Arid-tijd

Op dit moment hou ik van mijn leven, mijn after work leven dan toch. Alles begint een beetje in de plooi te vallen. Hoe dat komt? Dankzij muziek natuurlijk. De nieuwe plaat van Arid is sinds eind februari uit, en ze is ongelooflijk geweldig. Ik had niet verwacht dat ze zo mee zou vallen, maar ze hebben me in de AB weer omvergeblazen. We zijn weer vertrokken voor een paar jaar, denk ik *bloos*. En ja, zoals het hoort was het effect ook totaal: alles vergeten, er helemaal in opgaan, even niets anders dan daar, de AB, de muziek en de muzikanten op het podium. Ik mag ook zeker de 'Aridfans' achteraf niet vergeten, want ook zij maken Arid altijd nog een beetje specialer. In de AB vorige zaterdag waren we bijna allemaal aanwezig, en het was zalig om iedereen nog eens terug te zien. En het smaakte naar meer, zoals altijd. Kwam dat even goed uit dat ze meteen de week erna door Stubru werden uitgenodigd voor Club 69. Tickets winnen kon alleen op donderdag,en dan moest ik werken. Vrijaf zat er niet in, dus dat was balen. Hele dag aan de radio gekluisterd gezeten, en om 5 uur ging de bezettoon over in een gewone beltoon en had ik de dame van Stubru aan de lijn. Nog eens twee en halve minuut later was ik 2 tickets voor Club 69 rijker. Voor de eerste keer in mijn leven bij stubru binnengeraakt en gewonnen en dan wel nog voor zoiets :) Die avond had ik tickets voor Yevgueni, en ook hun concert blew me away. Chapeau voor hen, heel wat van hun nummers (mama ik wil papa!!) in een totale andere versie, of helemaal uitgekleed tot op de essentie, zo akoestisch mogelijk. Prachtig. Kippevel. Spijt dat we niet eerder waren gaan kijken. En toen was het alweer vrijdag en stond ik voor de tweede keer in een week tijd oog in oog met Arid. Oog in oog vrij letterlijk dit keer, want het was van heel heel dichtbij. Bij een aantal nummers bekroop me nostalgie, wat ook in de AB al een paar keer het geval was. 75% van de Aridconcerten die ik al heb gezien, speelden zich in de AB af, met ons meestal op het balkon rechtsvooraan. Sommige dingen veranderen niet: de reactie van het publiek en sommige oude nummers. Vrijdag was het nostalgisch gevoel compleet: een jaar of tien geleden stond ik daar ook, in dezelfde locatie, voor een door Stubru georganiseerd concert, met Arid natuurlijk. Zeer bizar om dat te beseffen als je nog maar 25 bent.. Da's een bizar gevoel. Als je er al tien jaar staat, begin je je oud te voelen, maar zowel Arid als ikzelf zijn nog niet veel veranderd, lijkt het wel. Ja, ik ben overgegaan van middelbare school student naar werkmens, en zij hebben allemaal kinderen ondertussen, maar zet ze op een podium en ons ervoor, en er verandert eigenlijk niet veel.

Maar wat wel veranderd is? Dat ze er heel veel zin in hebben. Het spat eraf. De nummers zijn af, ze staan er, live zijn ze (zoals altijd) echt wel ijzersterk en ik krijg met de regelmaat van de klok kippevel, hoewel ik de nummers nu ondertussen wel vanbuiten ken. Sterk!

Helaas volgt daarna ook de onvermijdelijke Arid-dip, als je weer tot op de aarde bent gezweefd, en daar zit ik nu volop in. Dat het maar snel eind april wordt, dan staan ze weer 2x in 1 week op het programma.. Ben ik gek? ja hoor, goed zot :)

Zoals jullie al konden lezen, heb ik een tijdje thuis gezeten. Deels vakantie en deels bekomen van een infectie na het verwijderen van mijn wijsheidstanden. Geluk bij een ongeluk kan je het ook wel noemen. Het komt er op neer dat ik in november niet veel op het werk ben geweest, en ik vond dat vooral niet erg. Tot nu toe had ik eigenlijk maar hier en daar een dagje vrij en geen lange periode. Nu dus wel, en het heeft me iets doen beseffen.

Er zijn twee Babs-versies namelijk. De versie op vakantie, die rustig is, uit kan slapen, niet teveel piekert, boeken kan lezen als ze er zin in heeft en toch wel elke twee seconden naar haar gsm grijpt om zeker te zijn dat ze geen telefoon heeft gemist. Die versie zit dan ook meestal thuis thuis en zonder auto, wat dan als minpunt inhoudt dat ze geen mensen ziet en nergens naar toe gaat. Maar er is een tv, en zelfs prime, dus de tijd valt wel te doden. Want tijd, dat heeft die Babs met hopen.

Aan de andere kant is er de andere Babs, die ik morgen of vanavond al weer ergens diep moet gaan zoeken. De carrièrevrouw met lange dagen op het werk, zware dagen, en weinig tijd: voor zichzelf en zeker ook voor anderen. Die versie zit meestal in Leuven, en daar zijn wel vrienden en vriendinnen in de buurt, maar de tijd om ze te zien ontbreekt en de fut na een werkdag ook. de Babs met zorgen, slapenloze nachten en een leven waarin 'het werk' op een of andere manier 99% van de tijd prioriteit krijgt boven al de rest (die 1% die afleiding kan bienden heet Arid of Anton Walgrave).

Hoe raar ik het ook vind, ik vrees dat het wel klopt, wat ik hierboven schreef. Wat ik niet weet is of ik ze ooit kan doen versmelten, en hoe ik dat dan zou moeten doen..

tegenslagen

Die heeft de wereld af en toe ook eens in petto, en deze keer een aantal na elkaar. Eerst en vooral had ik chance, tot en met 30 november zit ik nog thuis. Zwaarverdiende vakantiedagen waar ik eerder geen tijd voor had. Ze komen er ook in combinatie met de tweede keer wijsheidstanden. De eerste keer was echt een pretje, geen zwelling, qua pijn cava, echt een fluitje van een cent. Dus ik dacht dat het vrijdag wel hetzelfde zou zijn. Helaas, de tandjes links lieten zich iets minder goed verwijderen dan aan de rechterkant. Er kwam een boor aan te pas, en verder doe ik het niet jullie niet aan. Mijn kaak heeft echt grappige proporties aangenomen, en deze ochtend was het vanaf half vijf gedaan met slapen door een aanhoudende zeurende pijn. Eten lukt enkel aan de rechterkant, en praten en mijn mond opendoen lukt echt niet zoals het moet. Wat een ideale straf voor iemand als ik, ik weet het :)

Ten tweede hebben ze me donderdag nog een geweldig cadeau gedaan voor ik van het werk vertrok. Ik zie december al niet zitten omdat er zoveel grote projecten aan zitten te komen en dan laten ze me weten dat ik nog een extra taak erbij moet nemen, iemand nieuw opleiden, vanaf 1 december. De moment dat ik pas terugkom dus, en zelf moet uitzoeken hoe het met mijn projecten staat en ik ze weer allemaal over moet nemen. Ik zie het absoluut niet meer zitten, heb er zelfs al van wakker gelegen. Als er een oplossing is, dan zie ik ze niet.
Bovendien was ik donderdag rechtstreeks (eten? geen tijd!) van het werk naar de Studio's gereden (papa chauffeur) voor mijn bijdrage aan de 'Red de studio's actie'. Zoals jullie weten, had ik het allemaal voor elkaar: ik had gekozen welke film, ik had leuke mensen meegevraagd... Helaas helaas, daar aangekomen aan de kassa bleek dat ze de film die ik KEI-graag wil zien net niet speelden om 8. Dus moest er snel snel een andere keuze worden gemaakt, en die viel op 'de helaasheid', een film die ik eigenlijk principieel NIET wou gaan zien. Maar ja, de Koen heeft veel goedgemaakt. Wie weet waar ik zo ene kan vinden die wat minder drinkt, let me know. Nog een dieptepunt: 500 days of summer spelen ze gewoon niet meer om 8. In de studio's is het half zes of half elf (wat kloteuren) en in de Kinepolis is hij al weer foetsie. Dus waar ik hem nog ga zien en of het binnekort nog gaat lukken.. geen idee.

En vandaag,vandaag was de druppel. Ik heb zes pogingen over mijn rijbewijs gedaan, daar hebben jullie allemaal mee meegeleefd. Het doel van die dingen (al gaf ik dat alleen aan mezelf toe) was te kunnen concertjes doen waar en wanneer ik wou, en niet meer van papa af te hangen. Ik heb nog niet alleen gereden (U leest het goed, jawel) dus ik ben ook niet gek, maar er zijn grenzen. Een paar uur geleden leert Facebook me dat Anton & zijn Nephews een tryout doen, vanavond in Aarschot. Nu ligt Aarschot nog vrij dichtbij, en ik moet morgen dus niet werken. Twee positieve zaken. Helaas was het thuis al snel noppes, want ja, vanmorgen was met mij (of mijn kaak toch) niets aan te vangen en dus mocht ik niet rijden. Ook hadden ze me in het ziekenhuis ziekteverlof gegeven tot en met morgen dus mag ik niet gaan. AAAAAAAARG, weet je wel? Dat is het moment dat ik nooit wil missen, en het is al van juni 2008 geleden dat ik ze nog heb gezien. BUMMER!! Waar heb ik dan al die moeite voor gedaan, als ik nog altijd thuis in mijn zetel eindig in plaats van waar ik echt zo graag zou willen zijn?

Ik leef!

Ik heb eindelijk nog eens een beetje het gevoel dat ik leef. Op het werk gaat het nog altijd op en af, en dan nog meer af dan op. Maar het gaat, en het gaat vooral hard. Dagen van acht tot zeven, dan moet er wel iets bij in schieten, en dat is vooral mijn leven. Buiten het werk dan, welteverstaan.

Maar vandaag, vandaag heb ik een dagje vrij. Ongelooflijk hoe dat voelt, het gevoel dat je leeft. Ik vergeet het telkens weer en het overvalt me weer. Net nog, toen ik rond de middag in het zonnetje door de Leuvense straten liep. Ik leef nog. Gisterenavond nog, toen ik zwaarverslaafd tot na een uur 's nachts pas afscheid kon nemen van 'Being Erica'. Vanochtend, toen ik eindelijk tijd had om op mijn gemakske naar de EP van The Nursery Rhyme kon luisteren. Twintig minuten geleden toen ik door de deur van het paradijs binnenliep: de davidsfonds boekenwinkel naast de deur, en er tien minuten later met drie jeugdboeken onder de arm weer buitenliep. Een uur ervoor, toen ik buiten in het zonnetje rustig zat te lunchen met Stijn..

Eindelijk: ik leef, toch nog. Ik begon na een week echt wel te twijfelen.

Een paar dagen geleden deed mijn hart nog eens zijn welbekende dansje bij het horen van een welbepaalde intro die passeerde op mijn mp3-speler. De typische symptomen van je adem die even stokt, je hart dat plots merkbaar een beetje feller en harder slaat,.. Het heeft alles weg van een verliefdheid (voor zover ik nog weet hoe dat voelt) maar het is dan wel eentje dat al heel lang duurt en niet over lijkt te gaan.

En kijk, op de momenten dat je het minst verwacht, blijkt die 'liefde' wederzijds en krijg je een onverwacht cadeautje... En zo krijgt een rotdag plots onmiddellijk wel een straaltje zon.

Mijn eerste afspraken voor 2010 zijn al ingevuld in mijn nieuwe agenda :)

het is hier al een tijdje stil. Daar zijn een paar redenen voor: ten eerste is mijn andere blog eindelijk opnieuw online, waardoor ik heel wat tijd daar moet spenderen. Ten tweede heb ik sinds de laatste keer mijn rijbewijs behaald, waardoor frustratie nummer een ook van de baan was. (goed gevonden!)

Maar de laatste tijd gaat het weer niet goed, en wel op een ander vlak, werk. Ik heb mijn werk altijd met hart en ziel gedaan, zo ver zelfs dat ik er mijn sociaal leven zo goed als helemaal voor in de diepvries heb gestoken de laatste tijd. Ik vind dat op zich niet erg, als daar wel iets tegenover staat en net daar loopt het de laatste tijd grandioos mis. Ik heb helemaal niet het gevoel dat dat nog het geval is, in tegendeel zelfs, dat ze me bij alles op mijn vingers kijken om toch maar op een foutje te betrappen. Aangezien ik gek word als er mensen op mijn vingers kijken (dat is altijd al zo geweest), maak ik net dan ook meer en meer fouten. En net dat, dat wordt echt afgerekend. Het werd weer een zwaar einde van de week. Na twee dagen ben ik een beetje bekwikkeld, maar het idee aan morgen is al genoeg om mijn hele maag om te doen draaien.

Ik zie het totaal niet zitten morgen,laat staan de rest van de week. Ik ben moe, ik ben het moe, ik weet het niet meer, maar in elk geval niet zo.

smart

Ik ben grote fan van het gegeven 'toeval'. Ik heb daar in mijn leven toch al een het ander aan te danken gehad en soms haalt het toeval een extraatje uit de mouw. Neem nu donderdagavond, rond half zes. Ik zat op het werk even mijn mail te checken, en mijn oog valt op een nieuwsbrief van het Depot (mijn favoriete concertorganisatie- en locatie in Leuven). Ik had in een vorige editie al gelezen over hun SMART project, waarbij ze de alternatieve muziekscene vlaamse levensliederen zou laten coveren. Het geheel staat onder leiding van Jan Hautekiet en de Laatste Show band, en van in het begin waren Mauro, en de heren van Triggerfinger bevestigd. Nu heb ik Triggerfinger wel drie keer bezig gezien op de 'en wat dan' tournee, en ze zijn wel goed in dat soort dingen. Ik had toen al een mental note in mijn hoofd van 'goh, dat zou leuk zijn als Anton mee zou doen', want bij En wat dan had ik hem voor het eerst vlaams horen doen ('t is weer voorbij die mooie zomer) en ik wou er wel meer van horen.

Donderdag in de nieuwsbrief kwam mijn droom uit, en ik kreeg er nog Frank vanderlinden en Mathias Sercu bovenop!! Veel beter kan het niet worden, of ze moeten Milow en Jasper (Steverlinck, niet Erkens) nog zover krijgen om mee te doen..

Nu is het niet zo'n verrassing dat Anton meedoet, een stuk in mijn achterhoofd had hert wel verwacht, maar het is toch nooit zeker, tot je het leest. Liep ik daar donderdagnamiddag met een smile rond op het werk!

Het voordeel is: het is niet over een paar maanden, maar al op 13 september.. tickets zijn besteld en het aftellen is begonnen ;)