..en het wil er maar niet uit. Dus laat ik het maar los:
Wat zien mensen als ze mij zien? Wat denken mensen als ze me passeren of tegenkomen op straat? Wat zien zij anders dan ik zie? Zien ze iets anders dan ik zie? en wat dan? Hoe kom ik dan wel over op anderen (volslagen vreemden of zelfs niet)
Wat zien ze?
dinsdag, september 09, 2008
maandag, september 01, 2008
on my mind (reprise)
Geplaatst door icecreamprincess op juli 23, 2008
There is only one thing on my mind de laatste week en half:
Heath Ledger
Het zal wel niemand verbazen die eind januari in mijn buurt vertoefde, want toen was het ook al zo erg. En ja, het begon vorige week met de reclame voor de nieuwe batman op Stubru. Die reclame passeerde wel heel vaak op het moment dat ik me tussen soezen en dromen bevond, en op dat moment ben je daar net vatbaar voor zeker? Ik weet zeker dat er een zin in die reclame door Heath werd gezegd en daarvan alleen al kreeg ik het gewoon koud. Van indrukwekkend gesproken. Toen stond mijn besluit al vast: ik ging Heath’s laatste cinematografisch wapenfeit gewoon bekijken. Voor iemand die geen batmanfan is, niet houdt van actiefilms, Christian Bale niet knap genoeg vindt om daarvoor te gaan kijken en in haar hele leven mssch twee Batman film heeft gezien (die met Mr freeze en batman en robin) is dat dus niet zo vanzelfsprekend. Heb ondertussen ook een stuk van de trailer gezien en kon het gevoel van ‘oh my god’ toch niet onderdrukken. Oh my god in de zin van ‘doe normaal’, ‘dit is totaal niet realistich’. Maar toch. De prestatie van Heath wordt zo bejubeld, dat ik ze toch eens wil aanschouwen.
en het geluk is helemaal met mij. De filmzaal om de hoek speelt hem, vanaf vandaag, en dat zelfs op de normale uren. Ik ga gaan. Weet alleen nog niet wanneer. en ook niet of ik alleen ga gaan. Misschien maar best, als er gesnotter aan te pas komt. En die kans is groot.
Ik was precies ook niet de enige die met Heath in mijn hoofd zat. Ik bladerde vrijdag rustig door de Humo, en mijn oog viel op zaterdag op VT4: Cassanova. Toeval? Toeval bestaat niet, en zeker niet in televisieprogramma - programmaties. Mijn vader zegt dat, en hij kan het weten.
Het kwam wel heel mooi uit. en goh, wat raar. Ik had het wel verwacht, maar toch. Een deel van mijn hoofd zegt dan ‘hij is dood, dat weet je toch al lang’ en het andere deel zegt ‘daar staat ie, daar is ie, hij praat, kijk dat hoor je toch? en tussendoor ook ‘mm’.. Dus het zou wel es verwarrend kunnen worden, daar in de cinema en in mijn hoofd..
other things on my mind: Gentse feesten, Arid, weekend (hoe lang nog??), afgelopen maandag in Brugge (:)), Oostende (TAZ), verjaardagen, ‘P.S. I love you’ (de dvd), ‘thank you for the memories (het boek), Cookie dough ijs, topjes en zomerrokjes, verwachte zonnestraaltjes, de stapel werk die nog wacht op mijn bureau, het aantal uren dat ik nog heb voor ik moet gaan slapen, een verloren gevlogen vlinder hier en daar en some bastards I would like to send to go live with the Daleks.
There is only one thing on my mind de laatste week en half:
Heath Ledger
Het zal wel niemand verbazen die eind januari in mijn buurt vertoefde, want toen was het ook al zo erg. En ja, het begon vorige week met de reclame voor de nieuwe batman op Stubru. Die reclame passeerde wel heel vaak op het moment dat ik me tussen soezen en dromen bevond, en op dat moment ben je daar net vatbaar voor zeker? Ik weet zeker dat er een zin in die reclame door Heath werd gezegd en daarvan alleen al kreeg ik het gewoon koud. Van indrukwekkend gesproken. Toen stond mijn besluit al vast: ik ging Heath’s laatste cinematografisch wapenfeit gewoon bekijken. Voor iemand die geen batmanfan is, niet houdt van actiefilms, Christian Bale niet knap genoeg vindt om daarvoor te gaan kijken en in haar hele leven mssch twee Batman film heeft gezien (die met Mr freeze en batman en robin) is dat dus niet zo vanzelfsprekend. Heb ondertussen ook een stuk van de trailer gezien en kon het gevoel van ‘oh my god’ toch niet onderdrukken. Oh my god in de zin van ‘doe normaal’, ‘dit is totaal niet realistich’. Maar toch. De prestatie van Heath wordt zo bejubeld, dat ik ze toch eens wil aanschouwen.
en het geluk is helemaal met mij. De filmzaal om de hoek speelt hem, vanaf vandaag, en dat zelfs op de normale uren. Ik ga gaan. Weet alleen nog niet wanneer. en ook niet of ik alleen ga gaan. Misschien maar best, als er gesnotter aan te pas komt. En die kans is groot.
Ik was precies ook niet de enige die met Heath in mijn hoofd zat. Ik bladerde vrijdag rustig door de Humo, en mijn oog viel op zaterdag op VT4: Cassanova. Toeval? Toeval bestaat niet, en zeker niet in televisieprogramma - programmaties. Mijn vader zegt dat, en hij kan het weten.
Het kwam wel heel mooi uit. en goh, wat raar. Ik had het wel verwacht, maar toch. Een deel van mijn hoofd zegt dan ‘hij is dood, dat weet je toch al lang’ en het andere deel zegt ‘daar staat ie, daar is ie, hij praat, kijk dat hoor je toch? en tussendoor ook ‘mm’.. Dus het zou wel es verwarrend kunnen worden, daar in de cinema en in mijn hoofd..
other things on my mind: Gentse feesten, Arid, weekend (hoe lang nog??), afgelopen maandag in Brugge (:)), Oostende (TAZ), verjaardagen, ‘P.S. I love you’ (de dvd), ‘thank you for the memories (het boek), Cookie dough ijs, topjes en zomerrokjes, verwachte zonnestraaltjes, de stapel werk die nog wacht op mijn bureau, het aantal uren dat ik nog heb voor ik moet gaan slapen, een verloren gevlogen vlinder hier en daar en some bastards I would like to send to go live with the Daleks.
almost famous (reprise)
Geplaatst door icecreamprincess op juli 8, 2008
Ik word zowaar stilaan beroemd op mijn tweede blog… De blog die dus niet van mij is, niet over mij gaat maar door mij wel, al zeg ik het zelf, geweldig up-to-date gehouden wordt. Als ik die blog aanvul, vergeet ik altijd volledig dat dat ding ook door andere mensen gelezen wordt. Toegegeven, Anton Walgrave zijn fans zullen niet met zoveel zijn (helaas) maar af en toe kom ik er hier en daar toch eentje tegen. En zo groot dat mijn verbazing dan is als die me ‘herkennen’.
Vanmorgen weer. Blijkbaar hebben ze in de libelle ergens in mei de nieuwe plaat van Anton besproken. Ik lees elke week trouw de libelle,zij het met wat vertraging, want ze komt bij moeke toe, wordt daar door zo’n vier mensen gelezen en komt nadien bij ons terecht waar mijn ma, mijn zus en ik hem nog eens helemaal uitpluizen. Behalve die Libelle dan (die van 8/5, anyone?). Hoe ik dan weet dat de plaat er in besproken werd? Door een post op het forum van Libelle. En als Anton in de libelle staat, dan wil ik toch graag weten wat ze er van zeggen. Dus heb ik gisteren de dame in kwestie een berichtje gestuurd. Kreeg ik een berichtje terug
‘Bij het lezen van de naam Babs begon direct een belletje te rinkelen.
Bezoek regelmatig de site van Anton Walgrave en de link naar de uwe. ‘
Deels is dat zo leuk. Ik word gelezen!! Voor iemand die soms chronisch aandacht zoekt, is dat een leuke gedachte. Anderzijds zou ik dat ding, zelfs als niemand het las, nog up to date houden. Iets nieuws ontdekken is zo hard kicken.. Langs de andere kant vind ik dat wel raar, het idee gelezen te worden. Dat wil zeggen dat ik (onbewust?) vanaf nu een lezerspubliek in mijn achterhoofd ga hebben?
Wat ik me dan ook (al lang) afvraag maar nooit echt durf te vragen (of gewoon nooit echt de kans toe heb) is hoe het dan als artiest moet zijn. Anton kent me, Anton ziet mijn reacties op die nummers meestal tijdens een concert en wat ik ervan vind heb ik ook overal al wel uitgebreid neergeschreven. Hoe zou dat voelen? Hoe raar is dat om dan iemand te spreken na een concert die helemaal in de wolken is van iets wat jij hebt gedaan, geproduceerd, dat je daar dus verantwoordelijk voor bent, dat dat dankzij jou is dat ze eruit ziet alsof ze de concurrentie aan kan gaan met de zon op een zomerse dag van meer dan 30 graden..
Dat vraag ik me wel eens af..
Ik word zowaar stilaan beroemd op mijn tweede blog… De blog die dus niet van mij is, niet over mij gaat maar door mij wel, al zeg ik het zelf, geweldig up-to-date gehouden wordt. Als ik die blog aanvul, vergeet ik altijd volledig dat dat ding ook door andere mensen gelezen wordt. Toegegeven, Anton Walgrave zijn fans zullen niet met zoveel zijn (helaas) maar af en toe kom ik er hier en daar toch eentje tegen. En zo groot dat mijn verbazing dan is als die me ‘herkennen’.
Vanmorgen weer. Blijkbaar hebben ze in de libelle ergens in mei de nieuwe plaat van Anton besproken. Ik lees elke week trouw de libelle,zij het met wat vertraging, want ze komt bij moeke toe, wordt daar door zo’n vier mensen gelezen en komt nadien bij ons terecht waar mijn ma, mijn zus en ik hem nog eens helemaal uitpluizen. Behalve die Libelle dan (die van 8/5, anyone?). Hoe ik dan weet dat de plaat er in besproken werd? Door een post op het forum van Libelle. En als Anton in de libelle staat, dan wil ik toch graag weten wat ze er van zeggen. Dus heb ik gisteren de dame in kwestie een berichtje gestuurd. Kreeg ik een berichtje terug
‘Bij het lezen van de naam Babs begon direct een belletje te rinkelen.
Bezoek regelmatig de site van Anton Walgrave en de link naar de uwe. ‘
Deels is dat zo leuk. Ik word gelezen!! Voor iemand die soms chronisch aandacht zoekt, is dat een leuke gedachte. Anderzijds zou ik dat ding, zelfs als niemand het las, nog up to date houden. Iets nieuws ontdekken is zo hard kicken.. Langs de andere kant vind ik dat wel raar, het idee gelezen te worden. Dat wil zeggen dat ik (onbewust?) vanaf nu een lezerspubliek in mijn achterhoofd ga hebben?
Wat ik me dan ook (al lang) afvraag maar nooit echt durf te vragen (of gewoon nooit echt de kans toe heb) is hoe het dan als artiest moet zijn. Anton kent me, Anton ziet mijn reacties op die nummers meestal tijdens een concert en wat ik ervan vind heb ik ook overal al wel uitgebreid neergeschreven. Hoe zou dat voelen? Hoe raar is dat om dan iemand te spreken na een concert die helemaal in de wolken is van iets wat jij hebt gedaan, geproduceerd, dat je daar dus verantwoordelijk voor bent, dat dat dankzij jou is dat ze eruit ziet alsof ze de concurrentie aan kan gaan met de zon op een zomerse dag van meer dan 30 graden..
Dat vraag ik me wel eens af..
het gezicht van de lijn (reprise)
om de terugkeer naar de oude blog nu echt officieel te maken: (een selectie uit) de blogberichten van de andere...
De lijn, de vervoersmaatschappij, voert als ik het goed heb een campage met de slogan ‘wordt het gezicht van de lijn’. Blijkbaar ben ik voor een aantal mensen ook (een van de) gezicht(en) van Lijn 4 Herent - Haasrode en Haasrode - Herent (afhankelijk van het moment van de dag).
Hoe je dat merkt? Maandag door het feit dat mensen spontaan naar je gaan glimlachen, als je in alle haast een veilig plekje zoekt. Het is ook wel een feit, als ik op een bus zit met geen enkel bekend gezicht, ga ik ook een beetje pannikeren.
Hoe je dat verder ook merkt? Dat de bus op halte Groep T blijft wachten tot je de straat bent overgestoken en op bent gestapt alvorens weg te rijden. Dat ik voor een keer me had voorgenomen die bus te missen en terug later te gaan werken, is een detail.
Maar vooral: door de buschauffeurs. Maandagavond raakte ik tussendoor aan de praat met een van de vriendelijkste chauffeurs tot nu toe, die zich heel verwonderd afvroeg of ik zo laat had gewerkt (het was de bus van 18.20). Toen ik zei dat ik inderdaad nog niet wegkon bij de vorige, leek hij onder de indruk. Na even nadenken vroeg ie dan hoe laat ik dan wel moest beginnen. ‘een uur of negen, tien?’ Was het maar waar. Hij schrok wel even toen ik zei dat ik die morgen om acht uur de bus had genomen. ‘Dat zijn echt wel lange dagen’. Als wildvreemde mensen met een beroep dat toch ook niet echt onmiddellijk heel tof moet zijn (of toch niet altijd) al onder de indruk zijn en vinden dat ik veel werk, dan moet het wel zo zijn zeker…
Hij bood nog aan om me in mijn staat af te zetten in plaats van mijn gebruikelijke halte. Ik heb vriendelijk gezegd dat dat niet hoefde. Tien minuten van de zon genieten kan ook echt deugd doen. En vandaag, op de 17.50 bus, werd ik begroet door een opgewekte ‘hey’ van dezelfde chauffeur, die nog perfect wist wat mijn halte was.
Op die manier wil ik graag gezicht van lijn vier zijn ;)
De lijn, de vervoersmaatschappij, voert als ik het goed heb een campage met de slogan ‘wordt het gezicht van de lijn’. Blijkbaar ben ik voor een aantal mensen ook (een van de) gezicht(en) van Lijn 4 Herent - Haasrode en Haasrode - Herent (afhankelijk van het moment van de dag).
Hoe je dat merkt? Maandag door het feit dat mensen spontaan naar je gaan glimlachen, als je in alle haast een veilig plekje zoekt. Het is ook wel een feit, als ik op een bus zit met geen enkel bekend gezicht, ga ik ook een beetje pannikeren.
Hoe je dat verder ook merkt? Dat de bus op halte Groep T blijft wachten tot je de straat bent overgestoken en op bent gestapt alvorens weg te rijden. Dat ik voor een keer me had voorgenomen die bus te missen en terug later te gaan werken, is een detail.
Maar vooral: door de buschauffeurs. Maandagavond raakte ik tussendoor aan de praat met een van de vriendelijkste chauffeurs tot nu toe, die zich heel verwonderd afvroeg of ik zo laat had gewerkt (het was de bus van 18.20). Toen ik zei dat ik inderdaad nog niet wegkon bij de vorige, leek hij onder de indruk. Na even nadenken vroeg ie dan hoe laat ik dan wel moest beginnen. ‘een uur of negen, tien?’ Was het maar waar. Hij schrok wel even toen ik zei dat ik die morgen om acht uur de bus had genomen. ‘Dat zijn echt wel lange dagen’. Als wildvreemde mensen met een beroep dat toch ook niet echt onmiddellijk heel tof moet zijn (of toch niet altijd) al onder de indruk zijn en vinden dat ik veel werk, dan moet het wel zo zijn zeker…
Hij bood nog aan om me in mijn staat af te zetten in plaats van mijn gebruikelijke halte. Ik heb vriendelijk gezegd dat dat niet hoefde. Tien minuten van de zon genieten kan ook echt deugd doen. En vandaag, op de 17.50 bus, werd ik begroet door een opgewekte ‘hey’ van dezelfde chauffeur, die nog perfect wist wat mijn halte was.
Op die manier wil ik graag gezicht van lijn vier zijn ;)
maandag, augustus 25, 2008
lost and found
niet dat er veel mensen het hebben gemerkt, maar de laatste tijden was ik weer een beetje op zoek. Het ging niet helemaal zoals ik denk dat het zou moeten. Of dat beeld in mijn hoofd enigszins realistisch is, aangezien het gevoed is door de betere escapistische tvseries is nog maar de vraag. Maar toch, ik was er dus niet gelukkig mee en dus besloot ik wat te gaan veranderen. Aangezien alle grote events de afgelopen jaren stuk voor stuk waren tegengevallen (afstuderen, thesis afwerken, eigen stekje, een job, een eigen auto)dacht ik: dat is het dus niet. Zo werkt het dus niet. Wat werkt er dan wel?
En vorige week wist ik het. Gedaan met big events. De rest van de wereld doet toch niet mee met dat soort gevallen. Dus gaan we terug naar de andere kant. Kleine dingen. Kleine sterretjes die dag na dag een beetje haalbaar houden. Het werkt trouwens ook, bij mij toch. Maar het zijn echt kleine kleine dingen: een comment met geweldig nieuws op mijn blog, Arid op de radio, een fijne avond, mijn juist favoriete koekjes... Natuurlijk was het niet allemaal goed. Een kleine dip op vrijdag (VOOR acht uur, Ellen ;))maar dat verdween dan weer, en op zaterdag vond ik net dat boek dat ik al een tijdje zocht, en het was even zalig als ik dacht. tiramisu van de mama op de zondag, en op de maandag in de frigo.
Het zijn echt kleine dingen, maar het lijkt me wel beter af te gaan dan de hopeloze zoektocht van het afgelopen jaar en half. Plots vult mijn agenda ook weer zichzelf en zo. Dus komt dat even goed uit :)
En vorige week wist ik het. Gedaan met big events. De rest van de wereld doet toch niet mee met dat soort gevallen. Dus gaan we terug naar de andere kant. Kleine dingen. Kleine sterretjes die dag na dag een beetje haalbaar houden. Het werkt trouwens ook, bij mij toch. Maar het zijn echt kleine kleine dingen: een comment met geweldig nieuws op mijn blog, Arid op de radio, een fijne avond, mijn juist favoriete koekjes... Natuurlijk was het niet allemaal goed. Een kleine dip op vrijdag (VOOR acht uur, Ellen ;))maar dat verdween dan weer, en op zaterdag vond ik net dat boek dat ik al een tijdje zocht, en het was even zalig als ik dacht. tiramisu van de mama op de zondag, en op de maandag in de frigo.
Het zijn echt kleine dingen, maar het lijkt me wel beter af te gaan dan de hopeloze zoektocht van het afgelopen jaar en half. Plots vult mijn agenda ook weer zichzelf en zo. Dus komt dat even goed uit :)
zondag, augustus 24, 2008
Turn around and listen
Zo af en toe vraag ik me af of dat beeld dat ik van mijn grote helden heb, nog wel klopt. Of ik dat niet een beetje groter maak dan het eigenlijk is, in al mijn enthousiasme. Zo begon ik me dat onlangs toch ook weer van Anton af te vragen. Dat krijg je ervan als je die mens al weer twee maanden niet meer op een podium hebt zien staan.
Heel het weekend liep ik al zo met een onbestemd knagend gevoel rond (het moeten missen van Maanrock zat daar waarschijnlijk voor iets,zoniet veel, tussen), dus was het de juiste moment om de proef op de som te nemen. Zonet, na ongeveer een jaar (Sinds 19 okt 07 draaide alles om de nieuwe nummers en 'Every Night You Pray') weer eens Shine in mijn cdspeler gestopt. Was ik even benieuwd wat ik nu, met de nieuwe songs en sound in mijn achterhoofd ervan ging vinden. Maar mijn buikgevoel stelde me zo snel weer gerust... Ofwel heeft de randomfunctie van mijn Windows Media Player ook meegespeeld. In volgorde kwamen in het begin namelijk mijn favo-nummers van die plaat aan bod: Come right in, waarvan ik met de rockende uitvoering van tegenwoordig helemaal was vergeten dat het eigenlijk een kabelend rustig piano-nummer was. Daarna kwam Lover en ja, ook daar kreeg ik, net als in 2006 prompt kippevel van.
Ondertussen is heel de plaat ongeveer weer gepasseerd, en weet ik het weer zeker. Ook Shine was een pareltje, anders dan Every Night You Pray, maar zelfs na al die tijd nog even mooi. Zelfs Lost Soul, waar ik me stilaan zo'n beetje aan begon te ergeren...
Ik ben dus geen bevooroordeelde fan, de nummers zijn gewoon steengoed.
Heel het weekend liep ik al zo met een onbestemd knagend gevoel rond (het moeten missen van Maanrock zat daar waarschijnlijk voor iets,zoniet veel, tussen), dus was het de juiste moment om de proef op de som te nemen. Zonet, na ongeveer een jaar (Sinds 19 okt 07 draaide alles om de nieuwe nummers en 'Every Night You Pray') weer eens Shine in mijn cdspeler gestopt. Was ik even benieuwd wat ik nu, met de nieuwe songs en sound in mijn achterhoofd ervan ging vinden. Maar mijn buikgevoel stelde me zo snel weer gerust... Ofwel heeft de randomfunctie van mijn Windows Media Player ook meegespeeld. In volgorde kwamen in het begin namelijk mijn favo-nummers van die plaat aan bod: Come right in, waarvan ik met de rockende uitvoering van tegenwoordig helemaal was vergeten dat het eigenlijk een kabelend rustig piano-nummer was. Daarna kwam Lover en ja, ook daar kreeg ik, net als in 2006 prompt kippevel van.
Ondertussen is heel de plaat ongeveer weer gepasseerd, en weet ik het weer zeker. Ook Shine was een pareltje, anders dan Every Night You Pray, maar zelfs na al die tijd nog even mooi. Zelfs Lost Soul, waar ik me stilaan zo'n beetje aan begon te ergeren...
Ik ben dus geen bevooroordeelde fan, de nummers zijn gewoon steengoed.
maandag, juli 14, 2008
trouw
ik ben een trouw en loyaal beestje. In juni 99 werd ik helemaal betoverd door een Gents viertal. Dat viertal heette (en heet nog steeds Arid). Trouwe lezers weten nog hoe blij ik was op 0110, dat ze er weer waren. En hoe blij ik was dat het vanbinnen nog altijd hetzelfde voelde. En toen kwamen er concerten, tot grote ergernis van bepaalde mensen. En er kwamen nieuwe songs. En een nieuwe plaat. Van juni vorig jaar tot januari ging het hard.
Toen ging de Arid-storm bij mij weer even liggen. In maart een kleine opflakkering, met het concert in Leuven. Maar toch, vrij kalm. Mensen kregen al hoop dat het eindelijk toch eens veranderd was.. Helaas allemaal verloren moeite want sinds een week of drie kriebelt het weer onophoudelijk. Eerst ging ik niet naar Gentse feesten, omdat dat te laat was. Dan maar Suikerrock, wegens beter uur, en veel dichterbij. Maar kijk, de wonderen zijn de wereld niet uit, want zaterdagavond was het plots geregeld.
Ik zal er dus toch zijn, 27 juli. Op de eerste rij, hoop ik. Als vanouds, dit keer dan wel op een locatie die hen zeer vertrouwd is, en mij helemaal niet. Als u me tegenkomt op weg naar de eerste rij: laat me dan even gaan. Over mij over kijken gaat zonder problemen, en we kunnen beide genieten.
Want genieten zal ik, ook al staat heel mijn familie ergens in de buurt. Ik zit nu al op hete kolen...
*nog 13 dagen*
tot daar?
Toen ging de Arid-storm bij mij weer even liggen. In maart een kleine opflakkering, met het concert in Leuven. Maar toch, vrij kalm. Mensen kregen al hoop dat het eindelijk toch eens veranderd was.. Helaas allemaal verloren moeite want sinds een week of drie kriebelt het weer onophoudelijk. Eerst ging ik niet naar Gentse feesten, omdat dat te laat was. Dan maar Suikerrock, wegens beter uur, en veel dichterbij. Maar kijk, de wonderen zijn de wereld niet uit, want zaterdagavond was het plots geregeld.
Ik zal er dus toch zijn, 27 juli. Op de eerste rij, hoop ik. Als vanouds, dit keer dan wel op een locatie die hen zeer vertrouwd is, en mij helemaal niet. Als u me tegenkomt op weg naar de eerste rij: laat me dan even gaan. Over mij over kijken gaat zonder problemen, en we kunnen beide genieten.
Want genieten zal ik, ook al staat heel mijn familie ergens in de buurt. Ik zit nu al op hete kolen...
*nog 13 dagen*
tot daar?
Abonneren op:
Posts (Atom)