toch nog

Dames en heren: ik ga toch nog verhuizen. Naar een redelijk goede optie, en dat al vanaf 15 september.. meer info volgt :D *lichte euforie*

zinloos

het staat nu echt wel vast: eigen plekje zoeken is het meest zinloze wat ik volgens mij de voorbije tweeëntwintig jaar al mee heb bezig gehouden. Geloof me trouwens, ik kan er wat van, van zinloze dingen.

Als het dan al tot wat zou leiden, dan heb ik dat er zonder problemen voor over. Maar voorlopig daarvan geen spoor. Een lichtpuntje zou al veel zijn. Denk nu niet dat ik veel vraag: een lichtpuntje op dit moment zou al zijn dat ik het gevoel had dat ik tenminste kans maakte bij een stuk vastgoed.
Ja, zo simpel kan het leven zijn soms, en tegelijk verschrikkelijk uitputtend.

Ik ga nog maar beetje doen waar ik de laatste tijd zo goed in ben geworden: afwachten
hopen. de hoop ontkennen. twijfelen. boos worden. Lastig worden. stiekem meubelen bij ikea opzoeken. mensen verwittigen die ik dan binnen een dag of drie weer op de hoogte moet brengen. en ja hoor, de klassieker: verder zoeken....

*zucht*

Het hele 'ik heb slechts een pand gezien en direct getekend en het was van mij' gedoe is volgens mij hierbij herleid tot een mythe. dit was pand nummer 8 (bezichtigingen) en pand 17 (informatie)

song to keep me going: hey Dililah - Plane white T's

sad sad planet

en ja hoor, het spelletje blijft duren. Gisteren eindelijk nog es een optie studio gezien. Maar zonder overleg ga ik niets tekenen en zeker niet bij die firma. Volgens de kerel die ons rond heeft geleid,kwam de studio op vijftien oktober vrij. Dat was al eigenlijk wel te laat, maar soit, ideaal gaan we niet meer vinden, daar heb ik me ondertussen bij neergelegd. Het goede nieuws was dat we eerst waren, en er voor de hele week geen bezoeken stonden gepland, dus we maakten duidelijk nog kans.

Hij beloofde me terug te bellen nadat ie het had uitgezocht. Niets gehoord. Vanmorgen mail ik zelf, met de vraag hoe het nu zat, en wat ik daarna moest ondernemen. Ik krijg mailtje terug, dat de studio al is verhuurd.

bizarre wereld, toch?

geef het op, meisje

soms heeft Clouseau gelijk. Dit is een van die dagen. Ik geef het op, ik gooi de handdoek in de ring, ik heb het gehad. Ook al is de consequentie voltijds thuis gaan wonen, op dit moment kan het me allemaal niet schelen. Dat heel mijn planning in de war zit, en ik geen flauw idee heb hoe ik ze op moet lossen ook niet.

Ik kan geen plakaatjes 'te huur' of 'te koop' meer zien. Ik kan geen immokantoren meer zien, en hun websites nog minder. www.immmojanstas.be, immoanthonis.be, Livng-stone.be, immo margriet, opkotinleuven.be, kotwijs... I've tried them all. Zonder resultaat. De ene keer verhuren ze niet aan alleenstaanden, de andere keer zijn er meer kapers op de kust (koppels wel te verstaan), dan is het appartement te duur, of te veel extra kosten, te ver weg, te hoog, zonder lift.. en als je dan al eentje vindt dat perfect is, gaat er nog iemand anders mee lopen die ongetwijfeld beter er uit ziet op de inlichtingenfiche dan ik.

en ja, ik weet dat iedereen zegt dat ik niet op mag geven. en sorry, I know you mean well, maar het is wel zo makkelijk om dat te blijven zeggen he. Het is pokke veel moeilijker om elke dag uit je bed te blijven komen, immo site na immo site af te dweilen in de hoop dat je toch nog iets tegenkomt. en dan kom je iets tegen, en dan begint het he. Je mag niet hopen, maar als de tijd begint te dringen, kan ik het ook niet helpen.

Gisteren weer. Ik mag zonder overdrijven zeggen dat het perfect was geweest. Dan zit je een hele dag tegen jezelf te zeggen: nee, niet gaan dromen van ikea meubels, tweepersoonsbedden en alle rommel. Doe het nu niet. Wacht af. Ik doe mijn best. Ik blijk daar heel slecht in te zijn.

Om 9 uur zit ik fris en monter (ahum) voor de telefoon. Blijkt dat ze, anders dan op de website staat, pas om 10 open zijn. Een uur wachten. (echt) niet hopen. tien uur. Bellen. 'die is al verhuurd'. *pats* zeepbel kapot. Hoop (die zich ongewild had opgeslagen) de grond in geboord.

Proficiat, immmokantoren. You win. I give up.