All is quiet now?

'All is quiet now' had ik een tijdje geleden onveranderlijk als msn nickname staan. Het is nu al weer een tijdje weg, en dat is niet voor niets. Het woord 'quiet' past niet echt op het moment. Nee, ik ga echt niet beginnen zeuren over hoeveel werk ik heb met mijn examens. Nog eentje, morgen en that's it.
Daarna dacht ik rustig vakantie te nemen, maar daar denken andere mensen anders over. Ik kreeg daarstraks mail van de IBL dienst, dat mijn thesis dat ik had aangevraagd van de UGent binnen was. ik verwachte kopies, dus ik haaste me eerst nog naar de bank voor extra cash. Bleek nergens voor nodig te zijn, ze hebben de thesis himself gewoon opgestuurd :) 183 pagina's voor luttele vijf euro. Zalig toch?
Ik ben echt de grootste fan van de IBL dienst, en heb prompt beslist dat ze een vermelding in mijn dankwoord krijgen, wegens het uit de weg werken van pratische bezwaren. Maar die 183 bladzijden moeten dan natuurlijk wel gelezen en liefst nog gekopieërd worden ook. In plaats van twee weken niets te doen, weet ik nu dus weer enorm wat doen: lezen, aanduiden, verwerken, bibliografie napluizen, ideeën opdoen, promotor mailen, en .. het volgende thesis aanvragen. Iets / iemand gunt me echt geen rust ;)

Het cliché wil dat dromen bedrog zouden zijn. Dan toch niet allemaal, tenminste als je heel geduldig bent (en een beetje op de zaken vooruit loopt). In augustus 2002 stond er voor mij op de Oude Markt een prachtaffiche: Clouseau, Novastar en Arid, zelfs in de juiste volgorde. Clouseau is altijd ambiance, en zeker als je zoals ik 6 jaar hevig fan zijn achter de rug hebt en vier van hun platen nog steeds krak vanbuiten kent. Tijdens dat concert was ik gewoon van de wereld af. Of allez ja, mijn voeten hadden er nog contact mee, maar de rest van mij zweefde ergens anders rond. Ik herinner me nog dat ik er uit moet hebben gezien als een heel grote fan, want ik raakte er met verschillende grote fans aan de praat aangezien ze bij mij blijkbaar dezelfde symptomen vaststelden. Dat heeft ook voordelen: er is gedurende heel die tijd niemand in mijn zicht durven komen staan :) Na een nummer of twee had ik het al beslist: ik moest en zou Clouseau ooit echt te zien krijgen, dus in een zaal, in plaats van een festival. De droom was geboren. Thuis begrepen ze oorsponkelijk helemaal niets van die nieuwe Clouseau-aanval, maar na een tijd hadden ze ook door dat het menes was. De jaarlijkse uitzendingen van de Sportpaleisconcerten, daar kijg ik gewoon zo al kippevel van. Ik wil daar gewoon es tussenstaan, met zoveel sfeer en zoveel zingende mensen en dan gewoon een avond mee gaan en je er niets van aantrekken. *zalig* Helaas stonden ook hier praktische bezwaren in de weg. (zie het archief) In Humo verscheen vorig jaar een lezersbrief die mijn overtuiging meteen de grond in boorde. De rolstoelplaatsen zouden ver achteraan zijn, en je zou niets zien. Ik begrijp al die veiligheidszever wel, maar ik zie ook wel graag iets als er vanalles te zien is, zoals het hele gedoe met de podia en zo. Nu ja, het ziet er dus naar uit dat het in 2006 (nota bene 4 jaar later) we dichter bij het verwezelijken van de droom zijn dan ooit. We hebben a) gezelschap :), b) vervoer :) c) geld (nu ja, tegen dan krijg ik wel 31 euro bij elkaar gespaard). Nu alleen nog afwachten natuurlijk of er niet iets anders misgaat ...
*happy happy*

ik durfde vroeger wel eens klagen dat de blokperiode de uitgelezen moment was voor de zon om op te duiken, wat natuurlijk dan heel irritant is, want dan is het veel te warm op kot, en het idee aan al het leuke wat je dan zou kunnen doen in plaats van achter je boeken te zitten, helpt de concentratie ook niet vooruit.
Dit jaar daarentegen zag ik grote hoeveelheden zon helemaal zitten. Ik heb een grote ijsjesachterstand, wat als icecreamprincess toch echt niet kan (welgeteld al eentje) en aangezien de hoeveelheden werk meevallen zag ik af en toe een paar uurtjes op de bank in het zonnetje helemaal zitten. In praktijk is helaas niets minder waar, want de zon is echt far far away. In tegenstelling van goed weer is het nu net weer herfst: druilerig, koud, nat en donker. Het perfecte weer om je toch maar achter de pc te verschuilen en papers te typen of te lezen. Uit bed raken wordt er helaas moeilijker op met dat weer. Ook mijn muziekbatterijen staan stilaan op rood na het gemiste concert van Anton, Milow en Nona Mez en de perfecte getimede wolkbreuk boven Leuven ten tijde van het Scala concert. Dat maakt het laatste concert al weer geleden van 4 april (cd voorstelling Anton). Hoog tijd voor een nieuwe dosis, en die vind ik nog net op de valreep, nu zaterdag in de fnac: Anton solo. Symbolisch gezien kan het ook niet mooier, want ik opende het jaar op 30 september met Anton Solo, en nu op 28 mei sluit ik het op dezelfde manier af. Een half uur kippevel met Anton zal me wel een week of vier verder brengen, en dan zijn er Rufus, Bufallo Tom en Tragically hip op Cactus op 8 juni.

Ik besef dat mijn stukjes korter worden, maar wat is er nu interessant aan wat ik lately doe? zit in afwerkfase van paper 1, ondertussen nog altijd thesisdatabank stukje bij beetje aan het aanvullen, en pendel tussen Leuven en thuis. That's it. Hopelijk komt daar binnekort wel verandering in en wordt het weer interessanter om te lezen hier. Toch nog een tip voor druilerige dagen als deze: ga naar de dichtsbijzijnde filmzaal en koop een ticketje voor 'The merchant of Venice'. Als je wel houdt van Venetië, Al Pacino, Shakespearen taalgebruik, of zelfs Joseph Fiennes is het zeker aan te raden. Mij hielden de acteerprestaties van Al Pacino en Jeremy Irons al in ieder geval ongeveer tot het einde aan mijn stoel gekluisterd Add some romance, een beetje spanning (de kistjes) en dat geeft een heel ontspannend en toch niet zinloos avondje uit :)

saturday oh saturday

ik zei het nog in mijn vorige post, i need some time. Niet dat ik toen van plan was dat letterlijk te nemen, maar zoveel kan er ook niet gebeuren he.. Toch niet veel dat interessant is ;)

Zaterdag is dat hopelijk wel het geval, want ik heb op niet minder dan 2 dingen mijn oog laten vallen. Ten eerste wil ik al heel lang naar het Triple concert van Anton, Milow en Nona Mez, maar aangezien niemand zich tot nu toe kandidaat heeft gesteld zal het wel niks zijn. Komt daar nog bij dat ze thuis heel graag naar Ten Vrede willen, dan kan ik het helemaal vergeten, want dan geraak ik helemaal nergens.
Maar gisteren ontdekte ik de perfecte oplossing. Tijdens onze kotactiviteit passeerden wij namelijk de Grote Markt, waar plots een vrij groot podium was verschenen. Het feit dat de twee broers Kolacny er bij stonden maakte het geheel nog interessanter. Gelukkig waren er nog erger nieuwsgierige mensen dan ik, want ze wisten me te vertellen dat Scala er zou spelen zaterdag. Het eerste wat ik er van hoorde, maar dat zou aanwezigheid Stijn en Steven verklaren, dus ging ik daarnet op onderzoek uit. Het blijkt te kloppen, en wat nog beter is: ik heb volk dat mee wil :)
U dacht toch niet dat het zo simpel zou zijn hoop ik? Want ik vind heus wel een ander probleem hoor. Dit keer is dat het feit dat het concert gratis is. Gratis betekent meestal hopen volk, en dat is nu net niet wat je nodig hebt als je in een rolstoel zit. Dus ik ben er niet helemaal gerust in. Heb nu gemaild of er iets voorzien is, en anders zal het gewoon op tijd gaan zijn.. meer volgt ongetwijfeld.

Verder gaat de tijd verder, en dat wil zeggen dat de examenperiode dichterbij komt. Maar, dit jaar ga ik mijn best doen om niet te klagen, want ik heb op 16 juni examen, en dan eentje op 19 of 21 juni. Klagen kan ik dus echt niet doen, of het moest zijn wat ik in godsnaam daarna moet gaan doen. Ideetjes zijn welkom :)

everybody needs time

ik weet niet of het jullie vaak overkomt, maar af en toe kom ik zo'n song tegen waarvan ik denk "damn.. dat gaat net over mij" Als dat een mooie song is dat vaak geen probleem, maar het eerste moment is het toch altijd even schrikken. Zo ook daarstraks, toen ik de nieuwe songs van Palomine ging beluisteren. Songs van Palomine zijn altijd gevaarlijk ,want de stem van David (de zanger) is een van die stemmen die altijd gevoelige snaren raakt.
En bij deze song 'Everybody needs time' was het weer zo herkenbaar dat het bijna eng werd. Het beschrijft in grote lijnen hoe ik me over het algemeen voel de laaste weken. Om je een idee te geven hieronder mijn idee van hoe de lyrics er ongeveer uitzien. De meest relevante passages dan toch.

dreaming of a place
down to the sea
i wake up every morning
and i see nothing has changed

the end of my day
still feeling the same
but i cant help myself no longer anymore
anymore

where am i going
what can i do
to reach it?

should i leave the past behind?
oh i don't know
but i wanna know

there's an angel i would like to know
to tell me more about the future
mabye i would ask for more
and take me to the one i love

people come to hold my hand
people help me find the truth
if i find love along the way
well my angel"ll be watching over you over you

where am i going
what can i do
to reach it?
should i leave the past behind?
oh i don't know
but i wanna know

(met mijn excuses voor mogelijke fouten)
voor wie het geheel gezongen wil horen: http://www.palomine.be/mailpalomine.html en als je daar dan toch bent, kan je evengoed stemmen voor Palomine voor op suikerrock.. Zij en ik zullen je dankbaar zijn, want dan kan ik er eindelijk nog es naar toe :)

handleiding

handleiding 'hoe beledig ik (hopelijk onbedoeld) een persoon met een handicap?' Lees en leer hoe het niet moet.

Daarstraks kreeg ik een email om mee te werken aan het eindwerk van een student. Dat gebeurt wel vaker, en aangezien we andere mensen graag helpen, doe ik daar meestal ook goed mijn best voor. Deze keer ging het over een lijst met tien vragen, die ik schriftelijk mocht beantwoorden en doormailen. Tot daar allemaal geen probleem: been there, done that. Ik had de vragen namelijk nog niet onder ogen gehad.

Nu mag u me van mijn part overgevoelig vinden, maar de volgende vragen (gelukkig maar een deel uit het totale aanbod) vind ik getuigen van a) geen inlevingsvermogen in de leefwereld van iemand met een handicap b) totaal respectloos naar die persoon toe en c) absoluut demingrerend.

Dan moet je nog bedenken dat ik (en nu zwans ik niet) nog heel open ben over mijn handicap. Ik ben dat ook bewust, het is de enige manier om de mensen een relatief juist beeld van een handicap te doen krijgen. Voor mij geen probleem. Maar echt niet iedereen is zo open over zijn of haar handicap. Er zijn mensen die er problemen mee hebben om die te aanvaarden (ik heb er tenslotte ook minstens 10 jaar over gedaan) en dan vallen zo'n vragen niet in goeie aarde.

om welke vragen gaat het nu?
-
1. Wat mis jij allemaal in het leven door je handicap?
Als je niet snapt wat daar mis aan is, sorry maar dan denk ik echt niet dat we nog lang vrienden kunnen zijn. Ten eerste impliceert die vraag dat we door een handicap te hebben iets zouden missen in ons leven, wat ik toch al een heel straffe uitspraak vind. Precies of we zijn niet heel of zo. Natuurlijk missen we wel es dingen, maar dat zijn mijns insziens toch geen levensnoodzakelijke dingen, en als dat wel zo is dan ben je meestal wel creatief genoeg om een oplossing daarvoor te vinden. Sorry, maar ik vind echt wel dat mijn handicap mijn leven heeft verrijkt ipv verarmt, en ik denk dat dat voor de meeste van jullie die regelmatig met me omgaan ook wel geldt.. Je leert in iemand anders zijn schoenen staan, al gaat het maar om 'is dat toegankelijk', 'zijn daar trappen'?

Geloof me helaas als ik zeg dat het nog erger wordt.
1. Hoe reageren vreemde mensen op straat?
De reacties van vreemden zijn meestal heel negatief, onplezant, of ronduit schokkend. Ik heb daar persooonlijk enorm iets tegen, maar ik begrijp ze wel. Je leert pas omgaan met mensen met een handicap als je ze leert kennen, zelfs ik heb op kot heel wat bijgeleerd over andere handicaps. Mensen die nog nooit zo iemand hebben gezien, reageren stereotyp. Ze denken ook heel stereotyp. Maar vergeef mij dat ik niet iedere kleine die zijn mama luidop vraagt : 'mama, waarom heeft die drie benen' heel mijn levensgeschiedenis ga vertellen. Mensen die het willen weten, die moeten het maar vragen, ik zal het altijd vertellen. Mensen die het vind ik moeten weten, vertel ik het wel zelf. Maar ik hoef toch het allerallerpersoonlijkste van mezelf aan een of andere onbekende vertellen? kan het moeilijk op mijn voorhoofd laten tatoeëren of zo he.
Natuurlijk, ik heb een raar soort handicap. Ik weet het. Best wel lastig, want ik pas niet in een hokje. Mensen zien rolstoel, en denken 'kan niet stappen'. Jammer, want ik kan het wel. o wee als je dan es rechtstaat.. Mensen zien rolstoel en denken : 'heeft mentale achterstand'. Jammer, ik niet. Ik zit in 1e lic. Germaanse Talen zelfs.. Mensen zien rolstoel en denken 'kan niet voor zichzelf spreken'. Jammer, want ik kan het wel.
Mensen zien kruk en denken 'oh, die heeft iets gebroken'. Jammer, want ik heb geen gips. Mensen zien kruk en denken 'tijdelijk'. Zeer hardnekkig uit te roeien, ik kom nog regelmatig mensen tegen die me vragen wanneer ik nu eindelijk zonder kruk kan. Jammer, het antwoord is hier hoogstwaarschijnlijk : dit is voor de rest van mijn leven. Zulke reacties kwetsen, en dat allemaal bovenhalen kwetst dubbel.

en nu de laatste :

Heb/had je bepaalde hobby’s die je nu niet meer kan uitvoeren?
Als het al zo is dat je door je handicap dingen niet meer kunt, dan wil je daar meestal niet zo botweg mee worden geconfronteerd, of je gaat er gewoon volledig tegenin en blijft er in geloven dat het toch kan. (de Marc Herremans- manier) Deze vraag impliceert als beste wat ik bedoel met gebrek aan respect. Het is echt zo 'effe zout in de wonde strooien' en dat kan hopelijk niet de bedoeling zijn geweest. Ik zeg niet dat je mensen met een handicap als porseleinen poppen moet behandelen, maar mensen die vaak met mensen met een handicap omgaan, krijgen volgens mij kippevel (in de negatieve zin) van dat soort vragen. Het is duidelijk dat zo iemand niet bekend is met de leefwereld van iemand met een handicap. En voor je het je zou afvragen: dit heb ik niet gereageerd. dit zijn persoonlijke bedenkeningen...

Shine

het heeft een tijdje geduurd, ik weet het. Afgelopen dinsdag was het eindelijk zo ver: de albumvoorstelling van de nieuwe van Anton Walgrave. Wie naar Radio 1 luistert, kon er de laatste dagen niet meer naast luisteren. De cd had ik al voorbeluisterd via de site, dus daar zaten niet veel verrassingen meer in. Het blijft nog steeds een goeie plaat, met trage lovesongs voor de depri-momenten en meer up tempo nummers. Voor ieder wat wils dus, of dat zou toch moeten. Het verschil met 'Before the dawn' is groot, maar ik vind het een goeie evolutie. Ik hou niet zo heel erg van al dat gesampel en zo. Op 'Shine' zijn de songs puurder, en dat past beter bij Anton.
Aangezien de plaat geen verrassing meer was werden alle verwachtingen doorgeschoven naar dinsdag, de albumvoorstelling in het Depot. En daar liep het een beetje mis. Niet door Anton of zijn groep, maar door persoonlijke factoren. Het klonk allemaal wel goed en zo, maar iets te veel zoals op de cd. Je moet zelfs de strijkers missen :s
Maar wat het helemaal niet geweldig maakte voor mij, was het beeld. Ik weet het, beeld zou niet mogen meetellen, maar als je echt maar een beetje ziet, bij momenten mis je toch een deel van de sfeer. Zo zie je niet wanneer Anton achter de piano kruipt, of wanneer hij helemaal in zijn song kruipt en gaat stampvoeten :) De energie kwam dus niet zo heel erg over door de rijen mensen voor mij, en daar had ik me onvoldoende op voorbereid. Dat was dus wel een tegenvaller... tot onze grote verbazing bleek het hele optreden ook maar een dik uur te hebben geduurd, al was ons dat tijdens het concert niet opgevallen.
Eindigen deed ie (kan het ook anders) met 'Lost Soul', en nog 'awake' en 'smile' om mee af te sluiten. Mijn smile na het verlaten van de zaal had toch breder gekund..