actie

Ik wil een beetje actie. Niet dat ik er tijd voor heb, maar ik wil het wel. Tis zo ook allemaal hetzelfde he. Opstaan, kwart na acht naar het werk, dezelfde busmensen zien, aankomen rond kwart voor negen, acht uur lang dezelfde mensen zien. Zo interessant zijn die ook weer niet. Om tien voor zes weer naar huis, de 'op weg naar huis' mensen zien, tien minuten door Leuven en dan ben ik thuis. Quite exiting, right? Dus betrap ik mezelf erop 's ochtends in de file dat ik wel zou willen dat er eens iets gebeurt. Iets positiefs liefst natuurlijk. Iets leuks zou ook tof zijn. Misschien een beetje spannend, maar ook niet teveel.

Maar als ik dan iets ga doen, dan denk ik de dag erna: 'o nee, hoeveel uren nog voor het zes is?' Geen goed idee dus, meestal, hoewel het vaak maar een paar uurtjes is..

Hoe combineer je dat?

enjoy the silence?

Mensen die 'enjoy the silence' zeggen, mogen tegenwoordig gerust een weekje met mij ruilen. Ben eens benieuwd of ze het dan nog zo leuk vinden. Ik hou helemaal niet van stilte. Geef mij maar muziek, stilte zegt zo weinig meestal. Hoewel, de stilte na een nummer en voor een nieuw nummer is mooie stilte, en ook soms, bij de juiste mensen zit een stilte goed, en dan is er niets verkeerd aan.

Maar er is stilte, en er is zwijgen. Stilte tot daar aan toe, maar zwijgen, daar vind ik niets aan. En laat het nu net dat zijn, wat ik de laatste tijd veel te veel doe. Ik sta op 's ochtends en ik zwijg. Als je alleen woont, tegen wie zou je moeten praten? Het gebouw is nog in diepe slaap als ik vertrek tegen iets voor acht, dus ik ziwjg. Op weg naar de bushalte ben ik alleen, dus weer zwijgen. Aan de bushalte staan wel mensen, maar ook daar kiezen we om te zwijgen. Op de bus proberen wakker te worden, dus ook zwijgen. We komen aan op het werk, en daar begint het wel wat. Tot mijn collega een verkeerde opmerking maakt, en dan klap ik dicht. Mossel gesloten, afweersysteem. Weer zwijgen. Tijdens de middag wordt er gepraat, maar niet echt met mij. Dus doen we er het zwijgen toe. De dag is om, en de bus op naar huis. Er gebeurt vanalles op het wer, maar tegen wie zouden we het vertellen? bus is meestal leeg, dus zwijgen we weer (buiten 'goeieavond' en 'dank u wel' dan). De weg naar huis doen we ondertussen blindelings en zwijgend. koken met de radio aan, maar buiten af en toe meezingen, ook weer zwijgend. Zelfde scenario voor de afwas. Beetje computeren, beetje voorbereiden voor de les. Naar de les en opletten. Meestal zwijgen, toch. Op weg naar huis, langs uitgelaten studenten. Thuiskomen in de stilte, en dan bed in kruipen, voor paar uren slaap.

Voor iemand die regelmatig toch wat meemaakt dat uit haar systeem zou moeten, en dat bij voorkeur doet door er over te praten of het op te schrijven, is het geen ideale situatie.
Ik begin het te merken.

Vandaag alleen thuis.
Weer zwijgen.

zomer in mijn lijf

Ik weet het, buiten is het februari, bitter koud en nog lang geen zomer, maar toch. Er zitten zomerkriebels in mijn lijf. Is er iets mooiers dan tussen de middag op mijn werk tussen trap een en trap twee te staan en de zon te voelen schijnen. Ik word daar belachelijk goed gezind van. Waar ik nog beter gezind van word, en de grootste oorzaak van mijn zomerkriebels, is -natuurlijk- een nummer. Niet zomaar een nummer, of wat dacht u: de nieuwe van Anton Walgrave. Ik had nooit gedacht dat een nummer van Anton me zomerkriebels zou geven, maar kijk, Ready when you are doet het wel. Een snelle pianoriff in het begin en ik ben al vertrokken. Ik zie er eigenlijk de zon erbij opkomen, of nog eerder een combinatie van wijde zomerjurken, gehuppel, zonnestralen en grassprieten. instant goed gevoel


ook zin in? www.antonwalgrave.com is the place to be

Ready when you are

breathe until the morning comes
breathe until you are
breathe until it is time to go
no it is never gonna to last for...

I'll ready when you are

Let me take you back where you belong
It ain't gonna be for free
stop until you loose your skin
Until you want to leave for..

I'll be ready when you are for..
i'll be ready when you are for..

turn all the joy into laughter
and all the love in joy

I'll be ready when you are
I'll be ready when you've faded
i'll be ready when you squeeze your hand in mine
I'll be ready when you dance along the edges
so tell me

come on down and be the one you are
breathe out for a while
inside out instantly
always will be

i'll be ready when you are for..

turn all the joy into laughter
and all the love in joy
I'll be ready when you are
I'll be ready when you've faded
I'll be ready when you squeeze your hand in mineµ
I'll be ready when you dance along the edge

you are just who you think you are
and you fear just what you think you fear
and you live just how you want to live
just shalalalala

Coming of Age, Milow


Coming of age ain’t about what you do
It’s giving in to what’s predefined
When you trade all your dreams for compromise
It is never what you have in mind

One shot of happy, two shots of sad
That’s how our lives are aligned
The path that you chose has got highs has got lows
But it’s never what you have in mind

I must say that I still wonder why it disappears
I must say that I still wonder why
The years keep tumbling by

Coming of age ain’t about who you meet
It’s about the people who leave you behind
Your brothers, your parents, your lovers, your friends
It is never what you have in mind

One shot of happy, two shots of sad
We know we might run out of time
When it comes to living dying’s the easy part
Not exactly what you had in mind

I really doubt that I’ll find out why it disappears
I really doubt that I’ll find out
What these years are all about

You might ask if these thoughts that I just summed up
Are of any importance to you
Maybe not but when things don’t turn out like you planned
It helps to know that they never do

And besides, if one shot of happy
Comes with only two shots of sad
Then coming of age is not so bad

ga eens naar zijn myspace, en beluister de nieuwe nummers.. Tis de moeite

Peace and Quiet *update*

Mijn permanente gezelschap de afgelopen vier weken, als een huisdier, overal mee naar toe: gejaagdheid. Ik voel me tegenwoordig continu opgejaagd. 's ochtends begint het al, om op tijd uit mijn bed te geraken. daarna begint het opjagen over de bussen. Zou ik om vijf voor acht vertrekken om de bus van 9 na acht te halen of laat ik het zo omdat ze vol zal zitten. En als ik daar sta begint het weer: hoe laat komt de bus, zou ik er op stappen, komt er nog een andere, hoe laat komt die dan? hoe laat ben ik op mijn werk? Kan ik zitten of moet ik weer tot aan kazerne rechtstaan? Eens op het werk begint het werk-opjagen. Zal die op tijd leveren, vind ik de juiste mensen? Doe ik die proofreading wel goed, oh nee, de quality controller loopt rond, die moet toch mij niet hebben? Rond kwart voor vijf begint het opjagen om op tijd thuis te raken. Haal ik de bus van 17.20? Krijg ik dit af, komt er niet nog iets binnen? Toch maar die van 17.50? Hoeveel file zou er zijn? hoe laat ben ik dan in Leuven? Heb ik dan nog tijd? krijg ik nog alles gedaan? Wat ga ik eten? Om kwart voor 8 weer de deur uit stuiven richting Franse les. Om tien thuiskomen en opjagen over mijn artikel, mijn frans en mijn opdrachten die af moeten. Dat maal vijf. Op vrijdag om drie uur al beginnen panikeren.. Vrijdagen staan hier echt niet voor niets bekend als Freaky Fridays. En op vrijdag is er niets aan te doen, ik moet rond half zes ten laatste de deur uit. Normaal moet ik ook dat met de bus doen, maar tot nu toe is het er nooit van gekomen, mijn pa is meestal sneller bij mij op hett werk dan ik thuis.. Anyway, dan rap rap eten, omkleden en om zeven naar de kine. Een half uur afzien (tegenwoordig helaas weer echt afzien) en dan: een zetel. Ik zweer het je, dat kan zo'n genot zijn, een zetel. Of eerder: tijd om er in te zitten. Want op kot heb ik sinds vorig weekend ook eentje , maar daar heb ik tot nu toe nog niet eens een seconde ingezeten, wegens gewoon geen tijd.

Gisteren was tot nu toe het toppunt van opgejaagdheid: maandag en dinsdag proberen te studeren na het werk, voor het examen van woensdag. Dan woensdag zelf al gestresst voor het examen zelf. Een helse dag op het werk, waardoor ik twee bussen moest laten rijden en ik uiteindelijk ipv om tien na vijf pas om kwart na zes in Leuven was. Even (proberen) acclimatiseren en om zeven examen gaan doen. Examen afgelopen rond kwart half negen. Kwart voor negen op kot. Acclimatiseren. Om elf bed in, en de dag was om. Ik voel me een beetje zombie vandaag. Maar het goede nieuws is: het opgejaagde is wel, tenminste tijdelijk. Want vandaag heb ik NIETS gepland, wat mooi wil zeggen dat ik naar huis ga wanneer het uitkomt, en er staat spaghetti te wachten.. Was het al maar zover

Na het mondeling examen Frans (volgende week maandag) is het anderhalve week geen CLT. Ik ging genieten en recuperen van die wat rustigere tijden. Gisteren mijn agenda eens bekeken

27/1 Arid AB
28/1 Mondeling examen Frans
30/1 Afspraak met 2e licers
31/1 Avant Premiere PS I love you
2/1 Cursus lit vertalen
3/1 Housewarming
5/1 afgesproken met Stijn en Ihsane
8/1 Yevgueni @30CC
15/1 Ladies night met werk @ Klimop

Niet dus :s

what a strange day

Ik kan het niet anders omschrijven dan raar, moest je me vragen hoe ik me de afgelopen dag heb gevoeld. Het is allemaal begonnen iets meer dan 24 uur geleden, toen ik rond half twaalf een berichtje kreeg met de korte maar harde boodschap: 'Heath Ledger is dood'. Natuurlijk was mijn eerste reactie ongeloof, gevolgd door iets wat leek op 'niet grappig'. Helaas bleek het na heropstarten van mijn pc (ik was net van plan te gaan slapen) geen grap te zijn maar de realiteit. En ik had nog steeds iets van: hoe kan dat nu? zeker toen de woorden 'drugsgerelateerd' vielen, kreeg ik meer en meer het gevoel dat het raar werd. Gezien hoe vaak ik boekskes lees, deze volstaan van drugsperikelen van Amy en dergelijke,en de sterrenstatus van Heath, had toch iemand dat wel door moeten hebben? Grote verbazing, dus, bij mij,maar ik sta wel bekend om mijn naïviteit. Maar toch, 28, wat een leeftijd is dat nu? dat is amper een jaar of 4 meer dan ik allez.. En dan nog een dochtertje van 2.. Ik kan er ni bij.

Ik loop echt al zo de hele dag rond met een wee gevoel in mijn maag, wat echt bizar is. Heath en ik go way back, als je dat kan zeggen van iemand die je niet echt kent. Ik zag hem voor het eerst rond mijn, naar schatting, veertiende, als Snowy in Sweat. Ik was toen al gefascineerd door gay jongens, dus had Heath het natuurlijk vlaggen. Daarna heb ik hem ook in Roar gezien, op Kanaaltwee, hoewel buiten de titel daarvan niet veel blijven hangen is. en daarna ben ik (van afstandje) blijven volgen: honderden keren Ten things I hate about you, na heel lang zoeken een keer of zeven 'A knights Tale (waaronder de eerste keer in het Duits gedubt op Arte, omdat ik hem echt graag eindelijk wou zien), the Patriot, vorig jaar 'Brokeback Mountain, 'brothers Grimm' en 'Cassanova'.. Waar mogelijk ging ik toch es kijken, en voor de minder populaire films was er Filmnet/Prime: Ned Kelly, Four Feathers, en binnekort ook Crash, of hoe heet ie.

Zal precies zakdoekmoment worden, want het heeft echt indruk nagelaten. Gisteren niet echt veel geslapen, en vandaag bij elk nieuws weer dezelfde 'boenk', idem voor elk bezoek aan de startpagina op mijn werk waar zijn foto en het laatste nieuws tussen de Igoogle nieuwsfeiten prijkte.

No more 'ik ga naar heath kijken in de cinema' dus, want zijn laatste rol van The Joker is toch niet aan mij besteed...
*Nothing's ever lost* zingt Jasper op Arids nieuwe (jeuj) maar in dit geval: een acteur, een mens, een papa, en nog zoveel meer, is toch gewoon lost als je het mij vraagt..

Heathcliff

*stilte*