99 %

'99% wat?'vraag je je nu af waarschijnlijk. 99% zon zal het helaas niet zijn, en ook 99% op mijn literair vertalen eindwerk is redelijk onmogelijk. Wat dan? 99% gelukkig.

Het afgelopen weekend, en dan vooral zaterdag, was ik echt 99% gelukkig. Hoe zalig dat dat voelt.. Wat was daar dan voor nodig? een uitnodiging en een speciaal event. Het event was de exclusieve showcase van Anton Walgrave & The Nephews in de Sugarbeat-studio tegen Tienen. Het was rotweer, heel de zaterdagvoormiddag, donker, druilerig en nat, maar op een of andere manier raakte ik daardoor alleen maar meer in de mood. Die sfeer past wel bij de plaat. De beelden in mijn hoofd (daar zijn ze weer) zijn bij heel wat van de nummers regen die tegen de venster tikt, en mensen die zuchtend naar buiten kijken. Hopend op iets meer of iets anders. Rond half drie vonden Sophie en ik toch eindelijk de juiste weg en kwam de hoeve waarnaar we op weg waren in zicht. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het vooral de tent in de tuin was die het hem deed, anders had ik het nooit opgemerkt. Toch wat twijfel bij ons beiden of het daar nu was. Tot iemand (tot dat moment ongeidentificeerd) de autodeur aan mijn kant opendeed en zei: Welkom.

En welkom waren we zeker. De iemand was niemand minder dan Kristof (bookings) die ik tevoren alleen telefonisch gesproken had. Hij wist duidelijk wel wie ik was (en ja, nu even niet denken: moeilijk is het ook niet, je valt nogal op zo...) en dat gold ook voor de rest van de mensen ginder.. Geertrui (van NoCircus) kwam zichzelf voorstellen, en ook Sabien en Luka bleken te weten wie ik was. Af en toe is dat raar. Maar het is ook wel heel tof, dat ze dat weten. Bovendien bleken ze echt blij te zijn dat ik er was, en leken ze te vinden alsof het doodnormaal was dat ik daar ook was. Voor mij was het op dat moment nog altijd even wennen, want het was een wedstrijd en ik had niet gewonnen. Je weet dat ik te ver denk, dus ik had toch niet helemaal het gevoel dat ik even veel recht had om daar te zijn.

Maar ze deden zo hun best dat ik me al gauw helemaal thuis voelde.Mensen die intuitief (ofwel was het mijn gezicht weer dat me verraadde) aanvoelen dat een stoel welkom zou zijn, zo ken ik er niet veel. Mensen die direct klaar staan om te helpen indien nodig ook niet. Maar ze deden het wel, keer op keer. Het was bovendien niet echt ergens voor nodig. Buiten het trapje in de studio zelf, ben ik niet veel hindernissen tegengekomen. Gelukkig wel dat ze er aan hadden gedacht om banken neer te zetten binnen. Kussens zijn leuk en pasten volledig bij de sfeer, maar ik had geen zin om te moeten nadenken hoe ik dan in godsnaam daarna weer recht moest geraken. Als je probeert niet op te vallen, is dat geen goed plan. Bovendien voelde ik me gewaardeerd. Echt gewaardeerd. Alsof ze het allemaal toch niet zo vanzelfsprekend vinden, met die blog en zo.

Wat ik van de sessie zelf vond, kan je hier nalezen, maar dat interesseert toch niemand van jullie waarschijnlijk. Feit was dat Anton & The Nephews ergens in zijn geslaagd wat bijna niemand is gelukt de laatste maanden. Ze zijn er in geslaagd me voor meer dan vier uur mijn werk volledig te doen vergeten. Het enige waar ik me tijdens de sessie bewust van was, waren de mensen rond me, en de mensen aan de andere kant van het venster, en de camera's van ROB.

Maar het was ook een niet te missen schouwspel, aan de andere kant van de venster. Floris van Radio 1 met zijn zoontje, en Eppo niet te vergeten. Ik ben een vrouw, dus zit het hem in de details, maar als ik voor me Kristof Eppo zie bezig houden, dan weet ik dat het echt meer is dan gewoon samenwerken. Dat 'one big family' gevoel werd alleen maar groter tijdens de maaltijd achteraf. De hele Nocircus crew is aan de tafel gepasseerd, en dat is misschien wel toeval, maar toch. Eppo voelde zich bij Jelle en bij Kristof duidelijk even goed thuis als bij mama Sabien, en gelijk had hij. Het was er ook gewoon echt gezellig, hoewel ik af en toe iets had van 'nee, babs, dream on, your're not part of the gang.'

Feit is wel dat Anton, als je hem vertelt dat het echt geweldig was, dat totaal nooit lijkt te verwachten, en helemaal gaat stralen. Dat is zo aandoenlijk, en puur, en echt. Bij Arid heb ik de laatste tijd het gevoel dat het zo allemaal routine wordt, daar verre van. Ik zie nog niet veel mensen onthouden dat ik vorige week geen tijd had omdat ik mijn eindwerk literair vertalen af moest werken, jij wel? en tussendoor Eppo eten geven. Eerst vader, en dan pas artiest.

Simpel, gewoon en gemeend, echt hartverwarmend. Bovendien was dat gewaardeerd zijn echt geen idee in mijn hoofd, want want: ik sta tussen de Thank-you's! Met naam en achternaam verdorie. Man, dat vind ik zo'n eer. Echt waar, een beter manier om hun waardering uit te drukken voor wat ik doe, bestaat in mijn ogen niet.

Maar ik blijf hypergevoelig voor alles en nog wat. 1 opmerking van de echte winnnaar dat hij vond dat er te veel volk was, dat 15 man met partner echt nog toffer had geweest, die had ik toch weer gehoord. En die trof doel, in dat stukje van mij dat nog steeds vond dat ik niet alle recht had om daar te zijn. En toen Kristof rond zessen opmerkte dat 'iedereen al naar huis was'(terwijl wij er nog mooi zaten) vond ik toch ook dat we stilaan naar huis moesten aanzetten.

En een laatste bewijs dat mijn hoofd echt niet te kalmeren valt: we kregen een exemplaar van de plaat cadeau. Ik ook. Ik vind dat jammer. Niemand die dat begrijpt, maar ik had echt uitgekeken naar het moment dat ik de fnac zou betreden, met een doel voor ogen, recht naar de cd-afdeling zou lopen, daar naar de W om dan mijn echte, eigen exemplaar van de cd uit te kiezen, en dan met een belachelijke smile tot achter mijn oren naar de kassa te gaan om hem te betalen. Want hij is voor mij elke bloody cent waard. Dus vind ik het beetje jammer, dat ik hem niet kunnen kopen heb. Langs de andere kant heb ik geen tijd om naar cdwinkels te gaan, en elke dag later dan de release is een hel. Nu had ik hem twee dagen vroeger. Dat heeft ook zijn voordelen.

Blijkbaar was het niet alleen Anton die straalde zaterdag, maar ik ook. Pa en ma zeiden gisteren nog: we moesten niet vragen hoe het was, het straalde gewoon van je gezicht af.

Het was dan ook een prachtige namiddag..

"Insignificant"

Can you see me
Up on the building
From down on the pavement
Or out in the crowd?

Can you see me
In the glare of the lamppost?
'Cause I am walking a tightrope
Into the moon

I don't want to feel so different
But I don't want to be insignificant, and I
Don't know how to see the same things different
Now

Oh can you see me?
I am one in a million
Yeah, I'm Icarus falling
Out of the sun

Could you see me fall in the light of spotlights and jackknife
Through night as black as a bedroom
And white as a lie?

I don't want to feel so different
But I don't want to be insignificant, and I
Don't know how to see the same things different
Now

Diving through the dark
While the night turns blue
Hey
Are you aware of your intentions?
Because I wear my intentions
So clear

If you see me
Wading through water
Come drown in the river
Right in front of the world
You can wash your face and hands
In the stream of my anger
It's as bright as white paper
And as dark as a girl

I don't want to feel so different
But I don't want to be insignificant, and I
Don't know how to see the same things different
Now


(C)Adam Duritz

actie

Ik wil een beetje actie. Niet dat ik er tijd voor heb, maar ik wil het wel. Tis zo ook allemaal hetzelfde he. Opstaan, kwart na acht naar het werk, dezelfde busmensen zien, aankomen rond kwart voor negen, acht uur lang dezelfde mensen zien. Zo interessant zijn die ook weer niet. Om tien voor zes weer naar huis, de 'op weg naar huis' mensen zien, tien minuten door Leuven en dan ben ik thuis. Quite exiting, right? Dus betrap ik mezelf erop 's ochtends in de file dat ik wel zou willen dat er eens iets gebeurt. Iets positiefs liefst natuurlijk. Iets leuks zou ook tof zijn. Misschien een beetje spannend, maar ook niet teveel.

Maar als ik dan iets ga doen, dan denk ik de dag erna: 'o nee, hoeveel uren nog voor het zes is?' Geen goed idee dus, meestal, hoewel het vaak maar een paar uurtjes is..

Hoe combineer je dat?

enjoy the silence?

Mensen die 'enjoy the silence' zeggen, mogen tegenwoordig gerust een weekje met mij ruilen. Ben eens benieuwd of ze het dan nog zo leuk vinden. Ik hou helemaal niet van stilte. Geef mij maar muziek, stilte zegt zo weinig meestal. Hoewel, de stilte na een nummer en voor een nieuw nummer is mooie stilte, en ook soms, bij de juiste mensen zit een stilte goed, en dan is er niets verkeerd aan.

Maar er is stilte, en er is zwijgen. Stilte tot daar aan toe, maar zwijgen, daar vind ik niets aan. En laat het nu net dat zijn, wat ik de laatste tijd veel te veel doe. Ik sta op 's ochtends en ik zwijg. Als je alleen woont, tegen wie zou je moeten praten? Het gebouw is nog in diepe slaap als ik vertrek tegen iets voor acht, dus ik ziwjg. Op weg naar de bushalte ben ik alleen, dus weer zwijgen. Aan de bushalte staan wel mensen, maar ook daar kiezen we om te zwijgen. Op de bus proberen wakker te worden, dus ook zwijgen. We komen aan op het werk, en daar begint het wel wat. Tot mijn collega een verkeerde opmerking maakt, en dan klap ik dicht. Mossel gesloten, afweersysteem. Weer zwijgen. Tijdens de middag wordt er gepraat, maar niet echt met mij. Dus doen we er het zwijgen toe. De dag is om, en de bus op naar huis. Er gebeurt vanalles op het wer, maar tegen wie zouden we het vertellen? bus is meestal leeg, dus zwijgen we weer (buiten 'goeieavond' en 'dank u wel' dan). De weg naar huis doen we ondertussen blindelings en zwijgend. koken met de radio aan, maar buiten af en toe meezingen, ook weer zwijgend. Zelfde scenario voor de afwas. Beetje computeren, beetje voorbereiden voor de les. Naar de les en opletten. Meestal zwijgen, toch. Op weg naar huis, langs uitgelaten studenten. Thuiskomen in de stilte, en dan bed in kruipen, voor paar uren slaap.

Voor iemand die regelmatig toch wat meemaakt dat uit haar systeem zou moeten, en dat bij voorkeur doet door er over te praten of het op te schrijven, is het geen ideale situatie.
Ik begin het te merken.

Vandaag alleen thuis.
Weer zwijgen.

zomer in mijn lijf

Ik weet het, buiten is het februari, bitter koud en nog lang geen zomer, maar toch. Er zitten zomerkriebels in mijn lijf. Is er iets mooiers dan tussen de middag op mijn werk tussen trap een en trap twee te staan en de zon te voelen schijnen. Ik word daar belachelijk goed gezind van. Waar ik nog beter gezind van word, en de grootste oorzaak van mijn zomerkriebels, is -natuurlijk- een nummer. Niet zomaar een nummer, of wat dacht u: de nieuwe van Anton Walgrave. Ik had nooit gedacht dat een nummer van Anton me zomerkriebels zou geven, maar kijk, Ready when you are doet het wel. Een snelle pianoriff in het begin en ik ben al vertrokken. Ik zie er eigenlijk de zon erbij opkomen, of nog eerder een combinatie van wijde zomerjurken, gehuppel, zonnestralen en grassprieten. instant goed gevoel


ook zin in? www.antonwalgrave.com is the place to be

Ready when you are

breathe until the morning comes
breathe until you are
breathe until it is time to go
no it is never gonna to last for...

I'll ready when you are

Let me take you back where you belong
It ain't gonna be for free
stop until you loose your skin
Until you want to leave for..

I'll be ready when you are for..
i'll be ready when you are for..

turn all the joy into laughter
and all the love in joy

I'll be ready when you are
I'll be ready when you've faded
i'll be ready when you squeeze your hand in mine
I'll be ready when you dance along the edges
so tell me

come on down and be the one you are
breathe out for a while
inside out instantly
always will be

i'll be ready when you are for..

turn all the joy into laughter
and all the love in joy
I'll be ready when you are
I'll be ready when you've faded
I'll be ready when you squeeze your hand in mineµ
I'll be ready when you dance along the edge

you are just who you think you are
and you fear just what you think you fear
and you live just how you want to live
just shalalalala

Coming of Age, Milow


Coming of age ain’t about what you do
It’s giving in to what’s predefined
When you trade all your dreams for compromise
It is never what you have in mind

One shot of happy, two shots of sad
That’s how our lives are aligned
The path that you chose has got highs has got lows
But it’s never what you have in mind

I must say that I still wonder why it disappears
I must say that I still wonder why
The years keep tumbling by

Coming of age ain’t about who you meet
It’s about the people who leave you behind
Your brothers, your parents, your lovers, your friends
It is never what you have in mind

One shot of happy, two shots of sad
We know we might run out of time
When it comes to living dying’s the easy part
Not exactly what you had in mind

I really doubt that I’ll find out why it disappears
I really doubt that I’ll find out
What these years are all about

You might ask if these thoughts that I just summed up
Are of any importance to you
Maybe not but when things don’t turn out like you planned
It helps to know that they never do

And besides, if one shot of happy
Comes with only two shots of sad
Then coming of age is not so bad

ga eens naar zijn myspace, en beluister de nieuwe nummers.. Tis de moeite

Peace and Quiet *update*

Mijn permanente gezelschap de afgelopen vier weken, als een huisdier, overal mee naar toe: gejaagdheid. Ik voel me tegenwoordig continu opgejaagd. 's ochtends begint het al, om op tijd uit mijn bed te geraken. daarna begint het opjagen over de bussen. Zou ik om vijf voor acht vertrekken om de bus van 9 na acht te halen of laat ik het zo omdat ze vol zal zitten. En als ik daar sta begint het weer: hoe laat komt de bus, zou ik er op stappen, komt er nog een andere, hoe laat komt die dan? hoe laat ben ik op mijn werk? Kan ik zitten of moet ik weer tot aan kazerne rechtstaan? Eens op het werk begint het werk-opjagen. Zal die op tijd leveren, vind ik de juiste mensen? Doe ik die proofreading wel goed, oh nee, de quality controller loopt rond, die moet toch mij niet hebben? Rond kwart voor vijf begint het opjagen om op tijd thuis te raken. Haal ik de bus van 17.20? Krijg ik dit af, komt er niet nog iets binnen? Toch maar die van 17.50? Hoeveel file zou er zijn? hoe laat ben ik dan in Leuven? Heb ik dan nog tijd? krijg ik nog alles gedaan? Wat ga ik eten? Om kwart voor 8 weer de deur uit stuiven richting Franse les. Om tien thuiskomen en opjagen over mijn artikel, mijn frans en mijn opdrachten die af moeten. Dat maal vijf. Op vrijdag om drie uur al beginnen panikeren.. Vrijdagen staan hier echt niet voor niets bekend als Freaky Fridays. En op vrijdag is er niets aan te doen, ik moet rond half zes ten laatste de deur uit. Normaal moet ik ook dat met de bus doen, maar tot nu toe is het er nooit van gekomen, mijn pa is meestal sneller bij mij op hett werk dan ik thuis.. Anyway, dan rap rap eten, omkleden en om zeven naar de kine. Een half uur afzien (tegenwoordig helaas weer echt afzien) en dan: een zetel. Ik zweer het je, dat kan zo'n genot zijn, een zetel. Of eerder: tijd om er in te zitten. Want op kot heb ik sinds vorig weekend ook eentje , maar daar heb ik tot nu toe nog niet eens een seconde ingezeten, wegens gewoon geen tijd.

Gisteren was tot nu toe het toppunt van opgejaagdheid: maandag en dinsdag proberen te studeren na het werk, voor het examen van woensdag. Dan woensdag zelf al gestresst voor het examen zelf. Een helse dag op het werk, waardoor ik twee bussen moest laten rijden en ik uiteindelijk ipv om tien na vijf pas om kwart na zes in Leuven was. Even (proberen) acclimatiseren en om zeven examen gaan doen. Examen afgelopen rond kwart half negen. Kwart voor negen op kot. Acclimatiseren. Om elf bed in, en de dag was om. Ik voel me een beetje zombie vandaag. Maar het goede nieuws is: het opgejaagde is wel, tenminste tijdelijk. Want vandaag heb ik NIETS gepland, wat mooi wil zeggen dat ik naar huis ga wanneer het uitkomt, en er staat spaghetti te wachten.. Was het al maar zover

Na het mondeling examen Frans (volgende week maandag) is het anderhalve week geen CLT. Ik ging genieten en recuperen van die wat rustigere tijden. Gisteren mijn agenda eens bekeken

27/1 Arid AB
28/1 Mondeling examen Frans
30/1 Afspraak met 2e licers
31/1 Avant Premiere PS I love you
2/1 Cursus lit vertalen
3/1 Housewarming
5/1 afgesproken met Stijn en Ihsane
8/1 Yevgueni @30CC
15/1 Ladies night met werk @ Klimop

Niet dus :s