Het is al een eeuwigheid geleden dat ik nog eens iets heb gepost, ik weet het. Algemeen gesproken zijn daar twee redenen voor:
- veel te veel te doen
en - niet teveel te vertellen hebben.
Maar als je lang genoeg spaart, kan je toch wel het een en ander bijeenbrengen. Bij deze dus een kleine update.
- ik ben al meer dan een jaar aan het werk. Het vliegt, zo'n jaar.
- Ik heb geen goeie voornemens gemaakt dit jaar. In tegenstelling tot vorige jaren, maar ze kwamen toch nooit uit. Niet nuttig dus.
- Anton Walgrave en Arid zijn momenteel beide op tournee, en ik heb niet genoeg tijd om zo vaak te gaan kijken als ik zou willen. Maar prachtig, dat wel.
- Het rijbewijs is nog steeds niet in orde. binnekort zes uur lessen en poging drie
- ik ga op vakantie! Tis maar vier dagen, en pas in juni, en niet met het gezelschap dat ik zou willen, maar kom. Vakantie naar het zalige Dublin in de solden, zalig.
- in Mei neem ik deel aan een congres in Gent, en ik werk nog aan een ander thesis-gerelateerd artikel..
- Eerste semester Frans jaar drie zit er op, al was het niet zo goed als ik had gehoopt.
- Ik heb valentijn ook dit jaar overleefd! Applaus voor mezelf. Mental Note to self: romantische boeken ontlenen uit de bib is niet zo'n goeie afleidingsmethode.
- Heb ondervonden dat ik aan een paar dingen zwaar verslaafd ben, probeer af te kicken maar het valt niet mee.
- Ik weet niet wat het is met al die trouwkriebels in the air, maar het is wel geweldig om te volgen.
- toch nog even reclame maken: de akoestische tournee van Arid is hun beste show ooit (en na tien jaar heb ik wel vergelijkingsmateriaal) en en en ik ga woensdag voor de tweede keer kijken (en meteen ook de laatste :s)
- ik zou graag nog eens weten hoe het voelt om uitgerust te zijn.
zondag, februari 15, 2009
maandag, november 24, 2008
Nothing ever happens
soms heb ik iets tegen persoonlijke berichten maar mijn blog is in de eerste plaats een soort therapie voor mezelf dus moet het af en toe kunnen.
Het is weer 23 november. Ik heb het al jaren (drie meer bepaald) een beetje lastig met die datum. Nog steeds? Ja, toch wel. Dat mag je gerust zielig vinden, ik zeg gewoon hoe het is. En ik zei wel: een beetje. Maar soit, een beetje dus. Kwam daar dit jaar nog eens bij dat het samenviel met het lege batterijen-moment van de vorige post, dus mijn verdedigingsmuren stonden al een beetje op instorten. Al wat er nodig was om ze nog wat harder te doen rammelen was een korte boodschap op msn. Bijna exact vier jaar na datum, kondigde mijn exlief via msn die dag aan dat hij een nieuwe vriendin heeft. Begrijp me niet verkeerd, ik wil hem niet terug. Dat wij niet bij elkaar passen is allang duidelijk en elkaar gelukkig maken kunnen we zeker niet. Dus ik hoop dat het met haar beter verloopt, veel beter zelfs.
Maar aan mijn kant van het verhaal voelt het een beetje raar. Ten eerste het ongelooflijke toeval van de datum, en het feit dat het volledig uit de lucht kwam vallen. We praten nog heel regelmatig, dus de kans was er. Het is stukken confronterender zo, via msn. Maar toch. Het heeft ook veel te maken met een gevoel van achterblijven. Tot nu toe liepen we vier jaar gelijk op: hij niemand, ik niemand. Nu heeft hij iemand gevonden, maar aan mijn kant is niet dezelfde evolutie gaande en het ziet er ook niet naar uit dat die er binnekort aan zit te komen. Het is vooral dat denk ik, wat zo raar doet..
Het is weer 23 november. Ik heb het al jaren (drie meer bepaald) een beetje lastig met die datum. Nog steeds? Ja, toch wel. Dat mag je gerust zielig vinden, ik zeg gewoon hoe het is. En ik zei wel: een beetje. Maar soit, een beetje dus. Kwam daar dit jaar nog eens bij dat het samenviel met het lege batterijen-moment van de vorige post, dus mijn verdedigingsmuren stonden al een beetje op instorten. Al wat er nodig was om ze nog wat harder te doen rammelen was een korte boodschap op msn. Bijna exact vier jaar na datum, kondigde mijn exlief via msn die dag aan dat hij een nieuwe vriendin heeft. Begrijp me niet verkeerd, ik wil hem niet terug. Dat wij niet bij elkaar passen is allang duidelijk en elkaar gelukkig maken kunnen we zeker niet. Dus ik hoop dat het met haar beter verloopt, veel beter zelfs.
Maar aan mijn kant van het verhaal voelt het een beetje raar. Ten eerste het ongelooflijke toeval van de datum, en het feit dat het volledig uit de lucht kwam vallen. We praten nog heel regelmatig, dus de kans was er. Het is stukken confronterender zo, via msn. Maar toch. Het heeft ook veel te maken met een gevoel van achterblijven. Tot nu toe liepen we vier jaar gelijk op: hij niemand, ik niemand. Nu heeft hij iemand gevonden, maar aan mijn kant is niet dezelfde evolutie gaande en het ziet er ook niet naar uit dat die er binnekort aan zit te komen. Het is vooral dat denk ik, wat zo raar doet..
zwarte sneeuw
Ik ben een van de grootste fans van sneeuw. Ongeveer ieder jaar hoop ik weer op een geweldige witte kerst. Het heeft toch iets geweldigs als je 's ochtends uit je raam kijkt en zo'n wit tapijtje overal ziet liggen. Vredig, romantisch, schattig, wat je maar wil. Dit weekend heb ik voor het eerst sneeuw verwenst, want hij was er een beetje snel bij (heb jij al kerstgevoelens? ik nog lang niet) en besloot op 21 en 22 november al duchtig uit de hemel te vallen.
Slecht plan, daarboven. Op 22 november had ik namelijk een concertje gepland, in het verre Gent. Eentje waaar ik heel erg naar aan het uitkijken was, al maanden. (zo'n maand of zes). Ik had het ook een beetje veel nodig, want mijn batterijen waren al een tijdje alarmerend plat. Een hele week aftellen, dromen, regelen.. voor niets.
Want bij het zien van dat anders zo sfeërieke sneeuwtapijt begon mijn vervoer en gezelschap plots te twijfelen. Anderhalf uur later was het geen twijfel, maar een zekerheid: Gent ging niet gebeuren. Of ja, het ging wel gebeuren, maar dan zonder mij/ons.
Daar stond ik dan, een hele week, weken, maanden aftellen voor niets. Het was beslist en dan valt er niets meer aan te doen. Zo'n concert missen is toch het einde van de wereld niet, hoor ik je denken tot hier. Dat zal het voor jullie ook wel niet zijn. Bij mij is het de snelste en veruit meest effectieve manier om mijn batterijen op te laden, en daarom om de twee maanden of zo echt gewoon nodig. Ik zat nu al aan een maand of vijf, stel het je even voor. Bovendien is het - ook al lijk ik soms een concertgek - niet een kwestie van een paar dagen of weken, maar tussen dit mislukte en de volgende optie zitten maar liefst nog 2 maanden.
Wat een eeuwigheid. En de enige die last heeft van die batterijen, en er mee voort moet, dat ben ik. En dan toch vinden dat ik niet lastig mag zijn en dat ik onredelijk doe omdat ik niet mocht (volgens hen kon) gaan?
Slecht plan, daarboven. Op 22 november had ik namelijk een concertje gepland, in het verre Gent. Eentje waaar ik heel erg naar aan het uitkijken was, al maanden. (zo'n maand of zes). Ik had het ook een beetje veel nodig, want mijn batterijen waren al een tijdje alarmerend plat. Een hele week aftellen, dromen, regelen.. voor niets.
Want bij het zien van dat anders zo sfeërieke sneeuwtapijt begon mijn vervoer en gezelschap plots te twijfelen. Anderhalf uur later was het geen twijfel, maar een zekerheid: Gent ging niet gebeuren. Of ja, het ging wel gebeuren, maar dan zonder mij/ons.
Daar stond ik dan, een hele week, weken, maanden aftellen voor niets. Het was beslist en dan valt er niets meer aan te doen. Zo'n concert missen is toch het einde van de wereld niet, hoor ik je denken tot hier. Dat zal het voor jullie ook wel niet zijn. Bij mij is het de snelste en veruit meest effectieve manier om mijn batterijen op te laden, en daarom om de twee maanden of zo echt gewoon nodig. Ik zat nu al aan een maand of vijf, stel het je even voor. Bovendien is het - ook al lijk ik soms een concertgek - niet een kwestie van een paar dagen of weken, maar tussen dit mislukte en de volgende optie zitten maar liefst nog 2 maanden.
Wat een eeuwigheid. En de enige die last heeft van die batterijen, en er mee voort moet, dat ben ik. En dan toch vinden dat ik niet lastig mag zijn en dat ik onredelijk doe omdat ik niet mocht (volgens hen kon) gaan?
donderdag, oktober 30, 2008
pissed off
Ik weet niet wat het is, met mij en Clouseau maar het loopt alsmaar fout. Ga even terug naar het begin van mijn blog, december 2005 en daar kan je een euforisch verslag lezen van de toenmalige Clouseau Sportpaleis Show, 'In 't dubbel'. Euforisch is zelfs nog wat te licht uitgedrukt, het was een ronduit zalige namiddag. Het had als concert bijna alles waar ik al jaren naar zocht. Ik geloof dat ik van het moment dat ik buiten stond al zei: 'volgend jaar wil ik weer'. Willen was het juiste woord, kunnen echter niet. Dus was ik er in 06 en 07 tot mijn grote spijt niet bij.
Een week of zowat geleden vroeg mijn partner in crime van '05 : Gaan we nog eens naar Clouseau? Dat is nu es een vraag waar ik niet lang over na moet denken, dus het antwoord was meteen ja. Ik hou echter nog steeds niet van massa's mensen, en zeker niet als ze allemaal licht euforisch zijn. Dus dachten we: we gaan het weer tegoei doen. Telefonisch besstellen, zoals ze vragen, en een rolstoelplaats vragen zoals het hoort. In '05 hadden ze me verteld dat er zowat zes of acht plaatsen per avond worden vrijgehouden, dus ik besluit te bellen om te zien wat nog vrij is. Deze week dindsdag spendeer ik zowat de hele voormiddag om gsm-gewijs teleticketservice te kunnen bereiken.
Uiteindelijk krijg ik een dame aan de lijn waaraan ik de situatie uitleg en vraag van ja, ik wil als rolstoelgebruiker tickets voor clouseau, zou u me kunnen zeggen voor welke dagen nog tickets beschikbaar zijn. Ze begint me daar een hele opsomming. Ik blij, en ik breng PIC op de hoogte. Tegen dinsdagavond hebben we beslist. Woensdag heb ik niet zoveel tijd om te bellen en geraak ik niet binnen. Vanmorgen rond half twaalf bel ik opnieuw, nu met het plan om daadwerkelijk ook tickets te bestellen.
Ik krijg 100% zeker dezelfde dame van dinsdag aan de lijn. Ik doe opnieuw mijn uitleg, dat ik als rolstoelgebruiker tickets wil bestellen voor de matinee op 14 december. Na veel vijven en zessen zegt die: voor die datum zijn alle rolstoelplaatsen al uitverkocht. Ik kreeg al wat, maar ik blijf vriendelijk en ik zeg: voor welke datum zijn er dan nog wel plaatsen vrij? Alweer stilte. Na een minuut of drie komt ze terug aan de lijn: de rolstoelplaatsen zijn voor elk concert uitverkocht.
Vind u dat nu ook niet straf? Ik doe er alles aan om die situatie te voorkomen, en lap, ondanks alles is het toch van dat. Vind u dat nu ook niet wat toevallig, dat ze op een dag tijd plots alles hebben uitverkocht?
Ik heb dat soort dingen continu voor, en grappig vind ik het allang niet meer. De dame aan de andere kant van de lijn had gelukkkig wel door dat ze heel slecht nieuws moest brengen toen ze kwam zeggen: ik vrees dat de rolstoelplaatsen voor elk concert zijn uitverkocht.. Ik had ze toch nog door de telefoon heen graag eens door elkaar geschut. Voor haar is het makkelijk he. en ja, ze kan er ook niet aan doen, ik weet het wel.
Maar ik ben het even beu begripvol te zijn. Dan wil je alles doen zoals het hoort en dat krijg je dan. Het nodigt echt uit om te gaan foefelen hoor. Er zijn nog zoveel data, en er moeten toch ergens nog zitplaatsen zijn. Nee, dankzij de verkeerde info van de dame aan de lijn kan ik dus alweer voor een jaar mijn droom in de diepvries steken. En nu ga ik Calimero uithangen, maar ik vind het echt niet eerlijk: er is nog zoveel plaats en er zijn nog zoveel mensen die kunnen gaan, en ik, omdat ik dan een van die zes plaatsen of hoeveel ook per avond, moet hebben kan het vergeten. Het is gewoon niet eerlijk, punt uit. en nee, ik sta niet open voor rationele argumenten dit keer
Ik zou er nog wat aan kunnen toevoegen maar dat is niet voor neerschrijven of publicatie vatbaar, dus hou ik dat maar vast in mijn hoofd.
Een week of zowat geleden vroeg mijn partner in crime van '05 : Gaan we nog eens naar Clouseau? Dat is nu es een vraag waar ik niet lang over na moet denken, dus het antwoord was meteen ja. Ik hou echter nog steeds niet van massa's mensen, en zeker niet als ze allemaal licht euforisch zijn. Dus dachten we: we gaan het weer tegoei doen. Telefonisch besstellen, zoals ze vragen, en een rolstoelplaats vragen zoals het hoort. In '05 hadden ze me verteld dat er zowat zes of acht plaatsen per avond worden vrijgehouden, dus ik besluit te bellen om te zien wat nog vrij is. Deze week dindsdag spendeer ik zowat de hele voormiddag om gsm-gewijs teleticketservice te kunnen bereiken.
Uiteindelijk krijg ik een dame aan de lijn waaraan ik de situatie uitleg en vraag van ja, ik wil als rolstoelgebruiker tickets voor clouseau, zou u me kunnen zeggen voor welke dagen nog tickets beschikbaar zijn. Ze begint me daar een hele opsomming. Ik blij, en ik breng PIC op de hoogte. Tegen dinsdagavond hebben we beslist. Woensdag heb ik niet zoveel tijd om te bellen en geraak ik niet binnen. Vanmorgen rond half twaalf bel ik opnieuw, nu met het plan om daadwerkelijk ook tickets te bestellen.
Ik krijg 100% zeker dezelfde dame van dinsdag aan de lijn. Ik doe opnieuw mijn uitleg, dat ik als rolstoelgebruiker tickets wil bestellen voor de matinee op 14 december. Na veel vijven en zessen zegt die: voor die datum zijn alle rolstoelplaatsen al uitverkocht. Ik kreeg al wat, maar ik blijf vriendelijk en ik zeg: voor welke datum zijn er dan nog wel plaatsen vrij? Alweer stilte. Na een minuut of drie komt ze terug aan de lijn: de rolstoelplaatsen zijn voor elk concert uitverkocht.
Vind u dat nu ook niet straf? Ik doe er alles aan om die situatie te voorkomen, en lap, ondanks alles is het toch van dat. Vind u dat nu ook niet wat toevallig, dat ze op een dag tijd plots alles hebben uitverkocht?
Ik heb dat soort dingen continu voor, en grappig vind ik het allang niet meer. De dame aan de andere kant van de lijn had gelukkkig wel door dat ze heel slecht nieuws moest brengen toen ze kwam zeggen: ik vrees dat de rolstoelplaatsen voor elk concert zijn uitverkocht.. Ik had ze toch nog door de telefoon heen graag eens door elkaar geschut. Voor haar is het makkelijk he. en ja, ze kan er ook niet aan doen, ik weet het wel.
Maar ik ben het even beu begripvol te zijn. Dan wil je alles doen zoals het hoort en dat krijg je dan. Het nodigt echt uit om te gaan foefelen hoor. Er zijn nog zoveel data, en er moeten toch ergens nog zitplaatsen zijn. Nee, dankzij de verkeerde info van de dame aan de lijn kan ik dus alweer voor een jaar mijn droom in de diepvries steken. En nu ga ik Calimero uithangen, maar ik vind het echt niet eerlijk: er is nog zoveel plaats en er zijn nog zoveel mensen die kunnen gaan, en ik, omdat ik dan een van die zes plaatsen of hoeveel ook per avond, moet hebben kan het vergeten. Het is gewoon niet eerlijk, punt uit. en nee, ik sta niet open voor rationele argumenten dit keer
Ik zou er nog wat aan kunnen toevoegen maar dat is niet voor neerschrijven of publicatie vatbaar, dus hou ik dat maar vast in mijn hoofd.
zondag, september 28, 2008
5-0
Het hoeft ook niet altijd over mij te gaan, dus hebben we het vandaag even over iemand anders. Tom Helsen met name. Gisteren gaf hij een try out voor zijn nieuwe theatertour in Kessel-lo, en ik was wel eens nieuwsgierig. Bovendien was mijn humeur de afgelopen weken niet om over naar huis te schrijven en dat betekent maar een ding: mijn concertkriebels speelden op. De try out kwam dus wel op een goed moment.
Even achtergrondinfo: Tom Helsen en ik dat heeft een hele tijd goed gegaan, muzikaal gezien. Ik heb al zijn platen tot en met More than Gold, en daarna ben ik me op Anton Walgrave gaan toeleggen en hem wat uit het oog verloren. Natuurlijk heb ik 'easy' en 'sun in her eyes' genoeg op de radio horen passeren, maar Tom Live, dat was geleden van Music for life 06, denk ik. Voor zover dat dan al meetelt..
Wat me direct opviel: hij mag er nog altijd wezen :) Die ogen doen het nog steeds, en die zonnebril, het had wel iets. Het gaf hem zo'n zweempje arrogantie, maar net niet teveel om tegen te werken. Zijn achterkant heb ik ook regelmatig mogen bewonderen, en ook die mocht er zijn , maar teveel is teveel :) De tshirt zag er ook wel uit alsof hij een paar maten in de breedte was uitgelebberd, maar tzal vandaag in de AB wel beter zijn geweest (hoop ik)
Soit, back to the music. Ik had voor de try out nog niets van '5-0' gehoord, dus was ik zaterdagnamiddag even in de Fnac binnengewipt en daar stond ie toch wel ter beluistering zeker. Even door de nummers gebladerd, en ik hoorde genoeg piano en genoeg Tom Helsen om ze ook meteen mee naar huis te nemen (13.50 slechts!) De rest van de namiddag dus op repeat gestaan. Ik ben blij dat ie terug is gaan rocken, 'Sun in her eyes' vond ik toch een klein beetje flauw. Geweldig aanstekelijk, dat wel hoor, maar toch. 'Shades' de eerste keer op stubru had toch meer impact.
Tom live op een podum zien, dat heeft nog veel meer impact. Ik was com-pleet vergeten hoe goed die zingt... Een plaat is een ding, maar het live bewijzen nog iets heel anders, wel Tom doet het. Zeer overtuigend. Ook al zijn de nummers heel anders, het voelt nog altijd als Tom Helsen aan. De nieuwe nummers gingen dan ook goed samen met 'When Marvin Calls' en nog een oudje dat ik even kwijt ben.
Ze rockten beduidend meer, maar dat mocht ook wel eens. Het doet voor mij wel nog vreemd aan dat hij op zijn oude nummers na bijna de hele tijd gitaarloos op het podium staat, na al die jaren 'Tom en zijn gitaar'. Ik ben grote fan van de piano-invloed, maar dat zal wel niemand verbazen.. 'Easy' was zo kippevel gewoon.
Sophisticated Lover moest hij helaas zonder Marie brengen en ik vond het niet erg. Persoonlijk vind ik de stem van Marie bij niet veel mannenstemmen passen (zie het duet met Jasper voor de Hilfingersessions) en hij bracht het er alleen ook prachtig van af. 'Sober' vond ik ook weer prachtig. Ik denk dat het de bedoeling was om live en de plaat wat op elkaar af te stemmen en dat is prachtig gelukt. Bij 'Angelina Jolie' kwam de xzylofoon boven en dat is zo'n geweldige toevoeging.. Ze hebben er daarna nog een of twee nummers meegedaan, maar die ben ik even kwijt. 'Numbers and figures' was mijn favoriet op de plaat, en ook live blijft het bovenaan staan. Bij de groepnummers (die dus rocken) had ik alleen zo het gevoel dat Tom zo'n beetje zijn plaats zocht, niet gewoon van het gitaarwerk aan Jelle en Tom over te laten. Bewijs: hij vergat een keer of twee zijn gitaar mee op podium te brengen :)
Korte samenvatting: Tom Helsen is een geweldig zanger. Geloof me. Hij ging (geef het vooral zelf toe) ergens vals, maar voor de rest niets op aan te merken. De nieuwe nummers werken, bij mij vooral die met de piano (dank u voor de inbreng, David) en ik ben heel blij dat ik hem nog eens heb gezien. Was het even vergeten. Geheugen is weer opgefrist voor 'n tijdje. Toch een kritische bemerking: Geen bisnummers? Voor Regi van Milk inc? Laat die mensen in het sportpaleis dan gewoon even wachten, weten zij veel.
en o ja, een vent die een nummer van Madonna om kan zetten tot het klinkt als eentje dat hij zelf maakte en gewoon vergat op de plaat te zetten.. chapeau.
Even achtergrondinfo: Tom Helsen en ik dat heeft een hele tijd goed gegaan, muzikaal gezien. Ik heb al zijn platen tot en met More than Gold, en daarna ben ik me op Anton Walgrave gaan toeleggen en hem wat uit het oog verloren. Natuurlijk heb ik 'easy' en 'sun in her eyes' genoeg op de radio horen passeren, maar Tom Live, dat was geleden van Music for life 06, denk ik. Voor zover dat dan al meetelt..
Wat me direct opviel: hij mag er nog altijd wezen :) Die ogen doen het nog steeds, en die zonnebril, het had wel iets. Het gaf hem zo'n zweempje arrogantie, maar net niet teveel om tegen te werken. Zijn achterkant heb ik ook regelmatig mogen bewonderen, en ook die mocht er zijn , maar teveel is teveel :) De tshirt zag er ook wel uit alsof hij een paar maten in de breedte was uitgelebberd, maar tzal vandaag in de AB wel beter zijn geweest (hoop ik)
Soit, back to the music. Ik had voor de try out nog niets van '5-0' gehoord, dus was ik zaterdagnamiddag even in de Fnac binnengewipt en daar stond ie toch wel ter beluistering zeker. Even door de nummers gebladerd, en ik hoorde genoeg piano en genoeg Tom Helsen om ze ook meteen mee naar huis te nemen (13.50 slechts!) De rest van de namiddag dus op repeat gestaan. Ik ben blij dat ie terug is gaan rocken, 'Sun in her eyes' vond ik toch een klein beetje flauw. Geweldig aanstekelijk, dat wel hoor, maar toch. 'Shades' de eerste keer op stubru had toch meer impact.
Tom live op een podum zien, dat heeft nog veel meer impact. Ik was com-pleet vergeten hoe goed die zingt... Een plaat is een ding, maar het live bewijzen nog iets heel anders, wel Tom doet het. Zeer overtuigend. Ook al zijn de nummers heel anders, het voelt nog altijd als Tom Helsen aan. De nieuwe nummers gingen dan ook goed samen met 'When Marvin Calls' en nog een oudje dat ik even kwijt ben.
Ze rockten beduidend meer, maar dat mocht ook wel eens. Het doet voor mij wel nog vreemd aan dat hij op zijn oude nummers na bijna de hele tijd gitaarloos op het podium staat, na al die jaren 'Tom en zijn gitaar'. Ik ben grote fan van de piano-invloed, maar dat zal wel niemand verbazen.. 'Easy' was zo kippevel gewoon.
Sophisticated Lover moest hij helaas zonder Marie brengen en ik vond het niet erg. Persoonlijk vind ik de stem van Marie bij niet veel mannenstemmen passen (zie het duet met Jasper voor de Hilfingersessions) en hij bracht het er alleen ook prachtig van af. 'Sober' vond ik ook weer prachtig. Ik denk dat het de bedoeling was om live en de plaat wat op elkaar af te stemmen en dat is prachtig gelukt. Bij 'Angelina Jolie' kwam de xzylofoon boven en dat is zo'n geweldige toevoeging.. Ze hebben er daarna nog een of twee nummers meegedaan, maar die ben ik even kwijt. 'Numbers and figures' was mijn favoriet op de plaat, en ook live blijft het bovenaan staan. Bij de groepnummers (die dus rocken) had ik alleen zo het gevoel dat Tom zo'n beetje zijn plaats zocht, niet gewoon van het gitaarwerk aan Jelle en Tom over te laten. Bewijs: hij vergat een keer of twee zijn gitaar mee op podium te brengen :)
Korte samenvatting: Tom Helsen is een geweldig zanger. Geloof me. Hij ging (geef het vooral zelf toe) ergens vals, maar voor de rest niets op aan te merken. De nieuwe nummers werken, bij mij vooral die met de piano (dank u voor de inbreng, David) en ik ben heel blij dat ik hem nog eens heb gezien. Was het even vergeten. Geheugen is weer opgefrist voor 'n tijdje. Toch een kritische bemerking: Geen bisnummers? Voor Regi van Milk inc? Laat die mensen in het sportpaleis dan gewoon even wachten, weten zij veel.
en o ja, een vent die een nummer van Madonna om kan zetten tot het klinkt als eentje dat hij zelf maakte en gewoon vergat op de plaat te zetten.. chapeau.
zondag, september 21, 2008
dinsdag, september 09, 2008
klein liedje
Soms wil het allemaal niet lukken
En wordt het je veel te veel
Wat doe je dan?
Wat wil je dan?
Waarom droom je nu toch weer?
Dat droombeeld van een echte vriendschap
Drijft maar altijd verder weg
Je gaat tekeer, maar je komt niet vooruit
Daar is dat droombeeld weer.
(...)
(Mama's Jasje - God in Frankrijk)
En wordt het je veel te veel
Wat doe je dan?
Wat wil je dan?
Waarom droom je nu toch weer?
Dat droombeeld van een echte vriendschap
Drijft maar altijd verder weg
Je gaat tekeer, maar je komt niet vooruit
Daar is dat droombeeld weer.
(...)
(Mama's Jasje - God in Frankrijk)
Abonneren op:
Posts (Atom)