ik weet niet of het jullie vaak overkomt, maar af en toe kom ik zo'n song tegen waarvan ik denk "damn.. dat gaat net over mij" Als dat een mooie song is dat vaak geen probleem, maar het eerste moment is het toch altijd even schrikken. Zo ook daarstraks, toen ik de nieuwe songs van Palomine ging beluisteren. Songs van Palomine zijn altijd gevaarlijk ,want de stem van David (de zanger) is een van die stemmen die altijd gevoelige snaren raakt.
En bij deze song 'Everybody needs time' was het weer zo herkenbaar dat het bijna eng werd. Het beschrijft in grote lijnen hoe ik me over het algemeen voel de laaste weken. Om je een idee te geven hieronder mijn idee van hoe de lyrics er ongeveer uitzien. De meest relevante passages dan toch.
dreaming of a place
down to the sea
i wake up every morning
and i see nothing has changed
the end of my day
still feeling the same
but i cant help myself no longer anymore
anymore
where am i going
what can i do
to reach it?
should i leave the past behind?
oh i don't know
but i wanna know
there's an angel i would like to know
to tell me more about the future
mabye i would ask for more
and take me to the one i love
people come to hold my hand
people help me find the truth
if i find love along the way
well my angel"ll be watching over you over you
where am i going
what can i do
to reach it?
should i leave the past behind?
oh i don't know
but i wanna know
(met mijn excuses voor mogelijke fouten)
voor wie het geheel gezongen wil horen: http://www.palomine.be/mailpalomine.html en als je daar dan toch bent, kan je evengoed stemmen voor Palomine voor op suikerrock.. Zij en ik zullen je dankbaar zijn, want dan kan ik er eindelijk nog es naar toe :)
donderdag, april 20, 2006
woensdag, april 19, 2006
handleiding
handleiding 'hoe beledig ik (hopelijk onbedoeld) een persoon met een handicap?' Lees en leer hoe het niet moet.
Daarstraks kreeg ik een email om mee te werken aan het eindwerk van een student. Dat gebeurt wel vaker, en aangezien we andere mensen graag helpen, doe ik daar meestal ook goed mijn best voor. Deze keer ging het over een lijst met tien vragen, die ik schriftelijk mocht beantwoorden en doormailen. Tot daar allemaal geen probleem: been there, done that. Ik had de vragen namelijk nog niet onder ogen gehad.
Nu mag u me van mijn part overgevoelig vinden, maar de volgende vragen (gelukkig maar een deel uit het totale aanbod) vind ik getuigen van a) geen inlevingsvermogen in de leefwereld van iemand met een handicap b) totaal respectloos naar die persoon toe en c) absoluut demingrerend.
Dan moet je nog bedenken dat ik (en nu zwans ik niet) nog heel open ben over mijn handicap. Ik ben dat ook bewust, het is de enige manier om de mensen een relatief juist beeld van een handicap te doen krijgen. Voor mij geen probleem. Maar echt niet iedereen is zo open over zijn of haar handicap. Er zijn mensen die er problemen mee hebben om die te aanvaarden (ik heb er tenslotte ook minstens 10 jaar over gedaan) en dan vallen zo'n vragen niet in goeie aarde.
om welke vragen gaat het nu?
-
1. Wat mis jij allemaal in het leven door je handicap?
Als je niet snapt wat daar mis aan is, sorry maar dan denk ik echt niet dat we nog lang vrienden kunnen zijn. Ten eerste impliceert die vraag dat we door een handicap te hebben iets zouden missen in ons leven, wat ik toch al een heel straffe uitspraak vind. Precies of we zijn niet heel of zo. Natuurlijk missen we wel es dingen, maar dat zijn mijns insziens toch geen levensnoodzakelijke dingen, en als dat wel zo is dan ben je meestal wel creatief genoeg om een oplossing daarvoor te vinden. Sorry, maar ik vind echt wel dat mijn handicap mijn leven heeft verrijkt ipv verarmt, en ik denk dat dat voor de meeste van jullie die regelmatig met me omgaan ook wel geldt.. Je leert in iemand anders zijn schoenen staan, al gaat het maar om 'is dat toegankelijk', 'zijn daar trappen'?
Geloof me helaas als ik zeg dat het nog erger wordt.
1. Hoe reageren vreemde mensen op straat?
De reacties van vreemden zijn meestal heel negatief, onplezant, of ronduit schokkend. Ik heb daar persooonlijk enorm iets tegen, maar ik begrijp ze wel. Je leert pas omgaan met mensen met een handicap als je ze leert kennen, zelfs ik heb op kot heel wat bijgeleerd over andere handicaps. Mensen die nog nooit zo iemand hebben gezien, reageren stereotyp. Ze denken ook heel stereotyp. Maar vergeef mij dat ik niet iedere kleine die zijn mama luidop vraagt : 'mama, waarom heeft die drie benen' heel mijn levensgeschiedenis ga vertellen. Mensen die het willen weten, die moeten het maar vragen, ik zal het altijd vertellen. Mensen die het vind ik moeten weten, vertel ik het wel zelf. Maar ik hoef toch het allerallerpersoonlijkste van mezelf aan een of andere onbekende vertellen? kan het moeilijk op mijn voorhoofd laten tatoeëren of zo he.
Natuurlijk, ik heb een raar soort handicap. Ik weet het. Best wel lastig, want ik pas niet in een hokje. Mensen zien rolstoel, en denken 'kan niet stappen'. Jammer, want ik kan het wel. o wee als je dan es rechtstaat.. Mensen zien rolstoel en denken : 'heeft mentale achterstand'. Jammer, ik niet. Ik zit in 1e lic. Germaanse Talen zelfs.. Mensen zien rolstoel en denken 'kan niet voor zichzelf spreken'. Jammer, want ik kan het wel.
Mensen zien kruk en denken 'oh, die heeft iets gebroken'. Jammer, want ik heb geen gips. Mensen zien kruk en denken 'tijdelijk'. Zeer hardnekkig uit te roeien, ik kom nog regelmatig mensen tegen die me vragen wanneer ik nu eindelijk zonder kruk kan. Jammer, het antwoord is hier hoogstwaarschijnlijk : dit is voor de rest van mijn leven. Zulke reacties kwetsen, en dat allemaal bovenhalen kwetst dubbel.
en nu de laatste :
Heb/had je bepaalde hobby’s die je nu niet meer kan uitvoeren?
Als het al zo is dat je door je handicap dingen niet meer kunt, dan wil je daar meestal niet zo botweg mee worden geconfronteerd, of je gaat er gewoon volledig tegenin en blijft er in geloven dat het toch kan. (de Marc Herremans- manier) Deze vraag impliceert als beste wat ik bedoel met gebrek aan respect. Het is echt zo 'effe zout in de wonde strooien' en dat kan hopelijk niet de bedoeling zijn geweest. Ik zeg niet dat je mensen met een handicap als porseleinen poppen moet behandelen, maar mensen die vaak met mensen met een handicap omgaan, krijgen volgens mij kippevel (in de negatieve zin) van dat soort vragen. Het is duidelijk dat zo iemand niet bekend is met de leefwereld van iemand met een handicap. En voor je het je zou afvragen: dit heb ik niet gereageerd. dit zijn persoonlijke bedenkeningen...
Daarstraks kreeg ik een email om mee te werken aan het eindwerk van een student. Dat gebeurt wel vaker, en aangezien we andere mensen graag helpen, doe ik daar meestal ook goed mijn best voor. Deze keer ging het over een lijst met tien vragen, die ik schriftelijk mocht beantwoorden en doormailen. Tot daar allemaal geen probleem: been there, done that. Ik had de vragen namelijk nog niet onder ogen gehad.
Nu mag u me van mijn part overgevoelig vinden, maar de volgende vragen (gelukkig maar een deel uit het totale aanbod) vind ik getuigen van a) geen inlevingsvermogen in de leefwereld van iemand met een handicap b) totaal respectloos naar die persoon toe en c) absoluut demingrerend.
Dan moet je nog bedenken dat ik (en nu zwans ik niet) nog heel open ben over mijn handicap. Ik ben dat ook bewust, het is de enige manier om de mensen een relatief juist beeld van een handicap te doen krijgen. Voor mij geen probleem. Maar echt niet iedereen is zo open over zijn of haar handicap. Er zijn mensen die er problemen mee hebben om die te aanvaarden (ik heb er tenslotte ook minstens 10 jaar over gedaan) en dan vallen zo'n vragen niet in goeie aarde.
om welke vragen gaat het nu?
-
1. Wat mis jij allemaal in het leven door je handicap?
Als je niet snapt wat daar mis aan is, sorry maar dan denk ik echt niet dat we nog lang vrienden kunnen zijn. Ten eerste impliceert die vraag dat we door een handicap te hebben iets zouden missen in ons leven, wat ik toch al een heel straffe uitspraak vind. Precies of we zijn niet heel of zo. Natuurlijk missen we wel es dingen, maar dat zijn mijns insziens toch geen levensnoodzakelijke dingen, en als dat wel zo is dan ben je meestal wel creatief genoeg om een oplossing daarvoor te vinden. Sorry, maar ik vind echt wel dat mijn handicap mijn leven heeft verrijkt ipv verarmt, en ik denk dat dat voor de meeste van jullie die regelmatig met me omgaan ook wel geldt.. Je leert in iemand anders zijn schoenen staan, al gaat het maar om 'is dat toegankelijk', 'zijn daar trappen'?
Geloof me helaas als ik zeg dat het nog erger wordt.
1. Hoe reageren vreemde mensen op straat?
De reacties van vreemden zijn meestal heel negatief, onplezant, of ronduit schokkend. Ik heb daar persooonlijk enorm iets tegen, maar ik begrijp ze wel. Je leert pas omgaan met mensen met een handicap als je ze leert kennen, zelfs ik heb op kot heel wat bijgeleerd over andere handicaps. Mensen die nog nooit zo iemand hebben gezien, reageren stereotyp. Ze denken ook heel stereotyp. Maar vergeef mij dat ik niet iedere kleine die zijn mama luidop vraagt : 'mama, waarom heeft die drie benen' heel mijn levensgeschiedenis ga vertellen. Mensen die het willen weten, die moeten het maar vragen, ik zal het altijd vertellen. Mensen die het vind ik moeten weten, vertel ik het wel zelf. Maar ik hoef toch het allerallerpersoonlijkste van mezelf aan een of andere onbekende vertellen? kan het moeilijk op mijn voorhoofd laten tatoeëren of zo he.
Natuurlijk, ik heb een raar soort handicap. Ik weet het. Best wel lastig, want ik pas niet in een hokje. Mensen zien rolstoel, en denken 'kan niet stappen'. Jammer, want ik kan het wel. o wee als je dan es rechtstaat.. Mensen zien rolstoel en denken : 'heeft mentale achterstand'. Jammer, ik niet. Ik zit in 1e lic. Germaanse Talen zelfs.. Mensen zien rolstoel en denken 'kan niet voor zichzelf spreken'. Jammer, want ik kan het wel.
Mensen zien kruk en denken 'oh, die heeft iets gebroken'. Jammer, want ik heb geen gips. Mensen zien kruk en denken 'tijdelijk'. Zeer hardnekkig uit te roeien, ik kom nog regelmatig mensen tegen die me vragen wanneer ik nu eindelijk zonder kruk kan. Jammer, het antwoord is hier hoogstwaarschijnlijk : dit is voor de rest van mijn leven. Zulke reacties kwetsen, en dat allemaal bovenhalen kwetst dubbel.
en nu de laatste :
Heb/had je bepaalde hobby’s die je nu niet meer kan uitvoeren?
Als het al zo is dat je door je handicap dingen niet meer kunt, dan wil je daar meestal niet zo botweg mee worden geconfronteerd, of je gaat er gewoon volledig tegenin en blijft er in geloven dat het toch kan. (de Marc Herremans- manier) Deze vraag impliceert als beste wat ik bedoel met gebrek aan respect. Het is echt zo 'effe zout in de wonde strooien' en dat kan hopelijk niet de bedoeling zijn geweest. Ik zeg niet dat je mensen met een handicap als porseleinen poppen moet behandelen, maar mensen die vaak met mensen met een handicap omgaan, krijgen volgens mij kippevel (in de negatieve zin) van dat soort vragen. Het is duidelijk dat zo iemand niet bekend is met de leefwereld van iemand met een handicap. En voor je het je zou afvragen: dit heb ik niet gereageerd. dit zijn persoonlijke bedenkeningen...
zaterdag, april 08, 2006
Shine
het heeft een tijdje geduurd, ik weet het. Afgelopen dinsdag was het eindelijk zo ver: de albumvoorstelling van de nieuwe van Anton Walgrave. Wie naar Radio 1 luistert, kon er de laatste dagen niet meer naast luisteren. De cd had ik al voorbeluisterd via de site, dus daar zaten niet veel verrassingen meer in. Het blijft nog steeds een goeie plaat, met trage lovesongs voor de depri-momenten en meer up tempo nummers. Voor ieder wat wils dus, of dat zou toch moeten. Het verschil met 'Before the dawn' is groot, maar ik vind het een goeie evolutie. Ik hou niet zo heel erg van al dat gesampel en zo. Op 'Shine' zijn de songs puurder, en dat past beter bij Anton.
Aangezien de plaat geen verrassing meer was werden alle verwachtingen doorgeschoven naar dinsdag, de albumvoorstelling in het Depot. En daar liep het een beetje mis. Niet door Anton of zijn groep, maar door persoonlijke factoren. Het klonk allemaal wel goed en zo, maar iets te veel zoals op de cd. Je moet zelfs de strijkers missen :s
Maar wat het helemaal niet geweldig maakte voor mij, was het beeld. Ik weet het, beeld zou niet mogen meetellen, maar als je echt maar een beetje ziet, bij momenten mis je toch een deel van de sfeer. Zo zie je niet wanneer Anton achter de piano kruipt, of wanneer hij helemaal in zijn song kruipt en gaat stampvoeten :) De energie kwam dus niet zo heel erg over door de rijen mensen voor mij, en daar had ik me onvoldoende op voorbereid. Dat was dus wel een tegenvaller... tot onze grote verbazing bleek het hele optreden ook maar een dik uur te hebben geduurd, al was ons dat tijdens het concert niet opgevallen.
Eindigen deed ie (kan het ook anders) met 'Lost Soul', en nog 'awake' en 'smile' om mee af te sluiten. Mijn smile na het verlaten van de zaal had toch breder gekund..
Aangezien de plaat geen verrassing meer was werden alle verwachtingen doorgeschoven naar dinsdag, de albumvoorstelling in het Depot. En daar liep het een beetje mis. Niet door Anton of zijn groep, maar door persoonlijke factoren. Het klonk allemaal wel goed en zo, maar iets te veel zoals op de cd. Je moet zelfs de strijkers missen :s
Maar wat het helemaal niet geweldig maakte voor mij, was het beeld. Ik weet het, beeld zou niet mogen meetellen, maar als je echt maar een beetje ziet, bij momenten mis je toch een deel van de sfeer. Zo zie je niet wanneer Anton achter de piano kruipt, of wanneer hij helemaal in zijn song kruipt en gaat stampvoeten :) De energie kwam dus niet zo heel erg over door de rijen mensen voor mij, en daar had ik me onvoldoende op voorbereid. Dat was dus wel een tegenvaller... tot onze grote verbazing bleek het hele optreden ook maar een dik uur te hebben geduurd, al was ons dat tijdens het concert niet opgevallen.
Eindigen deed ie (kan het ook anders) met 'Lost Soul', en nog 'awake' en 'smile' om mee af te sluiten. Mijn smile na het verlaten van de zaal had toch breder gekund..
donderdag, maart 23, 2006
Every little thing he does is magic
De titel geeft de sfeer van dit stukje al helemaal aan, dus wie verder leest is gewaarschuwd. Gisterenavond ben ik voor de eerste keer dit semester naar een concert geweest. Dat is verbazend lang uitgehouden van mezelf. Een ander record dat gisteren gesneuveld is, is het een jaar en drie maanden record dat het geleden was sinds ik laatst Jasper Steverlinck aan het werk had gezien. De meeste mensen weten wel dat ik Jasper in zijn solo-project ben gevolgd, en dat als ik iets doe, ik het tegoei doe.
Het was dus een heel uitzonderlijke situatie waarin ik me gisterenavond bevond, en ik ben niet van plan het nog es zo ver te laten komen. Na meer dan een jaar weer naar Jasper gaan kijken hield wel een deel vragen in: wat zou ik er van denken? zou het nog als vroeger zijn? Zou hij het nog kunnen? Ik vond het best wel spannend. En dus stond ik veel te vroeg as usual in het Stuk.. ik vond een goed plekje. So far so good.
Rond kwart voor 9 begon deel 1 op de affiche : Nona Mez die even transformeerde in Buffalo Tom. Over Buffalo tom heb ik het al eens gehad in de gelijknamige thread. 'Nona mez, wie?' zou een mogelijke reactie moeten zijn maar dan luistert u toch niet naar de radio. Hij is een van de heel getalenteerde singer-songwriters die Leuven rijk is. Ik had hem al aan het werk gezien in Herent, maar daar werd ie achtervolgd door pech. Gisterenavond liep alles goed. Er sprongen geen snaren, de gitaar stond niet vals en ook de piano deed het. We kregen zelfs nog een extraatje: zangeres Karen, die ook op zijn nieuwe album meezingt.
Alle nummers van Buffalo Tom klonken, ik had het niet anders verwacht, goed of zelfs al bekend in de oren. Toch es Bilbo binnen stappen denk ik, al heb ik geen enkel idee van een titel. Kortom: Buffalo tom is goed, nona mez is goed, en ik wil nu helemaal zeker naar het Triple concert met Anton en Milow (die trouwens ook aanwezig was) op 13 mei in de Handelsbeurs.
Tweede deel bestond uit Jasper waarin Nina Simone voor een half uur in reïncarneerde. Ik was heel benieuwd, en al gauw bleek dat ik me nergens zorgen had over moeten maken. Hij stond er weer, op het podium, trok me als een magneet naar die tekst en zijn performance. Het eerste nummer zat ik er nog niet helemaal in, maar vanaf 'Who knows where the time goes' liet hij zijn magie helemaal op de zaal los. Die stem.. Ze doet het nog steeds. Kippevel geven, en tegenlijk bevriezen. Ik vergeet gewoon alles, het enige wat ik nog hoor is die stem. En wat een mooi nummer.. Jasper vond dat blijkbaar ook. Daarna ging het in stijgende lijn, met een Randy Newman-nummer. Sinds ik dankzij Jasper 'Miss you' en andere nummers heb ontdekt, hou ik wel van zijn schrijfstijl en 'i hink it's going to rain' bevestigde dat idee alleen maar.
Wist ik veel dat het beste stuk van de show toen nog moest komen.. Over het daaropvolgende nummer leek hij heel onzeker, maar als hij het verpestte moesten we maar meezingen. Iets later weerklonken de eerste noten van 'Lilac Wine'. Het was al stil in de zaal, maar ik had het idee dat het toen nog stiller werd, en ik zat gewoon vastgenageld aan mijn kussen. Wow.. Het ging op hetzelfde emotioneel zware élan verder (voor mij dan toch) met 'For a while' als manjefieke afsluiter.
Dat Jasper nog niet uitgezongen was bleek al snel, en we kregen nog wat van zijn normale cover werk: 'To make you feel my love', en vooral 'Miss you'. hij zei : 'ik zou graag nog es 'miss you' doen' en ik had er niets op tegen. Nog eens van mijn sokken geblazen. Hij zong 'Who knows where the time goes' nog een keer, omdat het de laatste keer was, en ik vond die precies nog beter dan de eerste keer. Iemand uit het publiek wou heel graag 'Life on Mars' en Jasper gaf toe ' voor de allelaatste keer'. Machtig was dat. Hij haalde er echt nog eens alles uit.
Conclusie: hij kan het nog. Het gevoel is nog altijd hetzelfde, en zijn nina simone -reincarnatie was zeer geslaagd. Mijn muzikale batterijen zijn weer opgeladen ;)
Het was dus een heel uitzonderlijke situatie waarin ik me gisterenavond bevond, en ik ben niet van plan het nog es zo ver te laten komen. Na meer dan een jaar weer naar Jasper gaan kijken hield wel een deel vragen in: wat zou ik er van denken? zou het nog als vroeger zijn? Zou hij het nog kunnen? Ik vond het best wel spannend. En dus stond ik veel te vroeg as usual in het Stuk.. ik vond een goed plekje. So far so good.
Rond kwart voor 9 begon deel 1 op de affiche : Nona Mez die even transformeerde in Buffalo Tom. Over Buffalo tom heb ik het al eens gehad in de gelijknamige thread. 'Nona mez, wie?' zou een mogelijke reactie moeten zijn maar dan luistert u toch niet naar de radio. Hij is een van de heel getalenteerde singer-songwriters die Leuven rijk is. Ik had hem al aan het werk gezien in Herent, maar daar werd ie achtervolgd door pech. Gisterenavond liep alles goed. Er sprongen geen snaren, de gitaar stond niet vals en ook de piano deed het. We kregen zelfs nog een extraatje: zangeres Karen, die ook op zijn nieuwe album meezingt.
Alle nummers van Buffalo Tom klonken, ik had het niet anders verwacht, goed of zelfs al bekend in de oren. Toch es Bilbo binnen stappen denk ik, al heb ik geen enkel idee van een titel. Kortom: Buffalo tom is goed, nona mez is goed, en ik wil nu helemaal zeker naar het Triple concert met Anton en Milow (die trouwens ook aanwezig was) op 13 mei in de Handelsbeurs.
Tweede deel bestond uit Jasper waarin Nina Simone voor een half uur in reïncarneerde. Ik was heel benieuwd, en al gauw bleek dat ik me nergens zorgen had over moeten maken. Hij stond er weer, op het podium, trok me als een magneet naar die tekst en zijn performance. Het eerste nummer zat ik er nog niet helemaal in, maar vanaf 'Who knows where the time goes' liet hij zijn magie helemaal op de zaal los. Die stem.. Ze doet het nog steeds. Kippevel geven, en tegenlijk bevriezen. Ik vergeet gewoon alles, het enige wat ik nog hoor is die stem. En wat een mooi nummer.. Jasper vond dat blijkbaar ook. Daarna ging het in stijgende lijn, met een Randy Newman-nummer. Sinds ik dankzij Jasper 'Miss you' en andere nummers heb ontdekt, hou ik wel van zijn schrijfstijl en 'i hink it's going to rain' bevestigde dat idee alleen maar.
Wist ik veel dat het beste stuk van de show toen nog moest komen.. Over het daaropvolgende nummer leek hij heel onzeker, maar als hij het verpestte moesten we maar meezingen. Iets later weerklonken de eerste noten van 'Lilac Wine'. Het was al stil in de zaal, maar ik had het idee dat het toen nog stiller werd, en ik zat gewoon vastgenageld aan mijn kussen. Wow.. Het ging op hetzelfde emotioneel zware élan verder (voor mij dan toch) met 'For a while' als manjefieke afsluiter.
Dat Jasper nog niet uitgezongen was bleek al snel, en we kregen nog wat van zijn normale cover werk: 'To make you feel my love', en vooral 'Miss you'. hij zei : 'ik zou graag nog es 'miss you' doen' en ik had er niets op tegen. Nog eens van mijn sokken geblazen. Hij zong 'Who knows where the time goes' nog een keer, omdat het de laatste keer was, en ik vond die precies nog beter dan de eerste keer. Iemand uit het publiek wou heel graag 'Life on Mars' en Jasper gaf toe ' voor de allelaatste keer'. Machtig was dat. Hij haalde er echt nog eens alles uit.
Conclusie: hij kan het nog. Het gevoel is nog altijd hetzelfde, en zijn nina simone -reincarnatie was zeer geslaagd. Mijn muzikale batterijen zijn weer opgeladen ;)
dinsdag, maart 21, 2006
casanova
Ik heb me vandaag in de filmzaal heel erg goed geamuseerd, en dat op een event dat 'nacht van de geschiedenis' heet. Het lijkt contradictorisch maar dat was het niet. Op het programma stond de avant - premiere van Casanova, de film van Lasse Hällstrom met Heath Ledger en Sienna Miller in de hoofdrollen. De inleiding door Roel van Bambost (the one and only) leerde ons al dat er niet veel historisch correct is aan de film, zeker niet het 'wandelen over daken' - moment, maar als niet historicus zijnde, heb ik me daar ook niet echt aan gestoord.
Wat je te zien krijgt is een heel erg vermakelijke romantische komedie in een Venetiaanse setting. Wat dus wil zeggen: water, water en nog eens water en de occasional gondel. Het verhaal kort samengevat: Casanova is een berucht vrouwenversierder en een doorn in het oog van de Inquisitie, zeker in de figuur van bisschop Pucci, met een Jeremy Irons die zijn slechterik-skills alleen nog maar bevestigd. Om eerbaar te worden moet hij dus trouwen, liefst met een maagd. Zo gezegd zo gedaan, en het huwelijk is al gearrangeerd wanneer hij geintrigeerd geraakt door Sienna Miller's personage. Via een reeks vermommingen slaagt hij er in om haar hart te veroveren. Maar toch een waarschuwing: niets is wat het lijkt in Casanova..
Zoek je een avondje entertainment in de cinema? dan kan ik Casanova echt hartelijk aanbevelen, ik heb me zeer goed geamuseerd, en ook de Heath Ledger -bewonderaar in mij kreeg af en toe zwijmelmateriaal.. Zelfs over de muziek heb ik een mental note gemaakt, die is voornamelijk met clavecimbels gespeeld (of iets dat er op lijkt) en dat vind ik nu net een heel mooi geluid (denk aan de paddestoelen in de Efteling..)
Wat je te zien krijgt is een heel erg vermakelijke romantische komedie in een Venetiaanse setting. Wat dus wil zeggen: water, water en nog eens water en de occasional gondel. Het verhaal kort samengevat: Casanova is een berucht vrouwenversierder en een doorn in het oog van de Inquisitie, zeker in de figuur van bisschop Pucci, met een Jeremy Irons die zijn slechterik-skills alleen nog maar bevestigd. Om eerbaar te worden moet hij dus trouwen, liefst met een maagd. Zo gezegd zo gedaan, en het huwelijk is al gearrangeerd wanneer hij geintrigeerd geraakt door Sienna Miller's personage. Via een reeks vermommingen slaagt hij er in om haar hart te veroveren. Maar toch een waarschuwing: niets is wat het lijkt in Casanova..
Zoek je een avondje entertainment in de cinema? dan kan ik Casanova echt hartelijk aanbevelen, ik heb me zeer goed geamuseerd, en ook de Heath Ledger -bewonderaar in mij kreeg af en toe zwijmelmateriaal.. Zelfs over de muziek heb ik een mental note gemaakt, die is voornamelijk met clavecimbels gespeeld (of iets dat er op lijkt) en dat vind ik nu net een heel mooi geluid (denk aan de paddestoelen in de Efteling..)
maandag, maart 20, 2006
antonmania slaat weer helemaal toe
Beste lezers van mijn blog!
Tot u spreekt een dolgelukkig mens. Hoe dat komt? nee, niet om de reden die nu door je hoofd schiet. Een veel betere reden nog wel.. Een muzikale reden namelijk. Vandaag is weer bewezen hoezeer ik leef op muziek, en hoeveel energie ik daaruit haal. Vanaf vandaag kan je namelijk op de site van Anton zijn nieuwe nummers beluisteren. Nu zeggen jullie: waar heb jij dat nog voor nodig, je hebt ze vaak genoeg gehoord. True, maar toch niet helemaal. Ten eerste is het laatste concert geleden van 25 januari.. (een eeuwigheid) en ten tweede durven nummers live en op plaat nog wel es verschillen. Ook dit keer is dat het geval, maar nog geen nummer tegen gekomen dat er plots slechter op is geworden. Integendeel.
Er stond nog een verrassing op de plaat, en een verrassing is het geworden ja.. Na dat nummer, en zelfs door dat nummer alleen ben ik helemaal verkocht. Ik werd er stil van, en dat wil voor mij al wel wat zeggen ;)
Hiermee is het nu echt aftellen naar S-day, op 3 april en 4 april het concert. Wie ook es wil gaan luisteren naar dat nieuwe fenomeen of wil raden voor welk nummer ik als een blok ben gevallen: www.antonwalgrave.com/shine_voorbeluistering
overtuig uzelf :)
Tot u spreekt een dolgelukkig mens. Hoe dat komt? nee, niet om de reden die nu door je hoofd schiet. Een veel betere reden nog wel.. Een muzikale reden namelijk. Vandaag is weer bewezen hoezeer ik leef op muziek, en hoeveel energie ik daaruit haal. Vanaf vandaag kan je namelijk op de site van Anton zijn nieuwe nummers beluisteren. Nu zeggen jullie: waar heb jij dat nog voor nodig, je hebt ze vaak genoeg gehoord. True, maar toch niet helemaal. Ten eerste is het laatste concert geleden van 25 januari.. (een eeuwigheid) en ten tweede durven nummers live en op plaat nog wel es verschillen. Ook dit keer is dat het geval, maar nog geen nummer tegen gekomen dat er plots slechter op is geworden. Integendeel.
Er stond nog een verrassing op de plaat, en een verrassing is het geworden ja.. Na dat nummer, en zelfs door dat nummer alleen ben ik helemaal verkocht. Ik werd er stil van, en dat wil voor mij al wel wat zeggen ;)
Hiermee is het nu echt aftellen naar S-day, op 3 april en 4 april het concert. Wie ook es wil gaan luisteren naar dat nieuwe fenomeen of wil raden voor welk nummer ik als een blok ben gevallen: www.antonwalgrave.com/shine_voorbeluistering
overtuig uzelf :)
woensdag, maart 08, 2006
brand new start
[Warning: persoonlijk stukje]
De afgelopen weken (en dan vooral week) zijn allesbehalve leuk geweest. Voor de meesten onder jullie is dat waarschijnlijk oud nieuws. Misschien moeten degenen die dachten dat nu alles weer oke is zich nu pas echt zorgen gaan maken. Sla nu niet direct in paniek, en lees verder.
Het voelt net of ik een 'Brand New Start' heb genomen. Het achter me gelaten (dat werd hoog tijd, right?) en nu een schone lei heb gekregen, en weer wat persoonlijke zonnestraaltjes om uit te delen. Ik voel me gewoon goed. Goed in mijn vel eigenlijk. Plots is weer vanalles leuk en betrap ik me echt op woorden als : 'het was echt tof' en dingen van die aard.
Neem nu Gebarentaal. Gisteren is module twee begonnen, en ik was nerveus. Heel nerveus zelfs, want iemand anders kwam me afhalen, en ik maakte me zorgen over wat ik nog wist en het tempo en zo.. maar het was heel gezellig en echt wel leuk. Ok, ik had ferme achterstand, en het volledig verstaan dat zit er ook nog niet in, maar wie weet komt het ooit nog wel :)
Vanavond wordt ook leuk: ik ga eindelijk naar 'Brokeback Mountain' kijken, en ik ga echt schaamteloos gewoon 2 uur (of hoe lang ie ook duurt) naar Heath Ledger staren. Ik ben een vrouw, en ja, ik ga soms naar de film voor de acteur. Al moet ik zeggen dat het verhaal me ook direct iets zei, en de soundtrack heeft bijdragen van Rufus Wainwright, dus wat kan er nu ook slecht aan zijn?
Het enige wat ik nog mis aan mijn 'Brand new start' is het weer. De zon meerbepaald. Maar misschien vindt die me wel aanstekelijk :) Mijn nieuw lijflied (nu ja, nieuw.. ) = Brand New Start van Palomine ..
De afgelopen weken (en dan vooral week) zijn allesbehalve leuk geweest. Voor de meesten onder jullie is dat waarschijnlijk oud nieuws. Misschien moeten degenen die dachten dat nu alles weer oke is zich nu pas echt zorgen gaan maken. Sla nu niet direct in paniek, en lees verder.
Het voelt net of ik een 'Brand New Start' heb genomen. Het achter me gelaten (dat werd hoog tijd, right?) en nu een schone lei heb gekregen, en weer wat persoonlijke zonnestraaltjes om uit te delen. Ik voel me gewoon goed. Goed in mijn vel eigenlijk. Plots is weer vanalles leuk en betrap ik me echt op woorden als : 'het was echt tof' en dingen van die aard.
Neem nu Gebarentaal. Gisteren is module twee begonnen, en ik was nerveus. Heel nerveus zelfs, want iemand anders kwam me afhalen, en ik maakte me zorgen over wat ik nog wist en het tempo en zo.. maar het was heel gezellig en echt wel leuk. Ok, ik had ferme achterstand, en het volledig verstaan dat zit er ook nog niet in, maar wie weet komt het ooit nog wel :)
Vanavond wordt ook leuk: ik ga eindelijk naar 'Brokeback Mountain' kijken, en ik ga echt schaamteloos gewoon 2 uur (of hoe lang ie ook duurt) naar Heath Ledger staren. Ik ben een vrouw, en ja, ik ga soms naar de film voor de acteur. Al moet ik zeggen dat het verhaal me ook direct iets zei, en de soundtrack heeft bijdragen van Rufus Wainwright, dus wat kan er nu ook slecht aan zijn?
Het enige wat ik nog mis aan mijn 'Brand new start' is het weer. De zon meerbepaald. Maar misschien vindt die me wel aanstekelijk :) Mijn nieuw lijflied (nu ja, nieuw.. ) = Brand New Start van Palomine ..
Abonneren op:
Posts (Atom)