feestjes..

ja, ik weet het, ik ben hier de laatste tijd redelijk vaak terug te vinden. Het zal toch zo zijn dat veel lezen (lekkere zonovergoten lange weekends) ook veel doet schrijven? Of het zijn gewoon de dingen die me overkomen, wie zal het zeggen.

Vrijdag kreeg ik mijn allereerste trouwuitnodiging. Niet op de naam van mijn ouders, geen familie, maar de eerste aan mij geadresseerde uitnodiging voor een trouw ooit. Het zal trouwens de eerste in een rij zijn, want de eerste trouw in mijn vriendenkring komt er binnen een paar maanden ook aan. Het is grappig om te zien hoe het in de lucht hangt precies: ik ken op dit moment maar liefst 6 koppels met trouwplannen voor 2009 of 2010, op dit moment.. (5 in 2009 nog en 1 in 2010). Als ik de hoop koppels daar nog bijtel die plannen in die richting hebben maar nog niets hebben vastgelegd, kom ik aan een nog hoger aantal.

Het is leuk om mee te dromen.. Wat voor soort kleed zou ik willen, wat voor kleur? welke openingsdans? Wat voor ringen? een grote feest met toeters en bellen of eerder iets intiems, of gewoon zelfs iets simpels? waar zou ik op huwelijksreis willen? Ik vind het heerlijk om mee weg te dromen, ook al is het nog lang niet mijn tijd.

Wat ik me tevoren nog niet had gerealiseerd (en nu ondertussen wel) is dat het heel wat gedoe met zich meebrengt. En dan heb ik het niet over 'oh my god er hangt niets in mijn kleerkast dat chique genoeg is voor zoiets' maar puur praktische dingen. De feest is in een gehucht van een stad hier niet zo heel dichtbij, dus ik heb geen idee waar dat is. Probleem 1: hoe moet ik daar geraken? Het is een collega van het werk, dus ze stelde voor om met iemand anders mee te rijden. Zelf rijden is geen optie want dan moet ik voor 10 u naar huis en dan moet mijn vader ook mee. Not such a good idea. Bovendien staat er niet + 1 of zo op mijn uitnodiging, dus durf ik dat ook niet vragen. Iemand meevragen is dus ook geen optie. De kans dat ik tegen midden juli mijn rijbewijs haal, is niet realistisch.

Dat is nog niet alles, want eens ik daar ben, wordt er een 'walking dinner' voorgeschoteld. Zie je het probleem al komen? juist ja, dat 'walking' zie ik niet zo helemaal zitten. en ik vind het lastig om tegen de bruid te moeten gaan uitleggen dat dat lastig is. Ik ben maar een collega van het werk..

het grootste probleem komt dan toch nog wel na het eten. Want wat hoort er bij een trouwfeest buiten veel en lekker eten? Drinken, dansen en plezier maken. Waarvan ik aan twee van de drie niet meedoe. Maar ik vind het wel lastig om iemand anders te moeten vragen om a) niet veel te drinken (ik weiger mee te rijden met mensen die gedronken hebben) en b) om op tijd te vertrekken of me eerder naar huis te gaan brengen omdat het dans-gedeelte me helemaal niets zegt..

Het is een puzzel, maar de stukjes weigeren voorlopig op een logische manier in elkaar te passen, maar niet gaan zou ik ook jammer vinden, ik zou ze wel willen bewonderen, in dat prachtig kleed en zo gelukkig..

Waarom overkomt mij dat nooit?

dit vind ik een krantenbericht om van te snoepen. Echte nieuwswaarde heeft het misschien niet, maar ik vind het zo'n mooi verhaal..

Dat ik veel te romantisch ben aangelegd zal wel voor niemand die me een beetje kent een verrassing zijn. Maar mijn nuchtere kant zegt dan ook meteen: waarom overkomt dat soort dingen mij nooit?

tis niet alsof de kans niet bestond: ik pendel al een jaar en vijf maanden (wat een eeuwigheid) met lijn vier van en naar het werk, en mij is zoiets toch nog nooit overkomen. Oke, helemaal in het begin was er 'buskerel' maar die verdween de dag nadat hij vol overgave 'Molly Malone' en 'The Wild Rover' had staan zingen aan de bushalte even plots van de lijn als hij gekomen was.

Wat me ook niet overkomt (ook al spendeer ik tijd genoeg in Ierland) is het ontmoeten van een knappe Ier terwijl ik daar op vakantie ben (zie PS. I love you). Ik kom ook geen opties tegen terwijl ik op concerten ben, hoewel dat vaak genoeg gebeurt. Maar ja, mij storen tijdens zo'n concert, daar moet je toch al heel erg de moeite voor zijn. Mijn rij-instructeurs vallen ook niet halsoverkop voor me (Happy-go-lucky) en ook mijn collega's.. nee..(zie zoveel films). Verliefd worden op mensen op het podium, ja, dat is me wel al overkomen, maar in tegenstelling tot Satine, vallen die dan wel weer niet voor mij :) (Moulin Rouge)

Conclusie: dat soort dingen overkomt me dus niet. Verliefd worden in De Efteling dan weer wel, maar wat is daar nu origineel aan. Wat me ook wel overkomt, zijn venten die wel vaker foetsie verdwijnen, liefst nog zonder enige uitleg.

Ik droom af en toe zo wel eens weg, wat het verhaal later zou kunnen zijn.. Only time will tell...

grappig

Het is grappig om mijn laatste post hier te lezen, en dit keer niet omdat de frustratie en irritatie ondertussen voorbij zijn omdat het rijbewijs binnen is. Want niets is minder waar. Poging 4 liep op niets uit vanwege plots zenuw-aanvallen en daarop volgende verkeerde beslissingen bij 2 zo goed als dezelfde kruispuntmomenten. Twee keer verkeerde beslissing genomen, en 'het is jammer maar niet voldoende', vijfde poging. Voor ik die aan mocht vatten nog eens 6 uur verplichte les bij de rijschool, waar ze me ondertussen wel graag zien komen. Deze keer lukte het wel om terug lessen te boeken bij mijn instructrice waar het allemaal mee begon, back in '07. En dat was een verademing. Niet zo leuk als ik had gedacht, maar het hielp wel, ik was op 5e keer beduidend kalmer, wat misschien ook lag aan het feit dat ze vlak voor ik moest vertrekken op de moment dat ik normaal zenuwen krijg, binnenkwam vallen om me even succes te wensen. het is, volgens mij, de beste examenrit tot nu toe. perfecte manoeures (bevestigd door mijn anders toch kritische begeleider ;)) een geweldig parcours, kortom: ik dacht dat het wel moest lukken deze keer. Een keer sloegen de zenuwen toe, toen de examinator zei 'juffrouw, je mag wel een beetje doorrijden hoor'. Laat dat nu exact hetgene zijn wat mijn instructrice ook altijd zei: je moet doorrijden, anders denken ze dat je dat niet durft, en dan krijg je dat rijbewijs weer niet hoor.

Dus deed ik dat, en dan hoor je op het eind van het examen: je hebt heel goed gereden, manoeuvres zijn perfect, je kan echt goed rijden, maar je hebt op gegeven moment teveel gereden in een lange zone dertig, die was nog niet voorbij en je reed daar 40, dat kan ik niet door de vingers zien. Jammer, maar helaas.' en zo zitten we dus aan keer 6. En nee, die is nog niet gepland. Ik wil even rust. Bovendien verliep mijn 18 maanden en moest ik dus eerst laten omzetten na 36 maanden. Heerlijk, zo'n nieuw papier, zonder al die gemiste pogingen erin, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat ze er niet zijn geweest...

beu beu beu

Ik ben het beu. Echt waar, dik beu. Het mag een vrijheid zijn, zo'n rijbewijs maar voor mij hoeft het stilaan toch niet meer. Zeker niet als het dan toch zoveel voeten in de aarde heeft. Ondertussen zijn we met 'rijlessen' bezig sinds september 07 en sinds deze ochtend zitten we ook al aan poging vier. Die komt er binnenkort aan, dat wel, maar 't is toch al weer de vierde.

En ik heb het er mee gehad, dat dat elk weekend weer datzelfde gezever is, en diezelfde routes. Ik kan de ring rond Leuven als ik zelf achter het stuur zit echt al niet meer uitstaan. Ieder dag moet ik tweemaal voorbij het examencentrum van en naar het werk en ik kijk al principieel de andere kant uit. Ik ben de stress beu, de paniekaanvallen, de onderbroken nachten, de twijfel, de onvermijdelijke vermoeidheid na elke rit en vooral elk examen. Ik ben het gevoel van teleurstelling beu, en alle vragen 'hoe ist gegaan, wat is er misgelopen'. Natuurlijk zijn ze heel lief en goedbedoeld, maar ik heb het er ook mee gehad.

Ondertussen heeft die rijbewijs-grap me ook al ongeveer 2500 euro gekost. Helaas, dat is geen grap. En counting moet ik wel zeggen, want binnekort komt er dus nog eens 36 euro bij, en als ik pech heb, ook nog eens zes uren les. Bye bye verlofdagen op het werk, die gaan er voorlopig ook allemaal aan.

Ik wil er vanaf, ik wil er een streep onder trekken, maar vanaf wanneer beslis je 'nu is het genoeg geweest?' en zeker in mijn geval? Ik weet het niet, maar ik heb zo'n voorgevoel dat we er dicht bij zijn. En ondertussen doen we doen, steeds maar meer tegen de goesting..

update

Het is al een eeuwigheid geleden dat ik nog eens iets heb gepost, ik weet het. Algemeen gesproken zijn daar twee redenen voor:
- veel te veel te doen
en - niet teveel te vertellen hebben.
Maar als je lang genoeg spaart, kan je toch wel het een en ander bijeenbrengen. Bij deze dus een kleine update.

- ik ben al meer dan een jaar aan het werk. Het vliegt, zo'n jaar.
- Ik heb geen goeie voornemens gemaakt dit jaar. In tegenstelling tot vorige jaren, maar ze kwamen toch nooit uit. Niet nuttig dus.
- Anton Walgrave en Arid zijn momenteel beide op tournee, en ik heb niet genoeg tijd om zo vaak te gaan kijken als ik zou willen. Maar prachtig, dat wel.
- Het rijbewijs is nog steeds niet in orde. binnekort zes uur lessen en poging drie
- ik ga op vakantie! Tis maar vier dagen, en pas in juni, en niet met het gezelschap dat ik zou willen, maar kom. Vakantie naar het zalige Dublin in de solden, zalig.
- in Mei neem ik deel aan een congres in Gent, en ik werk nog aan een ander thesis-gerelateerd artikel..
- Eerste semester Frans jaar drie zit er op, al was het niet zo goed als ik had gehoopt.
- Ik heb valentijn ook dit jaar overleefd! Applaus voor mezelf. Mental Note to self: romantische boeken ontlenen uit de bib is niet zo'n goeie afleidingsmethode.
- Heb ondervonden dat ik aan een paar dingen zwaar verslaafd ben, probeer af te kicken maar het valt niet mee.
- Ik weet niet wat het is met al die trouwkriebels in the air, maar het is wel geweldig om te volgen.
- toch nog even reclame maken: de akoestische tournee van Arid is hun beste show ooit (en na tien jaar heb ik wel vergelijkingsmateriaal) en en en ik ga woensdag voor de tweede keer kijken (en meteen ook de laatste :s)
- ik zou graag nog eens weten hoe het voelt om uitgerust te zijn.

Nothing ever happens

soms heb ik iets tegen persoonlijke berichten maar mijn blog is in de eerste plaats een soort therapie voor mezelf dus moet het af en toe kunnen.

Het is weer 23 november. Ik heb het al jaren (drie meer bepaald) een beetje lastig met die datum. Nog steeds? Ja, toch wel. Dat mag je gerust zielig vinden, ik zeg gewoon hoe het is. En ik zei wel: een beetje. Maar soit, een beetje dus. Kwam daar dit jaar nog eens bij dat het samenviel met het lege batterijen-moment van de vorige post, dus mijn verdedigingsmuren stonden al een beetje op instorten. Al wat er nodig was om ze nog wat harder te doen rammelen was een korte boodschap op msn. Bijna exact vier jaar na datum, kondigde mijn exlief via msn die dag aan dat hij een nieuwe vriendin heeft. Begrijp me niet verkeerd, ik wil hem niet terug. Dat wij niet bij elkaar passen is allang duidelijk en elkaar gelukkig maken kunnen we zeker niet. Dus ik hoop dat het met haar beter verloopt, veel beter zelfs.

Maar aan mijn kant van het verhaal voelt het een beetje raar. Ten eerste het ongelooflijke toeval van de datum, en het feit dat het volledig uit de lucht kwam vallen. We praten nog heel regelmatig, dus de kans was er. Het is stukken confronterender zo, via msn. Maar toch. Het heeft ook veel te maken met een gevoel van achterblijven. Tot nu toe liepen we vier jaar gelijk op: hij niemand, ik niemand. Nu heeft hij iemand gevonden, maar aan mijn kant is niet dezelfde evolutie gaande en het ziet er ook niet naar uit dat die er binnekort aan zit te komen. Het is vooral dat denk ik, wat zo raar doet..

zwarte sneeuw

Ik ben een van de grootste fans van sneeuw. Ongeveer ieder jaar hoop ik weer op een geweldige witte kerst. Het heeft toch iets geweldigs als je 's ochtends uit je raam kijkt en zo'n wit tapijtje overal ziet liggen. Vredig, romantisch, schattig, wat je maar wil. Dit weekend heb ik voor het eerst sneeuw verwenst, want hij was er een beetje snel bij (heb jij al kerstgevoelens? ik nog lang niet) en besloot op 21 en 22 november al duchtig uit de hemel te vallen.

Slecht plan, daarboven. Op 22 november had ik namelijk een concertje gepland, in het verre Gent. Eentje waaar ik heel erg naar aan het uitkijken was, al maanden. (zo'n maand of zes). Ik had het ook een beetje veel nodig, want mijn batterijen waren al een tijdje alarmerend plat. Een hele week aftellen, dromen, regelen.. voor niets.

Want bij het zien van dat anders zo sfeërieke sneeuwtapijt begon mijn vervoer en gezelschap plots te twijfelen. Anderhalf uur later was het geen twijfel, maar een zekerheid: Gent ging niet gebeuren. Of ja, het ging wel gebeuren, maar dan zonder mij/ons.

Daar stond ik dan, een hele week, weken, maanden aftellen voor niets. Het was beslist en dan valt er niets meer aan te doen. Zo'n concert missen is toch het einde van de wereld niet, hoor ik je denken tot hier. Dat zal het voor jullie ook wel niet zijn. Bij mij is het de snelste en veruit meest effectieve manier om mijn batterijen op te laden, en daarom om de twee maanden of zo echt gewoon nodig. Ik zat nu al aan een maand of vijf, stel het je even voor. Bovendien is het - ook al lijk ik soms een concertgek - niet een kwestie van een paar dagen of weken, maar tussen dit mislukte en de volgende optie zitten maar liefst nog 2 maanden.

Wat een eeuwigheid. En de enige die last heeft van die batterijen, en er mee voort moet, dat ben ik. En dan toch vinden dat ik niet lastig mag zijn en dat ik onredelijk doe omdat ik niet mocht (volgens hen kon) gaan?