clouseau

ik weet niet of het eigenlijk niet tegen de wet is wat ik zo dadelijk ga doen, maar vergeef het mij.
Ik ben in mijn vroege jeugd (6 tot 12) fan geweest van Clouseau. Geweest is niet echt het juiste woord vrees ik. Terwijl ik naar honderd op een luisterde vandaag raakten de vroegere nummers nog steeds gevoelige snaren. Die stem doet me nog steeds enorm veel. Het mag je dan ook niet verbazen dat ik al jaren eigenlijk heel graag naar een van hun concerten in het sportpaleis zou gaan. Gewoon voor de sfeer, en gewoon om te genieten. Nu heeft Ellen vorige donderdag het geluk gehad om echt te kunnen gaan, en ze vond het geweldig. Ik was een beetje aangestoken door haar enthousiasme, en ik nam me ook direct voor om er volgend jaar echt bij te zijn, want zo had ze me verteld, er zijn speciale plaatsen voor rolstoelgebruikers. Niets kon me nog tegenhouden dacht ik, de prijs (31 euro) kon ik op een jaar nog wel sparen leek me, en Ellen leek me wel bereid om het nog eens te doen (al heb ik dat niet gevraagd).
Die avond bladerde ik door de nieuwe humo en toen viel mijn oog op een lezersbrief betreffende hun concerten. (pagina 30)
Ik weet dus niet of ik die hieronder mag overtypen maar ik ga het toch doen voor relevante passages, bij deze mijn excuses mocht dit niet legaal of zo zijn.
M.D uit Beernem vertelt daarin dat ze al 2 jaar een rolstoelpatiente begeleidt naar de concerten van Clouseau in het sportpaleis.

"Nu stoort het mij al twee jaar tegen de borst dat rolstoeltjes naar de tweede verdieping worden geloodst en daar een plaats krijgen net voor de andere zitplaatsen. Niks geen extra zitplaatsen voor rolstoelgebruikers, hoewel de entree evengoed 35 euro per persoon is. Net onder de plaatsen van de rolstoeltjes staat een zwarte tent, die het zicht belemmert. Ik vraag me af wat de mensen van het Sportpaleis bezielt om voor mensen die het al moeilijk genoeg hebben geen goede plaatsen vrij te maken. Op andere locaties mogen ze zelfs op het podium zitten. In het Sportpaleis kan dat niet, waarschijnlijk 'voor de brandveiligheid'. Dan moet je mij toch eens vertellen hoe je in noodgevallen iemand in een rolstoel snel van de tweede verdieping naar beneden lootst als er ook 7.000 andere bezoekers buiten willen geraken."

Na dit gelezen te hebben denk ik dat ik mijn droom toch maar gewoon weer opberg. Ok, de sfeer is belangrijk, maar ik moet me wel veilig voelen, anders heb je aan die sfeer niets. Het is natuurlijk geweldig dat ze de moeite doen en zo, en een plaats op het podium hoeft voor mij niet, maar ik zou toch ook graag wel iets zien van wat er op het podium gebeurt.

en nu kan je denken van: "is ze daar nu weer, met haar gezaag over haar handicap?" Dat mag je van mij gerust denken, het is ook wel saai waarschijnlijk. Maar jullie kunnen wel gaan, en ik daardoor liever niet.. en waar ligt dat aan? Aan het feit dat ik mijn leven liever niet op het spel zet, en graag ook wel iets zie.. dat lijkt me normaal, niet?

Mensen die daar niet mee geconfronteerd worden die weten ook niet wat de problemen zijn, en zo kan ik daar toch mensen iets meer attent op maken. en zo'n kans laat ik niet liggen!
btw, ik kijk wel naar de TV versie op een op 8 januari, het ultieme compromis :)

het doek valt

ik was het haast vergeten dat zalige gevoel
een leven zonder vrienden is een leven zonder doel..

(vrij naar Clouseau, een miljoen vlinders)

Ten eerste moet ik iets helemaal rechtzetten. Ik hou wel van kerstfeestjes, alleen moet het met de juiste mensen zijn. Gisteren een kerstfeestje gedaan met een bende vriendinnen en het was ongelooflijk gezellig. Ik heb me echt ziek gelachen bij momenten en veel te veel gegeten.. In de Werf kan dat ook moeilijk anders natuurlijk.. Het blijft qua gezelligheid toch helemaal bovenaan mijn lijstje staan en wat de desserts betreft.. tja, daar gaat gewoon niets boven. Ik heb iedere keer weer een hele discussie met mezelf welk item op de dessertkaart dit keer zal winnen. Gisteren won absolute favoriet Tiramisu, maar voor wie daar bij was is dat allemaal oud nieuws. (ik heb nog steeds zin in natcho's btw ;))

Ik ben ook iets toleranter tegenover de feestdagen omdat er tussen de minder leuke familiefeesten ook torenhoog een ander feestje uitsteekt, namelijk mijn oudejaarsavond. Die wordt (hout vasthouden en niet te ver op de zaken vooruitlopen) naar alle waarschijnlijkheid heel erg gezellig en ongelooflijk fijn.
en ik moet zeggen dat het in huis hebben van een kerstboom me ook een beetje in de positieve richting heeft geduwd. Alhoewel, kerstboom. Dat ding is amper de naam waardig maar hij heeft de klassieke kenmerken. (hij is groener dan Shrek en hij heeft naalden) Verder lijkt hij qua afmetingen op mij, hij is namelijk mini. Volgens mijn ma is het niet eens een den of een spar maar een conifeer. Ik weet alleen dat onze klassieke versiering veel te groot was en ma speciaal kleinere versiering heeft gekocht. Maar ik zeg het, hij had wel iets, ook al is hij te klein om pakjes onder te leggen.

Er zit ook een negatief kantje aan (of zeg maar een serieuze kant). Het doek valt over het jaar, en ook over het semester, en dus voor een week of drie ook over mijn eigen plekje. Wat een drama? ja voor mij wel. Mijn kamer in Leuven is zowat het enige plekje wat echt van mij is, mijn safe haven. Thuis staat mijn bureau in de living, en mijn kamer is net groot genoeg voor een bed. Niet echt veel eigen plek dus. Maar gelukkkig is mijn kot ongeveer dubbel zo groot en helemaal van mij.
Maar nu moet ik er dus weer een tijdje uit, en daar horen zo de niet leuke dingen bij. Opruimen for one. Alles bijeen zoeken dat ik voor de blok nodig heb. Cd's uitkiezen. kleerkast uitmesten. Vooruit plannen dus, en wel iets verder dan ik gewoon ben te doen. en nu hangen er overal briefjes met wat er morgen zeker mee moet of ik nog moet doen. 'Papers uploaden GMail' hangt in koeien van letters aan mijn pc. op mijn onderlegger prijkt 'HP en RT' en 'nota's' op een paar mappen. Mijn niet te missen attributen staan al in een zak klaar aan de deur (bruin kladpapier, markeerstiften, de nodige diskettes, fiches (je weet nooit dat je ze nodig hebt he?) de ijskast is zo goed als leeg, morgen rest me nog de leuke dingen. Kleren en muziek uitzoeken. En dan ben ik er klaar voor. of toch zo goed als
'As ready as i'll ever be' wanneer ik morgen de lichten doof, de deur dichttrek en in het slot draai.
Gezien het totalitair regime ivm internet thuis (de keukenwekker erbij en niet langer dan een half uur) zou het hier heel stil kunnen worden voor een tijdje.
Muzieksuggesties zijn nog steeds welkom!!
en dan (ok ik ben niet origineel maar het klonk zo leuk) ook een premature Happy Christmas van mij..
to get in the mood zie link

examens deel 4 - definitief

helaas moet er (heel af en toe) ook vooruit worden gedacht en daarom kan ik jullie eindelijk, na drie dagen vechten met Toledo, mijn definitief examenrooster meedelen.

18/1 jeugdliteratuur (Ghesquiere) open boek MSI 3.18 9u
20/1 Shakespeare (Ingelbien) schriftelijk MSI 00.28 9u
23/1 Verg. taalkunde (Geeraerts) open boek MTC 00.15 9u
27/1 mod. ned. letterkunde (De Geest) mondeling lett 3.16 9u
28/1 Amerikaanse (D'Haen) open boek MTC 00.15 9u
3/2 Wijsgerige Antropologie (Cruysberghs) mondeling MSI 1.16 9u
4/2 Verhaaltheorie (De Geest) mondeling lett 3.30 9 u

Duimen wordt altijd geapprecieërd, en uiteraard wil ik indien er nog mensen zijn die even bijgelovig zijn ook mijn steentje bijdragen, het enige wat je moet doen is je rooster doorsturen..

vakantie

Ik heb gisteren besloten een week vakantie te nemen. Het idee was er al iets langer, maar thuis vonden ze het een lachwekkend idee, en het is ook pas bij het zien van mijn agenda voor deze week dat het ook werkelijk bleek te gaan lukken.
Gisteren les van 11 tot 18u, en om 8 moeten opstaan om in te tekenen. Dat is al meer dan genoeg voor een dag, dus 's avonds niet veel meer gedaan behalve volk ontvangen. 'T was weer zoete inval,maar dat is nu net zo leuk aan mijn kot. you never know who's at the door :)

Vandaag heb ik geen les, en dat is dus al vakantie op zich. Straks (rond 11) ga ik winkelen (feestoutfit halen) dan gaan we een pannenkoek eten, en om 7 begint het kot-kerstfeestje met een etentje in La Rotonda om 8. Dan zal het wel al laat op de avond zijn voor we daar terug van zijn.

Woensdag les van 9 tot 11, en daarna ook weer volop tijd om niets te doen. Ik ga dan geloof ik nog es winkelen, kerstkaartjes schrijven en van die dingen. Om half 7 gaat het dan richting de Werf voor kerstetentje nummer 2 met vriendinnen. Wie de Werf zegt, zegt desserts, dus het zal daar ook wel niet vroeg zijn ;)

Donderdag een gat van 11 tot 16u, en dat komt Elisabeth opvullen.. Veel te lang geleden en ook Kris komt na een half jaar Barcelona nog eens naar huis voor de feestdagen en langs op kot. Het wordt bijna een reünie.

En vrijdag is het uit met de pret. Les tot 13u, en daarna alles inpakken voor de komende weken en de deur sluiten voor iets minder dan een maand.
home sweet home?

Examens deel 3 - Wijsgerige antropologie

wat leuk, het studentensecretariaat foefelt zo stiekem van dag tot dag met de examenrooster, zonder dat ook maar enigsinds aan te duiden.. Ik ging daarnet nog eens kijken en plots was de (voor mij perfect staande) eerste dag van zijn mondeling examen (16 januari) gewoon foetsie. Nu is het blijkbaar plots kiezen tussen 19 januari en 3 februari. Dat wil zeggen dat ik dus zowieso twee examens vlak na elkaar heb, want 3 of 4 februari zijn de dagen voor Verhaaltheorie..

leeg kot zoekt bewoner

heb je grote ruzie gestook op je huidig kot? de huisbaas/bazin verleid? iets begonnen met een kotgeno(o)t(e) die je echt niet meer wil zien? Kortom, zoek je nog een kot voor het tweede semester?

Dan heb ik misschien wel de oplossing. Wij van het eerste verdiep Romero I zijn namelijk nog op zoek naar een enthousiaste student(e) die in het tweede semester ons team wil komen versterken.
Voor wie het Romero-huis niet kent, even een korte inleiding. Het Romerohuis is een residentie aan de KULeuven speciaal gericht op het intergreren van mensen met een handicap in het studentenleven. Het opzet zit als volgt in elkaar: per verdiep staat er een zwaar gehandicapte student(e) centraal. Verder zitten er op de gang nog een paar licht gehandicapte mensen die wel grotendeels zelfstandig zijn. De bedoeling van de (ongeveer elf) 'gewone' anderen is de personen met handicap te helpen met de dingen waarbij ze hulp nodig hebben. Hoe gaat dat praktisch in zijn werk? Wanneer de centrale persoon op kot is, moet er altijd iemand aanwezig zijn om hem/haar te kunnen helpen. Die uren worden onder de studenten verdeeld, per week, tijdens de vergadering. Om de twee weken hebben de studenen ook een nacht permanentie. Het voordeel daarvan is dat je als groep wel redelijk hecht bent, en we proberen ook (in de mate van het mogelijke) activiteiten te doen.
Het voordeel is dat jullie een korting op de huurprijs krijgen omdat je je voor zo'n belangrijke zaak engageert.

Schrikt wat hier boven staat je niet af? kom dan bijvoorbeeld eens een kijkje nemen bij ons om te zien wie er allemaal zit, hoe het er aan toe gaat. Als je het echt helemaal nu al ziet zitten neem je best contact op met de huisvestingsdienst.

misschien tot volgend semester!

dromen verwezelijken: het kan

want ik heb het gisteren bewezen! Ok, het is geen wereldschokkende droom maar eentje op Babs-niveau. (maw voor niemand anders betekent dat veel, maar wel voor mij) Wat heb ik nu gedaan? Ik heb contact gehad met Dirk Bracke! (Als je nu zo iets hebt van ' is het dat maar?', ik had jullie gewaarschuwd.. )
Dirk Bracke is denk ik de schrijver die mij tot het eind der tijden tot boeken heeft bekeerd. Als ik me goed herinner stond ik in het derde-vierde middelbaar niet zo positief tegenover boeken. Dat had veel met peer-group-pressure te maken, want het was toen absoluut niet 'cool' om boeken te lezen. Maar toen kwam ik dus tijdens een bezoek aan de boekhandel Infodok het boek 'Het uur nul' tegen. Toen vonden mijn ouders het verboden literatuur (veel te zwaar thema, aids) maar dat moet je natuurlijk niet doen he. Die cover en titel stonden voor eeuwig op mijn netvlies gebrand. :)
Iets later, een half jaar of zo is het boek toch bij me thuis beland. De juiste omstandigheden daarvan zijn me nu compleet duister, maar het was zo. en moet het nog gezegd dat ik er weg van was? Ik heb tranen met tuiten gehuild op het eind.. Het had me echt helemaal bij mijn nekvel, dat boek. Die muziek, Torhout (het werchter-broertje speelt zich 2 kilometer van mijn huis af) het speelde in op de dingen die me toen enorm interesseerden en waar ik te jong voor was om zelf al te ontdekken. Het had dus iets magisch, en tegelijk was het ook echt wel een keiharde stomp in de maagstreek. Kortom, Dirk Bracke heeft mijn interesse weer gewekt, en dan vooral voor het genre wat me nu nog steeds ongelooflijk boeit: de probleemboeken zoals dat dan heet.

nu had ik vorige zomer op Radio 1 een interview met hem gehoord, waarin hij sprak over zijn op stapel staande projecten, en een daarvan was een boek over fysiek gehandicapten. Het idee voor mijn thesisonderwerp zat toen al in mijn hoofd te rijpen, en dus sloeg ik dat op onder belangrijke informatie. Vorige week geloof ik zat er weer het magazine letters bij de krant, met een interview met Dirk Bracke. Ik dat gaan lezen natuurlijk, of wat dacht je. Mijn ontgoocheling was groot toen er over dat boek niet werd gerept. Maar er stond bij dat Dirk Bracke op zeer verscheiden manieren te bereiken viel, en ik besloot het er toch op te wagen. Dus vertrok er maandag een mailtje met de vraag hoe het nu met dat andere boek zat, omdat dat zeer interessant zou kunnen zijn voor mijn thesis.

Groot was mijn verbazing toen ik een paar uur later al antwoord in mijn gmail vond. Een positief zelfs! Het boek zal 'buitenbeen' gaan heten en verschijnt in februari. Blijkbaar gaat er rond het verschijnen vanalles gebeuren, waarop ik van harte welkom was. Maar dat geeft wel 1 probleem: de periodisering van mijn thesis lag vast op 1995 -2005, en dan valt het er dus net twee maanden buiten. Prof. Ghesquiere dan maar gemaild, of dat mocht, maar zij zei dat het wel kan als we de periodisering dan veranderen van 2000 tot heden. en dat is een probleem, want het boek waaruit het hele idee is ontstaan, Veel liefs van Lies van Huib Billiet, is verschenen in 1996 en dat wou ik er absoluut bij.
Waarom? omdat het een prachtboek is. Ok, het is een beetje geromantiseerd, en niet iedereen heeft het geluk dat Lies te beurt valt, maar het is het enige boek dat zo dicht komt bij de realiteit van mijn leven. (daar gaan we weer, Babs, het wordt nog boring zo) Maar echt. Wat zij in het boek denkt, denk ik ook wel es/regelmatig. Als je dus een blik in mjn hoofd zou willen (en wie wil dat nu), ga het dan es lezen. Een reden te meer is het feit dat Lies echt bestaat, het boek is op aanvraag geschreven.. Ze had namelijk een brief gestuurd waarom er nooit boeken over mensen zoals zij werden geschreven en daarop besloot meneer Billiet haar verhaal te gaan schrijven.

Voor wie echt niet kan wachten: het staat in mijn boekenkast op kot, just ask :)