niet dat er veel mensen het hebben gemerkt, maar de laatste tijden was ik weer een beetje op zoek. Het ging niet helemaal zoals ik denk dat het zou moeten. Of dat beeld in mijn hoofd enigszins realistisch is, aangezien het gevoed is door de betere escapistische tvseries is nog maar de vraag. Maar toch, ik was er dus niet gelukkig mee en dus besloot ik wat te gaan veranderen. Aangezien alle grote events de afgelopen jaren stuk voor stuk waren tegengevallen (afstuderen, thesis afwerken, eigen stekje, een job, een eigen auto)dacht ik: dat is het dus niet. Zo werkt het dus niet. Wat werkt er dan wel?
En vorige week wist ik het. Gedaan met big events. De rest van de wereld doet toch niet mee met dat soort gevallen. Dus gaan we terug naar de andere kant. Kleine dingen. Kleine sterretjes die dag na dag een beetje haalbaar houden. Het werkt trouwens ook, bij mij toch. Maar het zijn echt kleine kleine dingen: een comment met geweldig nieuws op mijn blog, Arid op de radio, een fijne avond, mijn juist favoriete koekjes... Natuurlijk was het niet allemaal goed. Een kleine dip op vrijdag (VOOR acht uur, Ellen ;))maar dat verdween dan weer, en op zaterdag vond ik net dat boek dat ik al een tijdje zocht, en het was even zalig als ik dacht. tiramisu van de mama op de zondag, en op de maandag in de frigo.
Het zijn echt kleine dingen, maar het lijkt me wel beter af te gaan dan de hopeloze zoektocht van het afgelopen jaar en half. Plots vult mijn agenda ook weer zichzelf en zo. Dus komt dat even goed uit :)
maandag, augustus 25, 2008
zondag, augustus 24, 2008
Turn around and listen
Zo af en toe vraag ik me af of dat beeld dat ik van mijn grote helden heb, nog wel klopt. Of ik dat niet een beetje groter maak dan het eigenlijk is, in al mijn enthousiasme. Zo begon ik me dat onlangs toch ook weer van Anton af te vragen. Dat krijg je ervan als je die mens al weer twee maanden niet meer op een podium hebt zien staan.
Heel het weekend liep ik al zo met een onbestemd knagend gevoel rond (het moeten missen van Maanrock zat daar waarschijnlijk voor iets,zoniet veel, tussen), dus was het de juiste moment om de proef op de som te nemen. Zonet, na ongeveer een jaar (Sinds 19 okt 07 draaide alles om de nieuwe nummers en 'Every Night You Pray') weer eens Shine in mijn cdspeler gestopt. Was ik even benieuwd wat ik nu, met de nieuwe songs en sound in mijn achterhoofd ervan ging vinden. Maar mijn buikgevoel stelde me zo snel weer gerust... Ofwel heeft de randomfunctie van mijn Windows Media Player ook meegespeeld. In volgorde kwamen in het begin namelijk mijn favo-nummers van die plaat aan bod: Come right in, waarvan ik met de rockende uitvoering van tegenwoordig helemaal was vergeten dat het eigenlijk een kabelend rustig piano-nummer was. Daarna kwam Lover en ja, ook daar kreeg ik, net als in 2006 prompt kippevel van.
Ondertussen is heel de plaat ongeveer weer gepasseerd, en weet ik het weer zeker. Ook Shine was een pareltje, anders dan Every Night You Pray, maar zelfs na al die tijd nog even mooi. Zelfs Lost Soul, waar ik me stilaan zo'n beetje aan begon te ergeren...
Ik ben dus geen bevooroordeelde fan, de nummers zijn gewoon steengoed.
Heel het weekend liep ik al zo met een onbestemd knagend gevoel rond (het moeten missen van Maanrock zat daar waarschijnlijk voor iets,zoniet veel, tussen), dus was het de juiste moment om de proef op de som te nemen. Zonet, na ongeveer een jaar (Sinds 19 okt 07 draaide alles om de nieuwe nummers en 'Every Night You Pray') weer eens Shine in mijn cdspeler gestopt. Was ik even benieuwd wat ik nu, met de nieuwe songs en sound in mijn achterhoofd ervan ging vinden. Maar mijn buikgevoel stelde me zo snel weer gerust... Ofwel heeft de randomfunctie van mijn Windows Media Player ook meegespeeld. In volgorde kwamen in het begin namelijk mijn favo-nummers van die plaat aan bod: Come right in, waarvan ik met de rockende uitvoering van tegenwoordig helemaal was vergeten dat het eigenlijk een kabelend rustig piano-nummer was. Daarna kwam Lover en ja, ook daar kreeg ik, net als in 2006 prompt kippevel van.
Ondertussen is heel de plaat ongeveer weer gepasseerd, en weet ik het weer zeker. Ook Shine was een pareltje, anders dan Every Night You Pray, maar zelfs na al die tijd nog even mooi. Zelfs Lost Soul, waar ik me stilaan zo'n beetje aan begon te ergeren...
Ik ben dus geen bevooroordeelde fan, de nummers zijn gewoon steengoed.
maandag, juli 14, 2008
trouw
ik ben een trouw en loyaal beestje. In juni 99 werd ik helemaal betoverd door een Gents viertal. Dat viertal heette (en heet nog steeds Arid). Trouwe lezers weten nog hoe blij ik was op 0110, dat ze er weer waren. En hoe blij ik was dat het vanbinnen nog altijd hetzelfde voelde. En toen kwamen er concerten, tot grote ergernis van bepaalde mensen. En er kwamen nieuwe songs. En een nieuwe plaat. Van juni vorig jaar tot januari ging het hard.
Toen ging de Arid-storm bij mij weer even liggen. In maart een kleine opflakkering, met het concert in Leuven. Maar toch, vrij kalm. Mensen kregen al hoop dat het eindelijk toch eens veranderd was.. Helaas allemaal verloren moeite want sinds een week of drie kriebelt het weer onophoudelijk. Eerst ging ik niet naar Gentse feesten, omdat dat te laat was. Dan maar Suikerrock, wegens beter uur, en veel dichterbij. Maar kijk, de wonderen zijn de wereld niet uit, want zaterdagavond was het plots geregeld.
Ik zal er dus toch zijn, 27 juli. Op de eerste rij, hoop ik. Als vanouds, dit keer dan wel op een locatie die hen zeer vertrouwd is, en mij helemaal niet. Als u me tegenkomt op weg naar de eerste rij: laat me dan even gaan. Over mij over kijken gaat zonder problemen, en we kunnen beide genieten.
Want genieten zal ik, ook al staat heel mijn familie ergens in de buurt. Ik zit nu al op hete kolen...
*nog 13 dagen*
tot daar?
Toen ging de Arid-storm bij mij weer even liggen. In maart een kleine opflakkering, met het concert in Leuven. Maar toch, vrij kalm. Mensen kregen al hoop dat het eindelijk toch eens veranderd was.. Helaas allemaal verloren moeite want sinds een week of drie kriebelt het weer onophoudelijk. Eerst ging ik niet naar Gentse feesten, omdat dat te laat was. Dan maar Suikerrock, wegens beter uur, en veel dichterbij. Maar kijk, de wonderen zijn de wereld niet uit, want zaterdagavond was het plots geregeld.
Ik zal er dus toch zijn, 27 juli. Op de eerste rij, hoop ik. Als vanouds, dit keer dan wel op een locatie die hen zeer vertrouwd is, en mij helemaal niet. Als u me tegenkomt op weg naar de eerste rij: laat me dan even gaan. Over mij over kijken gaat zonder problemen, en we kunnen beide genieten.
Want genieten zal ik, ook al staat heel mijn familie ergens in de buurt. Ik zit nu al op hete kolen...
*nog 13 dagen*
tot daar?
zondag, juni 22, 2008
verhuis
Ik was al een tijdje aan het nadenken over een verhuis van mijn blog omdat ik een aantal opties miste bij deze service en vandaag heb ik de knoop doorgehakt. Mijn blog verhuist dus, maar aangezien ik geen idee heb wie dat hier allemaal leest, stel ik voor dat je me gewoon laat weten of je ook wil weten wat daar op zal komen te staan, en dan stuur ik je de juiste link wel door.
zondag, juni 01, 2008
inspiratie
Ik ben muziek beu. Nee, jullie maken hier niet een totale kentering in mijn leven tot nu toe mee. Laat ik iets duidelijker zijn: ik ben de muziek op mijn mp3-speler beu. Tegenwoordig gebruik ik hem ook tijdens saaie opdrachten op het werk, en om in slaap te vallen en op de bus. Veel vaker dan vroeger dus, en ik merk dat ik meer aan het doorspoelen ben dan eigenlijk aan het luisteren. Met andere woorden: tijd voor wat verandering. En aangezien ik niet veel radio meer luister en nog minder de kans heb om nieuwe dingen te ontdekken vraag ik hulp aan jullie.
Als ik zeg dat ik hou van muziek met liefst een mannelijke zanger, een goeie tekst, niet te veel gedoe (gitaren, drums en piano) maar geen electronica of zo.. zijn er dan dingen die jullie aan kunnen raden?
Als ik zeg dat ik hou van muziek met liefst een mannelijke zanger, een goeie tekst, niet te veel gedoe (gitaren, drums en piano) maar geen electronica of zo.. zijn er dan dingen die jullie aan kunnen raden?
donderdag, mei 01, 2008
vasthouden
Ik heb een nieuwe - euhm, ik twijfel even om dit woord ervoor te gebruiken - obsessie. Nu ja, nieuw. Het is al wel een maandje of twee aan de gang. En nee, het is niet wat jullie denken, verdorie ;)
Stilaan wordt tijd mijn vijand. Om het dan wat te zwaar uit te drukken, alweer. Ik heb de belachelijke neiging om alle leuke momenten die gebeuren krampachtig vast te willen houden. In te kaderen. Op te slaan. Te koesteren. De tijd stil te zetten. Natuurlijk is dat een volledig zinloze onderneming. Dat weet ik heus ook nog wel, maar ik kan er niets aan doen, het gaat vanzelf.
Vorig weekend, vorige zaterdag meer bepaald,zaten we op de mooiste dag van de afgelopen maanden aan zee. Natuurlijk weer voor Anton Walgrave. Ik krijg mijn ouders inderdaad zo ver dat ze voor een uurtje (in principe) helemaal naar De Panne rijden. Het was prachtig weer, dus zo erg vonden ze het niet (denk ik). We komen daar dus aan, alles prachtig geregeld, werden verwelkomd door Anton zelf en voor de rest geen problemen. De zon van haar beste kant van de partij, een gezellige drukte, maar niet te.
Na het concert (dat ,hoe kan het ook anders, weer een uurtje genieten was, met een negatiief ondertoontje omdat het de laatste keer was...) kwamen we de tent uit, in de volle zon. Plots had ik zo'n zin om mijn schoenen uit te doen, mijn kousen uit te zwieren en mijn blote voeten in het zand in te graven. Voor een paar uur, in de zon, uit de wind en daar gewoon lekker te zitten. De tijd stil zetten, nergens aan denken, gewoon het concert nog eens herbeleven in mijn hoofd en ondertussen genieten van zon op mijn huid en de rust van de zee. Ik wou er plots met geen stokken weg. Een ijsje, uit een hoorntje, had het beeld compleet gemaakt. Maar het pakte niet.
Zus had nog plannen die avond, dus gingen we snel nog even (heel lekker en gewoon Vlaams) eten ergens op de dijk, waarna het al richting auto ging. Innerlijk had ik zoveel zin om de remmen op te zetten en te zeggen NEE, ik ga NIET mee. Kom me over een paar uur maar halen. Ik blijf hier. Maar dat deed ik natuurlijk niet. Dus om iets voor zes waren we al weer op de terugweg, en glipte ook Dranouter aan zee stilaan door mijn vingers. En eens het begint, valt het niet te stoppen. Dat is verdorie heel erg jammer.
Stilaan wordt tijd mijn vijand. Om het dan wat te zwaar uit te drukken, alweer. Ik heb de belachelijke neiging om alle leuke momenten die gebeuren krampachtig vast te willen houden. In te kaderen. Op te slaan. Te koesteren. De tijd stil te zetten. Natuurlijk is dat een volledig zinloze onderneming. Dat weet ik heus ook nog wel, maar ik kan er niets aan doen, het gaat vanzelf.
Vorig weekend, vorige zaterdag meer bepaald,zaten we op de mooiste dag van de afgelopen maanden aan zee. Natuurlijk weer voor Anton Walgrave. Ik krijg mijn ouders inderdaad zo ver dat ze voor een uurtje (in principe) helemaal naar De Panne rijden. Het was prachtig weer, dus zo erg vonden ze het niet (denk ik). We komen daar dus aan, alles prachtig geregeld, werden verwelkomd door Anton zelf en voor de rest geen problemen. De zon van haar beste kant van de partij, een gezellige drukte, maar niet te.
Na het concert (dat ,hoe kan het ook anders, weer een uurtje genieten was, met een negatiief ondertoontje omdat het de laatste keer was...) kwamen we de tent uit, in de volle zon. Plots had ik zo'n zin om mijn schoenen uit te doen, mijn kousen uit te zwieren en mijn blote voeten in het zand in te graven. Voor een paar uur, in de zon, uit de wind en daar gewoon lekker te zitten. De tijd stil zetten, nergens aan denken, gewoon het concert nog eens herbeleven in mijn hoofd en ondertussen genieten van zon op mijn huid en de rust van de zee. Ik wou er plots met geen stokken weg. Een ijsje, uit een hoorntje, had het beeld compleet gemaakt. Maar het pakte niet.
Zus had nog plannen die avond, dus gingen we snel nog even (heel lekker en gewoon Vlaams) eten ergens op de dijk, waarna het al richting auto ging. Innerlijk had ik zoveel zin om de remmen op te zetten en te zeggen NEE, ik ga NIET mee. Kom me over een paar uur maar halen. Ik blijf hier. Maar dat deed ik natuurlijk niet. Dus om iets voor zes waren we al weer op de terugweg, en glipte ook Dranouter aan zee stilaan door mijn vingers. En eens het begint, valt het niet te stoppen. Dat is verdorie heel erg jammer.
maandag, april 07, 2008
99 %
'99% wat?'vraag je je nu af waarschijnlijk. 99% zon zal het helaas niet zijn, en ook 99% op mijn literair vertalen eindwerk is redelijk onmogelijk. Wat dan? 99% gelukkig.
Het afgelopen weekend, en dan vooral zaterdag, was ik echt 99% gelukkig. Hoe zalig dat dat voelt.. Wat was daar dan voor nodig? een uitnodiging en een speciaal event. Het event was de exclusieve showcase van Anton Walgrave & The Nephews in de Sugarbeat-studio tegen Tienen. Het was rotweer, heel de zaterdagvoormiddag, donker, druilerig en nat, maar op een of andere manier raakte ik daardoor alleen maar meer in de mood. Die sfeer past wel bij de plaat. De beelden in mijn hoofd (daar zijn ze weer) zijn bij heel wat van de nummers regen die tegen de venster tikt, en mensen die zuchtend naar buiten kijken. Hopend op iets meer of iets anders. Rond half drie vonden Sophie en ik toch eindelijk de juiste weg en kwam de hoeve waarnaar we op weg waren in zicht. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het vooral de tent in de tuin was die het hem deed, anders had ik het nooit opgemerkt. Toch wat twijfel bij ons beiden of het daar nu was. Tot iemand (tot dat moment ongeidentificeerd) de autodeur aan mijn kant opendeed en zei: Welkom.
En welkom waren we zeker. De iemand was niemand minder dan Kristof (bookings) die ik tevoren alleen telefonisch gesproken had. Hij wist duidelijk wel wie ik was (en ja, nu even niet denken: moeilijk is het ook niet, je valt nogal op zo...) en dat gold ook voor de rest van de mensen ginder.. Geertrui (van NoCircus) kwam zichzelf voorstellen, en ook Sabien en Luka bleken te weten wie ik was. Af en toe is dat raar. Maar het is ook wel heel tof, dat ze dat weten. Bovendien bleken ze echt blij te zijn dat ik er was, en leken ze te vinden alsof het doodnormaal was dat ik daar ook was. Voor mij was het op dat moment nog altijd even wennen, want het was een wedstrijd en ik had niet gewonnen. Je weet dat ik te ver denk, dus ik had toch niet helemaal het gevoel dat ik even veel recht had om daar te zijn.
Maar ze deden zo hun best dat ik me al gauw helemaal thuis voelde.Mensen die intuitief (ofwel was het mijn gezicht weer dat me verraadde) aanvoelen dat een stoel welkom zou zijn, zo ken ik er niet veel. Mensen die direct klaar staan om te helpen indien nodig ook niet. Maar ze deden het wel, keer op keer. Het was bovendien niet echt ergens voor nodig. Buiten het trapje in de studio zelf, ben ik niet veel hindernissen tegengekomen. Gelukkig wel dat ze er aan hadden gedacht om banken neer te zetten binnen. Kussens zijn leuk en pasten volledig bij de sfeer, maar ik had geen zin om te moeten nadenken hoe ik dan in godsnaam daarna weer recht moest geraken. Als je probeert niet op te vallen, is dat geen goed plan. Bovendien voelde ik me gewaardeerd. Echt gewaardeerd. Alsof ze het allemaal toch niet zo vanzelfsprekend vinden, met die blog en zo.
Wat ik van de sessie zelf vond, kan je hier nalezen, maar dat interesseert toch niemand van jullie waarschijnlijk. Feit was dat Anton & The Nephews ergens in zijn geslaagd wat bijna niemand is gelukt de laatste maanden. Ze zijn er in geslaagd me voor meer dan vier uur mijn werk volledig te doen vergeten. Het enige waar ik me tijdens de sessie bewust van was, waren de mensen rond me, en de mensen aan de andere kant van het venster, en de camera's van ROB.
Maar het was ook een niet te missen schouwspel, aan de andere kant van de venster. Floris van Radio 1 met zijn zoontje, en Eppo niet te vergeten. Ik ben een vrouw, dus zit het hem in de details, maar als ik voor me Kristof Eppo zie bezig houden, dan weet ik dat het echt meer is dan gewoon samenwerken. Dat 'one big family' gevoel werd alleen maar groter tijdens de maaltijd achteraf. De hele Nocircus crew is aan de tafel gepasseerd, en dat is misschien wel toeval, maar toch. Eppo voelde zich bij Jelle en bij Kristof duidelijk even goed thuis als bij mama Sabien, en gelijk had hij. Het was er ook gewoon echt gezellig, hoewel ik af en toe iets had van 'nee, babs, dream on, your're not part of the gang.'
Feit is wel dat Anton, als je hem vertelt dat het echt geweldig was, dat totaal nooit lijkt te verwachten, en helemaal gaat stralen. Dat is zo aandoenlijk, en puur, en echt. Bij Arid heb ik de laatste tijd het gevoel dat het zo allemaal routine wordt, daar verre van. Ik zie nog niet veel mensen onthouden dat ik vorige week geen tijd had omdat ik mijn eindwerk literair vertalen af moest werken, jij wel? en tussendoor Eppo eten geven. Eerst vader, en dan pas artiest.
Simpel, gewoon en gemeend, echt hartverwarmend. Bovendien was dat gewaardeerd zijn echt geen idee in mijn hoofd, want want: ik sta tussen de Thank-you's! Met naam en achternaam verdorie. Man, dat vind ik zo'n eer. Echt waar, een beter manier om hun waardering uit te drukken voor wat ik doe, bestaat in mijn ogen niet.
Maar ik blijf hypergevoelig voor alles en nog wat. 1 opmerking van de echte winnnaar dat hij vond dat er te veel volk was, dat 15 man met partner echt nog toffer had geweest, die had ik toch weer gehoord. En die trof doel, in dat stukje van mij dat nog steeds vond dat ik niet alle recht had om daar te zijn. En toen Kristof rond zessen opmerkte dat 'iedereen al naar huis was'(terwijl wij er nog mooi zaten) vond ik toch ook dat we stilaan naar huis moesten aanzetten.
En een laatste bewijs dat mijn hoofd echt niet te kalmeren valt: we kregen een exemplaar van de plaat cadeau. Ik ook. Ik vind dat jammer. Niemand die dat begrijpt, maar ik had echt uitgekeken naar het moment dat ik de fnac zou betreden, met een doel voor ogen, recht naar de cd-afdeling zou lopen, daar naar de W om dan mijn echte, eigen exemplaar van de cd uit te kiezen, en dan met een belachelijke smile tot achter mijn oren naar de kassa te gaan om hem te betalen. Want hij is voor mij elke bloody cent waard. Dus vind ik het beetje jammer, dat ik hem niet kunnen kopen heb. Langs de andere kant heb ik geen tijd om naar cdwinkels te gaan, en elke dag later dan de release is een hel. Nu had ik hem twee dagen vroeger. Dat heeft ook zijn voordelen.
Blijkbaar was het niet alleen Anton die straalde zaterdag, maar ik ook. Pa en ma zeiden gisteren nog: we moesten niet vragen hoe het was, het straalde gewoon van je gezicht af.
Het was dan ook een prachtige namiddag..
Het afgelopen weekend, en dan vooral zaterdag, was ik echt 99% gelukkig. Hoe zalig dat dat voelt.. Wat was daar dan voor nodig? een uitnodiging en een speciaal event. Het event was de exclusieve showcase van Anton Walgrave & The Nephews in de Sugarbeat-studio tegen Tienen. Het was rotweer, heel de zaterdagvoormiddag, donker, druilerig en nat, maar op een of andere manier raakte ik daardoor alleen maar meer in de mood. Die sfeer past wel bij de plaat. De beelden in mijn hoofd (daar zijn ze weer) zijn bij heel wat van de nummers regen die tegen de venster tikt, en mensen die zuchtend naar buiten kijken. Hopend op iets meer of iets anders. Rond half drie vonden Sophie en ik toch eindelijk de juiste weg en kwam de hoeve waarnaar we op weg waren in zicht. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het vooral de tent in de tuin was die het hem deed, anders had ik het nooit opgemerkt. Toch wat twijfel bij ons beiden of het daar nu was. Tot iemand (tot dat moment ongeidentificeerd) de autodeur aan mijn kant opendeed en zei: Welkom.
En welkom waren we zeker. De iemand was niemand minder dan Kristof (bookings) die ik tevoren alleen telefonisch gesproken had. Hij wist duidelijk wel wie ik was (en ja, nu even niet denken: moeilijk is het ook niet, je valt nogal op zo...) en dat gold ook voor de rest van de mensen ginder.. Geertrui (van NoCircus) kwam zichzelf voorstellen, en ook Sabien en Luka bleken te weten wie ik was. Af en toe is dat raar. Maar het is ook wel heel tof, dat ze dat weten. Bovendien bleken ze echt blij te zijn dat ik er was, en leken ze te vinden alsof het doodnormaal was dat ik daar ook was. Voor mij was het op dat moment nog altijd even wennen, want het was een wedstrijd en ik had niet gewonnen. Je weet dat ik te ver denk, dus ik had toch niet helemaal het gevoel dat ik even veel recht had om daar te zijn.
Maar ze deden zo hun best dat ik me al gauw helemaal thuis voelde.Mensen die intuitief (ofwel was het mijn gezicht weer dat me verraadde) aanvoelen dat een stoel welkom zou zijn, zo ken ik er niet veel. Mensen die direct klaar staan om te helpen indien nodig ook niet. Maar ze deden het wel, keer op keer. Het was bovendien niet echt ergens voor nodig. Buiten het trapje in de studio zelf, ben ik niet veel hindernissen tegengekomen. Gelukkig wel dat ze er aan hadden gedacht om banken neer te zetten binnen. Kussens zijn leuk en pasten volledig bij de sfeer, maar ik had geen zin om te moeten nadenken hoe ik dan in godsnaam daarna weer recht moest geraken. Als je probeert niet op te vallen, is dat geen goed plan. Bovendien voelde ik me gewaardeerd. Echt gewaardeerd. Alsof ze het allemaal toch niet zo vanzelfsprekend vinden, met die blog en zo.
Wat ik van de sessie zelf vond, kan je hier nalezen, maar dat interesseert toch niemand van jullie waarschijnlijk. Feit was dat Anton & The Nephews ergens in zijn geslaagd wat bijna niemand is gelukt de laatste maanden. Ze zijn er in geslaagd me voor meer dan vier uur mijn werk volledig te doen vergeten. Het enige waar ik me tijdens de sessie bewust van was, waren de mensen rond me, en de mensen aan de andere kant van het venster, en de camera's van ROB.
Maar het was ook een niet te missen schouwspel, aan de andere kant van de venster. Floris van Radio 1 met zijn zoontje, en Eppo niet te vergeten. Ik ben een vrouw, dus zit het hem in de details, maar als ik voor me Kristof Eppo zie bezig houden, dan weet ik dat het echt meer is dan gewoon samenwerken. Dat 'one big family' gevoel werd alleen maar groter tijdens de maaltijd achteraf. De hele Nocircus crew is aan de tafel gepasseerd, en dat is misschien wel toeval, maar toch. Eppo voelde zich bij Jelle en bij Kristof duidelijk even goed thuis als bij mama Sabien, en gelijk had hij. Het was er ook gewoon echt gezellig, hoewel ik af en toe iets had van 'nee, babs, dream on, your're not part of the gang.'
Feit is wel dat Anton, als je hem vertelt dat het echt geweldig was, dat totaal nooit lijkt te verwachten, en helemaal gaat stralen. Dat is zo aandoenlijk, en puur, en echt. Bij Arid heb ik de laatste tijd het gevoel dat het zo allemaal routine wordt, daar verre van. Ik zie nog niet veel mensen onthouden dat ik vorige week geen tijd had omdat ik mijn eindwerk literair vertalen af moest werken, jij wel? en tussendoor Eppo eten geven. Eerst vader, en dan pas artiest.
Simpel, gewoon en gemeend, echt hartverwarmend. Bovendien was dat gewaardeerd zijn echt geen idee in mijn hoofd, want want: ik sta tussen de Thank-you's! Met naam en achternaam verdorie. Man, dat vind ik zo'n eer. Echt waar, een beter manier om hun waardering uit te drukken voor wat ik doe, bestaat in mijn ogen niet.
Maar ik blijf hypergevoelig voor alles en nog wat. 1 opmerking van de echte winnnaar dat hij vond dat er te veel volk was, dat 15 man met partner echt nog toffer had geweest, die had ik toch weer gehoord. En die trof doel, in dat stukje van mij dat nog steeds vond dat ik niet alle recht had om daar te zijn. En toen Kristof rond zessen opmerkte dat 'iedereen al naar huis was'(terwijl wij er nog mooi zaten) vond ik toch ook dat we stilaan naar huis moesten aanzetten.
En een laatste bewijs dat mijn hoofd echt niet te kalmeren valt: we kregen een exemplaar van de plaat cadeau. Ik ook. Ik vind dat jammer. Niemand die dat begrijpt, maar ik had echt uitgekeken naar het moment dat ik de fnac zou betreden, met een doel voor ogen, recht naar de cd-afdeling zou lopen, daar naar de W om dan mijn echte, eigen exemplaar van de cd uit te kiezen, en dan met een belachelijke smile tot achter mijn oren naar de kassa te gaan om hem te betalen. Want hij is voor mij elke bloody cent waard. Dus vind ik het beetje jammer, dat ik hem niet kunnen kopen heb. Langs de andere kant heb ik geen tijd om naar cdwinkels te gaan, en elke dag later dan de release is een hel. Nu had ik hem twee dagen vroeger. Dat heeft ook zijn voordelen.
Blijkbaar was het niet alleen Anton die straalde zaterdag, maar ik ook. Pa en ma zeiden gisteren nog: we moesten niet vragen hoe het was, het straalde gewoon van je gezicht af.
Het was dan ook een prachtige namiddag..
Abonneren op:
Posts (Atom)