. Precies of we zijn niet heel of zo. Natuurlijk missen we wel es dingen, maar dat zijn mijns insziens toch geen levensnoodzakelijke dingen, en als dat wel zo is dan ben je meestal wel creatief genoeg om een oplossing daarvoor te vinden. Sorry, maar ik vind echt wel dat mijn handicap mijn leven heeft verrijkt ipv verarmt, en ik denk dat dat voor de meeste van jullie die regelmatig met me omgaan ook wel geldt.. Je leert in iemand anders zijn schoenen staan, al gaat het maar om 'is dat toegankelijk', 'zijn daar trappen'?

Geloof me helaas als ik zeg dat het nog erger wordt.
1. Hoe reageren vreemde mensen op straat?
De reacties van vreemden zijn meestal heel negatief, onplezant, of ronduit schokkend. Ik heb daar persooonlijk enorm iets tegen, maar ik begrijp ze wel. Je leert pas omgaan met mensen met een handicap als je ze leert kennen, zelfs ik heb op kot heel wat bijgeleerd over andere handicaps. Mensen die nog nooit zo iemand hebben gezien, reageren stereotyp. Ze denken ook heel stereotyp. Maar vergeef mij dat ik niet iedere kleine die zijn mama luidop vraagt : 'mama, waarom heeft die drie benen' heel mijn levensgeschiedenis ga vertellen. Mensen die het willen weten, die moeten het maar vragen, ik zal het altijd vertellen. Mensen die het vind ik moeten weten, vertel ik het wel zelf. Maar ik hoef toch het allerallerpersoonlijkste van mezelf aan een of andere onbekende vertellen? kan het moeilijk op mijn voorhoofd laten tatoeëren of zo he.
Natuurlijk, ik heb een raar soort handicap. Ik weet het. Best wel lastig, want ik pas niet in een hokje. Mensen zien rolstoel, en denken 'kan niet stappen'. Jammer, want ik kan het wel. o wee als je dan es rechtstaat.. Mensen zien rolstoel en denken : 'heeft mentale achterstand'. Jammer, ik niet. Ik zit in 1e lic. Germaanse Talen zelfs.. Mensen zien rolstoel en denken 'kan niet voor zichzelf spreken'. Jammer, want ik kan het wel.
Mensen zien kruk en denken 'oh, die heeft iets gebroken'. Jammer, want ik heb geen gips. Mensen zien kruk en denken 'tijdelijk'. Zeer hardnekkig uit te roeien, ik kom nog regelmatig mensen tegen die me vragen wanneer ik nu eindelijk zonder kruk kan. Jammer, het antwoord is hier hoogstwaarschijnlijk : dit is voor de rest van mijn leven. Zulke reacties kwetsen, en dat allemaal bovenhalen kwetst dubbel.

en nu de laatste :

Heb/had je bepaalde hobby’s die je nu niet meer kan uitvoeren?
Als het al zo is dat je door je handicap dingen niet meer kunt, dan wil je daar meestal niet zo botweg mee worden geconfronteerd, of je gaat er gewoon volledig tegenin en blijft er in geloven dat het toch kan. (de Marc Herremans- manier) Deze vraag impliceert als beste wat ik bedoel met gebrek aan respect. Het is echt zo 'effe zout in de wonde strooien' en dat kan hopelijk niet de bedoeling zijn geweest. Ik zeg niet dat je mensen met een handicap als porseleinen poppen moet behandelen, maar mensen die vaak met mensen met een handicap omgaan, krijgen volgens mij kippevel (in de negatieve zin) van dat soort vragen. Het is duidelijk dat zo iemand niet bekend is met de leefwereld van iemand met een handicap. En voor je het je zou afvragen: dit heb ik niet gereageerd. dit zijn persoonlijke bedenkeningen...

Shine

het heeft een tijdje geduurd, ik weet het. Afgelopen dinsdag was het eindelijk zo ver: de albumvoorstelling van de nieuwe van Anton Walgrave. Wie naar Radio 1 luistert, kon er de laatste dagen niet meer naast luisteren. De cd had ik al voorbeluisterd via de site, dus daar zaten niet veel verrassingen meer in. Het blijft nog steeds een goeie plaat, met trage lovesongs voor de depri-momenten en meer up tempo nummers. Voor ieder wat wils dus, of dat zou toch moeten. Het verschil met 'Before the dawn' is groot, maar ik vind het een goeie evolutie. Ik hou niet zo heel erg van al dat gesampel en zo. Op 'Shine' zijn de songs puurder, en dat past beter bij Anton.
Aangezien de plaat geen verrassing meer was werden alle verwachtingen doorgeschoven naar dinsdag, de albumvoorstelling in het Depot. En daar liep het een beetje mis. Niet door Anton of zijn groep, maar door persoonlijke factoren. Het klonk allemaal wel goed en zo, maar iets te veel zoals op de cd. Je moet zelfs de strijkers missen :s
Maar wat het helemaal niet geweldig maakte voor mij, was het beeld. Ik weet het, beeld zou niet mogen meetellen, maar als je echt maar een beetje ziet, bij momenten mis je toch een deel van de sfeer. Zo zie je niet wanneer Anton achter de piano kruipt, of wanneer hij helemaal in zijn song kruipt en gaat stampvoeten :) De energie kwam dus niet zo heel erg over door de rijen mensen voor mij, en daar had ik me onvoldoende op voorbereid. Dat was dus wel een tegenvaller... tot onze grote verbazing bleek het hele optreden ook maar een dik uur te hebben geduurd, al was ons dat tijdens het concert niet opgevallen.
Eindigen deed ie (kan het ook anders) met 'Lost Soul', en nog 'awake' en 'smile' om mee af te sluiten. Mijn smile na het verlaten van de zaal had toch breder gekund..

Every little thing he does is magic

De titel geeft de sfeer van dit stukje al helemaal aan, dus wie verder leest is gewaarschuwd. Gisterenavond ben ik voor de eerste keer dit semester naar een concert geweest. Dat is verbazend lang uitgehouden van mezelf. Een ander record dat gisteren gesneuveld is, is het een jaar en drie maanden record dat het geleden was sinds ik laatst Jasper Steverlinck aan het werk had gezien. De meeste mensen weten wel dat ik Jasper in zijn solo-project ben gevolgd, en dat als ik iets doe, ik het tegoei doe.
Het was dus een heel uitzonderlijke situatie waarin ik me gisterenavond bevond, en ik ben niet van plan het nog es zo ver te laten komen. Na meer dan een jaar weer naar Jasper gaan kijken hield wel een deel vragen in: wat zou ik er van denken? zou het nog als vroeger zijn? Zou hij het nog kunnen? Ik vond het best wel spannend. En dus stond ik veel te vroeg as usual in het Stuk.. ik vond een goed plekje. So far so good.
Rond kwart voor 9 begon deel 1 op de affiche : Nona Mez die even transformeerde in Buffalo Tom. Over Buffalo tom heb ik het al eens gehad in de gelijknamige thread. 'Nona mez, wie?' zou een mogelijke reactie moeten zijn maar dan luistert u toch niet naar de radio. Hij is een van de heel getalenteerde singer-songwriters die Leuven rijk is. Ik had hem al aan het werk gezien in Herent, maar daar werd ie achtervolgd door pech. Gisterenavond liep alles goed. Er sprongen geen snaren, de gitaar stond niet vals en ook de piano deed het. We kregen zelfs nog een extraatje: zangeres Karen, die ook op zijn nieuwe album meezingt.
Alle nummers van Buffalo Tom klonken, ik had het niet anders verwacht, goed of zelfs al bekend in de oren. Toch es Bilbo binnen stappen denk ik, al heb ik geen enkel idee van een titel. Kortom: Buffalo tom is goed, nona mez is goed, en ik wil nu helemaal zeker naar het Triple concert met Anton en Milow (die trouwens ook aanwezig was) op 13 mei in de Handelsbeurs.

Tweede deel bestond uit Jasper waarin Nina Simone voor een half uur in reïncarneerde. Ik was heel benieuwd, en al gauw bleek dat ik me nergens zorgen had over moeten maken. Hij stond er weer, op het podium, trok me als een magneet naar die tekst en zijn performance. Het eerste nummer zat ik er nog niet helemaal in, maar vanaf 'Who knows where the time goes' liet hij zijn magie helemaal op de zaal los. Die stem.. Ze doet het nog steeds. Kippevel geven, en tegenlijk bevriezen. Ik vergeet gewoon alles, het enige wat ik nog hoor is die stem. En wat een mooi nummer.. Jasper vond dat blijkbaar ook. Daarna ging het in stijgende lijn, met een Randy Newman-nummer. Sinds ik dankzij Jasper 'Miss you' en andere nummers heb ontdekt, hou ik wel van zijn schrijfstijl en 'i hink it's going to rain' bevestigde dat idee alleen maar.
Wist ik veel dat het beste stuk van de show toen nog moest komen.. Over het daaropvolgende nummer leek hij heel onzeker, maar als hij het verpestte moesten we maar meezingen. Iets later weerklonken de eerste noten van 'Lilac Wine'. Het was al stil in de zaal, maar ik had het idee dat het toen nog stiller werd, en ik zat gewoon vastgenageld aan mijn kussen. Wow.. Het ging op hetzelfde emotioneel zware élan verder (voor mij dan toch) met 'For a while' als manjefieke afsluiter.
Dat Jasper nog niet uitgezongen was bleek al snel, en we kregen nog wat van zijn normale cover werk: 'To make you feel my love', en vooral 'Miss you'. hij zei : 'ik zou graag nog es 'miss you' doen' en ik had er niets op tegen. Nog eens van mijn sokken geblazen. Hij zong 'Who knows where the time goes' nog een keer, omdat het de laatste keer was, en ik vond die precies nog beter dan de eerste keer. Iemand uit het publiek wou heel graag 'Life on Mars' en Jasper gaf toe ' voor de allelaatste keer'. Machtig was dat. Hij haalde er echt nog eens alles uit.
Conclusie: hij kan het nog. Het gevoel is nog altijd hetzelfde, en zijn nina simone -reincarnatie was zeer geslaagd. Mijn muzikale batterijen zijn weer opgeladen ;)

casanova

Ik heb me vandaag in de filmzaal heel erg goed geamuseerd, en dat op een event dat 'nacht van de geschiedenis' heet. Het lijkt contradictorisch maar dat was het niet. Op het programma stond de avant - premiere van Casanova, de film van Lasse Hällstrom met Heath Ledger en Sienna Miller in de hoofdrollen. De inleiding door Roel van Bambost (the one and only) leerde ons al dat er niet veel historisch correct is aan de film, zeker niet het 'wandelen over daken' - moment, maar als niet historicus zijnde, heb ik me daar ook niet echt aan gestoord.
Wat je te zien krijgt is een heel erg vermakelijke romantische komedie in een Venetiaanse setting. Wat dus wil zeggen: water, water en nog eens water en de occasional gondel. Het verhaal kort samengevat: Casanova is een berucht vrouwenversierder en een doorn in het oog van de Inquisitie, zeker in de figuur van bisschop Pucci, met een Jeremy Irons die zijn slechterik-skills alleen nog maar bevestigd. Om eerbaar te worden moet hij dus trouwen, liefst met een maagd. Zo gezegd zo gedaan, en het huwelijk is al gearrangeerd wanneer hij geintrigeerd geraakt door Sienna Miller's personage. Via een reeks vermommingen slaagt hij er in om haar hart te veroveren. Maar toch een waarschuwing: niets is wat het lijkt in Casanova..

Zoek je een avondje entertainment in de cinema? dan kan ik Casanova echt hartelijk aanbevelen, ik heb me zeer goed geamuseerd, en ook de Heath Ledger -bewonderaar in mij kreeg af en toe zwijmelmateriaal.. Zelfs over de muziek heb ik een mental note gemaakt, die is voornamelijk met clavecimbels gespeeld (of iets dat er op lijkt) en dat vind ik nu net een heel mooi geluid (denk aan de paddestoelen in de Efteling..)