Ik ben muziek beu. Nee, jullie maken hier niet een totale kentering in mijn leven tot nu toe mee. Laat ik iets duidelijker zijn: ik ben de muziek op mijn mp3-speler beu. Tegenwoordig gebruik ik hem ook tijdens saaie opdrachten op het werk, en om in slaap te vallen en op de bus. Veel vaker dan vroeger dus, en ik merk dat ik meer aan het doorspoelen ben dan eigenlijk aan het luisteren. Met andere woorden: tijd voor wat verandering. En aangezien ik niet veel radio meer luister en nog minder de kans heb om nieuwe dingen te ontdekken vraag ik hulp aan jullie.
Als ik zeg dat ik hou van muziek met liefst een mannelijke zanger, een goeie tekst, niet te veel gedoe (gitaren, drums en piano) maar geen electronica of zo.. zijn er dan dingen die jullie aan kunnen raden?
zondag, juni 01, 2008
donderdag, mei 01, 2008
vasthouden
Ik heb een nieuwe - euhm, ik twijfel even om dit woord ervoor te gebruiken - obsessie. Nu ja, nieuw. Het is al wel een maandje of twee aan de gang. En nee, het is niet wat jullie denken, verdorie ;)
Stilaan wordt tijd mijn vijand. Om het dan wat te zwaar uit te drukken, alweer. Ik heb de belachelijke neiging om alle leuke momenten die gebeuren krampachtig vast te willen houden. In te kaderen. Op te slaan. Te koesteren. De tijd stil te zetten. Natuurlijk is dat een volledig zinloze onderneming. Dat weet ik heus ook nog wel, maar ik kan er niets aan doen, het gaat vanzelf.
Vorig weekend, vorige zaterdag meer bepaald,zaten we op de mooiste dag van de afgelopen maanden aan zee. Natuurlijk weer voor Anton Walgrave. Ik krijg mijn ouders inderdaad zo ver dat ze voor een uurtje (in principe) helemaal naar De Panne rijden. Het was prachtig weer, dus zo erg vonden ze het niet (denk ik). We komen daar dus aan, alles prachtig geregeld, werden verwelkomd door Anton zelf en voor de rest geen problemen. De zon van haar beste kant van de partij, een gezellige drukte, maar niet te.
Na het concert (dat ,hoe kan het ook anders, weer een uurtje genieten was, met een negatiief ondertoontje omdat het de laatste keer was...) kwamen we de tent uit, in de volle zon. Plots had ik zo'n zin om mijn schoenen uit te doen, mijn kousen uit te zwieren en mijn blote voeten in het zand in te graven. Voor een paar uur, in de zon, uit de wind en daar gewoon lekker te zitten. De tijd stil zetten, nergens aan denken, gewoon het concert nog eens herbeleven in mijn hoofd en ondertussen genieten van zon op mijn huid en de rust van de zee. Ik wou er plots met geen stokken weg. Een ijsje, uit een hoorntje, had het beeld compleet gemaakt. Maar het pakte niet.
Zus had nog plannen die avond, dus gingen we snel nog even (heel lekker en gewoon Vlaams) eten ergens op de dijk, waarna het al richting auto ging. Innerlijk had ik zoveel zin om de remmen op te zetten en te zeggen NEE, ik ga NIET mee. Kom me over een paar uur maar halen. Ik blijf hier. Maar dat deed ik natuurlijk niet. Dus om iets voor zes waren we al weer op de terugweg, en glipte ook Dranouter aan zee stilaan door mijn vingers. En eens het begint, valt het niet te stoppen. Dat is verdorie heel erg jammer.
Stilaan wordt tijd mijn vijand. Om het dan wat te zwaar uit te drukken, alweer. Ik heb de belachelijke neiging om alle leuke momenten die gebeuren krampachtig vast te willen houden. In te kaderen. Op te slaan. Te koesteren. De tijd stil te zetten. Natuurlijk is dat een volledig zinloze onderneming. Dat weet ik heus ook nog wel, maar ik kan er niets aan doen, het gaat vanzelf.
Vorig weekend, vorige zaterdag meer bepaald,zaten we op de mooiste dag van de afgelopen maanden aan zee. Natuurlijk weer voor Anton Walgrave. Ik krijg mijn ouders inderdaad zo ver dat ze voor een uurtje (in principe) helemaal naar De Panne rijden. Het was prachtig weer, dus zo erg vonden ze het niet (denk ik). We komen daar dus aan, alles prachtig geregeld, werden verwelkomd door Anton zelf en voor de rest geen problemen. De zon van haar beste kant van de partij, een gezellige drukte, maar niet te.
Na het concert (dat ,hoe kan het ook anders, weer een uurtje genieten was, met een negatiief ondertoontje omdat het de laatste keer was...) kwamen we de tent uit, in de volle zon. Plots had ik zo'n zin om mijn schoenen uit te doen, mijn kousen uit te zwieren en mijn blote voeten in het zand in te graven. Voor een paar uur, in de zon, uit de wind en daar gewoon lekker te zitten. De tijd stil zetten, nergens aan denken, gewoon het concert nog eens herbeleven in mijn hoofd en ondertussen genieten van zon op mijn huid en de rust van de zee. Ik wou er plots met geen stokken weg. Een ijsje, uit een hoorntje, had het beeld compleet gemaakt. Maar het pakte niet.
Zus had nog plannen die avond, dus gingen we snel nog even (heel lekker en gewoon Vlaams) eten ergens op de dijk, waarna het al richting auto ging. Innerlijk had ik zoveel zin om de remmen op te zetten en te zeggen NEE, ik ga NIET mee. Kom me over een paar uur maar halen. Ik blijf hier. Maar dat deed ik natuurlijk niet. Dus om iets voor zes waren we al weer op de terugweg, en glipte ook Dranouter aan zee stilaan door mijn vingers. En eens het begint, valt het niet te stoppen. Dat is verdorie heel erg jammer.
maandag, april 07, 2008
99 %
'99% wat?'vraag je je nu af waarschijnlijk. 99% zon zal het helaas niet zijn, en ook 99% op mijn literair vertalen eindwerk is redelijk onmogelijk. Wat dan? 99% gelukkig.
Het afgelopen weekend, en dan vooral zaterdag, was ik echt 99% gelukkig. Hoe zalig dat dat voelt.. Wat was daar dan voor nodig? een uitnodiging en een speciaal event. Het event was de exclusieve showcase van Anton Walgrave & The Nephews in de Sugarbeat-studio tegen Tienen. Het was rotweer, heel de zaterdagvoormiddag, donker, druilerig en nat, maar op een of andere manier raakte ik daardoor alleen maar meer in de mood. Die sfeer past wel bij de plaat. De beelden in mijn hoofd (daar zijn ze weer) zijn bij heel wat van de nummers regen die tegen de venster tikt, en mensen die zuchtend naar buiten kijken. Hopend op iets meer of iets anders. Rond half drie vonden Sophie en ik toch eindelijk de juiste weg en kwam de hoeve waarnaar we op weg waren in zicht. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het vooral de tent in de tuin was die het hem deed, anders had ik het nooit opgemerkt. Toch wat twijfel bij ons beiden of het daar nu was. Tot iemand (tot dat moment ongeidentificeerd) de autodeur aan mijn kant opendeed en zei: Welkom.
En welkom waren we zeker. De iemand was niemand minder dan Kristof (bookings) die ik tevoren alleen telefonisch gesproken had. Hij wist duidelijk wel wie ik was (en ja, nu even niet denken: moeilijk is het ook niet, je valt nogal op zo...) en dat gold ook voor de rest van de mensen ginder.. Geertrui (van NoCircus) kwam zichzelf voorstellen, en ook Sabien en Luka bleken te weten wie ik was. Af en toe is dat raar. Maar het is ook wel heel tof, dat ze dat weten. Bovendien bleken ze echt blij te zijn dat ik er was, en leken ze te vinden alsof het doodnormaal was dat ik daar ook was. Voor mij was het op dat moment nog altijd even wennen, want het was een wedstrijd en ik had niet gewonnen. Je weet dat ik te ver denk, dus ik had toch niet helemaal het gevoel dat ik even veel recht had om daar te zijn.
Maar ze deden zo hun best dat ik me al gauw helemaal thuis voelde.Mensen die intuitief (ofwel was het mijn gezicht weer dat me verraadde) aanvoelen dat een stoel welkom zou zijn, zo ken ik er niet veel. Mensen die direct klaar staan om te helpen indien nodig ook niet. Maar ze deden het wel, keer op keer. Het was bovendien niet echt ergens voor nodig. Buiten het trapje in de studio zelf, ben ik niet veel hindernissen tegengekomen. Gelukkig wel dat ze er aan hadden gedacht om banken neer te zetten binnen. Kussens zijn leuk en pasten volledig bij de sfeer, maar ik had geen zin om te moeten nadenken hoe ik dan in godsnaam daarna weer recht moest geraken. Als je probeert niet op te vallen, is dat geen goed plan. Bovendien voelde ik me gewaardeerd. Echt gewaardeerd. Alsof ze het allemaal toch niet zo vanzelfsprekend vinden, met die blog en zo.
Wat ik van de sessie zelf vond, kan je hier nalezen, maar dat interesseert toch niemand van jullie waarschijnlijk. Feit was dat Anton & The Nephews ergens in zijn geslaagd wat bijna niemand is gelukt de laatste maanden. Ze zijn er in geslaagd me voor meer dan vier uur mijn werk volledig te doen vergeten. Het enige waar ik me tijdens de sessie bewust van was, waren de mensen rond me, en de mensen aan de andere kant van het venster, en de camera's van ROB.
Maar het was ook een niet te missen schouwspel, aan de andere kant van de venster. Floris van Radio 1 met zijn zoontje, en Eppo niet te vergeten. Ik ben een vrouw, dus zit het hem in de details, maar als ik voor me Kristof Eppo zie bezig houden, dan weet ik dat het echt meer is dan gewoon samenwerken. Dat 'one big family' gevoel werd alleen maar groter tijdens de maaltijd achteraf. De hele Nocircus crew is aan de tafel gepasseerd, en dat is misschien wel toeval, maar toch. Eppo voelde zich bij Jelle en bij Kristof duidelijk even goed thuis als bij mama Sabien, en gelijk had hij. Het was er ook gewoon echt gezellig, hoewel ik af en toe iets had van 'nee, babs, dream on, your're not part of the gang.'
Feit is wel dat Anton, als je hem vertelt dat het echt geweldig was, dat totaal nooit lijkt te verwachten, en helemaal gaat stralen. Dat is zo aandoenlijk, en puur, en echt. Bij Arid heb ik de laatste tijd het gevoel dat het zo allemaal routine wordt, daar verre van. Ik zie nog niet veel mensen onthouden dat ik vorige week geen tijd had omdat ik mijn eindwerk literair vertalen af moest werken, jij wel? en tussendoor Eppo eten geven. Eerst vader, en dan pas artiest.
Simpel, gewoon en gemeend, echt hartverwarmend. Bovendien was dat gewaardeerd zijn echt geen idee in mijn hoofd, want want: ik sta tussen de Thank-you's! Met naam en achternaam verdorie. Man, dat vind ik zo'n eer. Echt waar, een beter manier om hun waardering uit te drukken voor wat ik doe, bestaat in mijn ogen niet.
Maar ik blijf hypergevoelig voor alles en nog wat. 1 opmerking van de echte winnnaar dat hij vond dat er te veel volk was, dat 15 man met partner echt nog toffer had geweest, die had ik toch weer gehoord. En die trof doel, in dat stukje van mij dat nog steeds vond dat ik niet alle recht had om daar te zijn. En toen Kristof rond zessen opmerkte dat 'iedereen al naar huis was'(terwijl wij er nog mooi zaten) vond ik toch ook dat we stilaan naar huis moesten aanzetten.
En een laatste bewijs dat mijn hoofd echt niet te kalmeren valt: we kregen een exemplaar van de plaat cadeau. Ik ook. Ik vind dat jammer. Niemand die dat begrijpt, maar ik had echt uitgekeken naar het moment dat ik de fnac zou betreden, met een doel voor ogen, recht naar de cd-afdeling zou lopen, daar naar de W om dan mijn echte, eigen exemplaar van de cd uit te kiezen, en dan met een belachelijke smile tot achter mijn oren naar de kassa te gaan om hem te betalen. Want hij is voor mij elke bloody cent waard. Dus vind ik het beetje jammer, dat ik hem niet kunnen kopen heb. Langs de andere kant heb ik geen tijd om naar cdwinkels te gaan, en elke dag later dan de release is een hel. Nu had ik hem twee dagen vroeger. Dat heeft ook zijn voordelen.
Blijkbaar was het niet alleen Anton die straalde zaterdag, maar ik ook. Pa en ma zeiden gisteren nog: we moesten niet vragen hoe het was, het straalde gewoon van je gezicht af.
Het was dan ook een prachtige namiddag..
Het afgelopen weekend, en dan vooral zaterdag, was ik echt 99% gelukkig. Hoe zalig dat dat voelt.. Wat was daar dan voor nodig? een uitnodiging en een speciaal event. Het event was de exclusieve showcase van Anton Walgrave & The Nephews in de Sugarbeat-studio tegen Tienen. Het was rotweer, heel de zaterdagvoormiddag, donker, druilerig en nat, maar op een of andere manier raakte ik daardoor alleen maar meer in de mood. Die sfeer past wel bij de plaat. De beelden in mijn hoofd (daar zijn ze weer) zijn bij heel wat van de nummers regen die tegen de venster tikt, en mensen die zuchtend naar buiten kijken. Hopend op iets meer of iets anders. Rond half drie vonden Sophie en ik toch eindelijk de juiste weg en kwam de hoeve waarnaar we op weg waren in zicht. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het vooral de tent in de tuin was die het hem deed, anders had ik het nooit opgemerkt. Toch wat twijfel bij ons beiden of het daar nu was. Tot iemand (tot dat moment ongeidentificeerd) de autodeur aan mijn kant opendeed en zei: Welkom.
En welkom waren we zeker. De iemand was niemand minder dan Kristof (bookings) die ik tevoren alleen telefonisch gesproken had. Hij wist duidelijk wel wie ik was (en ja, nu even niet denken: moeilijk is het ook niet, je valt nogal op zo...) en dat gold ook voor de rest van de mensen ginder.. Geertrui (van NoCircus) kwam zichzelf voorstellen, en ook Sabien en Luka bleken te weten wie ik was. Af en toe is dat raar. Maar het is ook wel heel tof, dat ze dat weten. Bovendien bleken ze echt blij te zijn dat ik er was, en leken ze te vinden alsof het doodnormaal was dat ik daar ook was. Voor mij was het op dat moment nog altijd even wennen, want het was een wedstrijd en ik had niet gewonnen. Je weet dat ik te ver denk, dus ik had toch niet helemaal het gevoel dat ik even veel recht had om daar te zijn.
Maar ze deden zo hun best dat ik me al gauw helemaal thuis voelde.Mensen die intuitief (ofwel was het mijn gezicht weer dat me verraadde) aanvoelen dat een stoel welkom zou zijn, zo ken ik er niet veel. Mensen die direct klaar staan om te helpen indien nodig ook niet. Maar ze deden het wel, keer op keer. Het was bovendien niet echt ergens voor nodig. Buiten het trapje in de studio zelf, ben ik niet veel hindernissen tegengekomen. Gelukkig wel dat ze er aan hadden gedacht om banken neer te zetten binnen. Kussens zijn leuk en pasten volledig bij de sfeer, maar ik had geen zin om te moeten nadenken hoe ik dan in godsnaam daarna weer recht moest geraken. Als je probeert niet op te vallen, is dat geen goed plan. Bovendien voelde ik me gewaardeerd. Echt gewaardeerd. Alsof ze het allemaal toch niet zo vanzelfsprekend vinden, met die blog en zo.
Wat ik van de sessie zelf vond, kan je hier nalezen, maar dat interesseert toch niemand van jullie waarschijnlijk. Feit was dat Anton & The Nephews ergens in zijn geslaagd wat bijna niemand is gelukt de laatste maanden. Ze zijn er in geslaagd me voor meer dan vier uur mijn werk volledig te doen vergeten. Het enige waar ik me tijdens de sessie bewust van was, waren de mensen rond me, en de mensen aan de andere kant van het venster, en de camera's van ROB.
Maar het was ook een niet te missen schouwspel, aan de andere kant van de venster. Floris van Radio 1 met zijn zoontje, en Eppo niet te vergeten. Ik ben een vrouw, dus zit het hem in de details, maar als ik voor me Kristof Eppo zie bezig houden, dan weet ik dat het echt meer is dan gewoon samenwerken. Dat 'one big family' gevoel werd alleen maar groter tijdens de maaltijd achteraf. De hele Nocircus crew is aan de tafel gepasseerd, en dat is misschien wel toeval, maar toch. Eppo voelde zich bij Jelle en bij Kristof duidelijk even goed thuis als bij mama Sabien, en gelijk had hij. Het was er ook gewoon echt gezellig, hoewel ik af en toe iets had van 'nee, babs, dream on, your're not part of the gang.'
Feit is wel dat Anton, als je hem vertelt dat het echt geweldig was, dat totaal nooit lijkt te verwachten, en helemaal gaat stralen. Dat is zo aandoenlijk, en puur, en echt. Bij Arid heb ik de laatste tijd het gevoel dat het zo allemaal routine wordt, daar verre van. Ik zie nog niet veel mensen onthouden dat ik vorige week geen tijd had omdat ik mijn eindwerk literair vertalen af moest werken, jij wel? en tussendoor Eppo eten geven. Eerst vader, en dan pas artiest.
Simpel, gewoon en gemeend, echt hartverwarmend. Bovendien was dat gewaardeerd zijn echt geen idee in mijn hoofd, want want: ik sta tussen de Thank-you's! Met naam en achternaam verdorie. Man, dat vind ik zo'n eer. Echt waar, een beter manier om hun waardering uit te drukken voor wat ik doe, bestaat in mijn ogen niet.
Maar ik blijf hypergevoelig voor alles en nog wat. 1 opmerking van de echte winnnaar dat hij vond dat er te veel volk was, dat 15 man met partner echt nog toffer had geweest, die had ik toch weer gehoord. En die trof doel, in dat stukje van mij dat nog steeds vond dat ik niet alle recht had om daar te zijn. En toen Kristof rond zessen opmerkte dat 'iedereen al naar huis was'(terwijl wij er nog mooi zaten) vond ik toch ook dat we stilaan naar huis moesten aanzetten.
En een laatste bewijs dat mijn hoofd echt niet te kalmeren valt: we kregen een exemplaar van de plaat cadeau. Ik ook. Ik vind dat jammer. Niemand die dat begrijpt, maar ik had echt uitgekeken naar het moment dat ik de fnac zou betreden, met een doel voor ogen, recht naar de cd-afdeling zou lopen, daar naar de W om dan mijn echte, eigen exemplaar van de cd uit te kiezen, en dan met een belachelijke smile tot achter mijn oren naar de kassa te gaan om hem te betalen. Want hij is voor mij elke bloody cent waard. Dus vind ik het beetje jammer, dat ik hem niet kunnen kopen heb. Langs de andere kant heb ik geen tijd om naar cdwinkels te gaan, en elke dag later dan de release is een hel. Nu had ik hem twee dagen vroeger. Dat heeft ook zijn voordelen.
Blijkbaar was het niet alleen Anton die straalde zaterdag, maar ik ook. Pa en ma zeiden gisteren nog: we moesten niet vragen hoe het was, het straalde gewoon van je gezicht af.
Het was dan ook een prachtige namiddag..
dinsdag, april 01, 2008
"Insignificant"
Can you see me
Up on the building
From down on the pavement
Or out in the crowd?
Can you see me
In the glare of the lamppost?
'Cause I am walking a tightrope
Into the moon
I don't want to feel so different
But I don't want to be insignificant, and I
Don't know how to see the same things different
Now
Oh can you see me?
I am one in a million
Yeah, I'm Icarus falling
Out of the sun
Could you see me fall in the light of spotlights and jackknife
Through night as black as a bedroom
And white as a lie?
I don't want to feel so different
But I don't want to be insignificant, and I
Don't know how to see the same things different
Now
Diving through the dark
While the night turns blue
Hey
Are you aware of your intentions?
Because I wear my intentions
So clear
If you see me
Wading through water
Come drown in the river
Right in front of the world
You can wash your face and hands
In the stream of my anger
It's as bright as white paper
And as dark as a girl
I don't want to feel so different
But I don't want to be insignificant, and I
Don't know how to see the same things different
Now
(C)Adam Duritz
Can you see me
Up on the building
From down on the pavement
Or out in the crowd?
Can you see me
In the glare of the lamppost?
'Cause I am walking a tightrope
Into the moon
I don't want to feel so different
But I don't want to be insignificant, and I
Don't know how to see the same things different
Now
Oh can you see me?
I am one in a million
Yeah, I'm Icarus falling
Out of the sun
Could you see me fall in the light of spotlights and jackknife
Through night as black as a bedroom
And white as a lie?
I don't want to feel so different
But I don't want to be insignificant, and I
Don't know how to see the same things different
Now
Diving through the dark
While the night turns blue
Hey
Are you aware of your intentions?
Because I wear my intentions
So clear
If you see me
Wading through water
Come drown in the river
Right in front of the world
You can wash your face and hands
In the stream of my anger
It's as bright as white paper
And as dark as a girl
I don't want to feel so different
But I don't want to be insignificant, and I
Don't know how to see the same things different
Now
(C)Adam Duritz
zondag, maart 30, 2008
actie
Ik wil een beetje actie. Niet dat ik er tijd voor heb, maar ik wil het wel. Tis zo ook allemaal hetzelfde he. Opstaan, kwart na acht naar het werk, dezelfde busmensen zien, aankomen rond kwart voor negen, acht uur lang dezelfde mensen zien. Zo interessant zijn die ook weer niet. Om tien voor zes weer naar huis, de 'op weg naar huis' mensen zien, tien minuten door Leuven en dan ben ik thuis. Quite exiting, right? Dus betrap ik mezelf erop 's ochtends in de file dat ik wel zou willen dat er eens iets gebeurt. Iets positiefs liefst natuurlijk. Iets leuks zou ook tof zijn. Misschien een beetje spannend, maar ook niet teveel.
Maar als ik dan iets ga doen, dan denk ik de dag erna: 'o nee, hoeveel uren nog voor het zes is?' Geen goed idee dus, meestal, hoewel het vaak maar een paar uurtjes is..
Hoe combineer je dat?
Maar als ik dan iets ga doen, dan denk ik de dag erna: 'o nee, hoeveel uren nog voor het zes is?' Geen goed idee dus, meestal, hoewel het vaak maar een paar uurtjes is..
Hoe combineer je dat?
zaterdag, februari 23, 2008
enjoy the silence?
Mensen die 'enjoy the silence' zeggen, mogen tegenwoordig gerust een weekje met mij ruilen. Ben eens benieuwd of ze het dan nog zo leuk vinden. Ik hou helemaal niet van stilte. Geef mij maar muziek, stilte zegt zo weinig meestal. Hoewel, de stilte na een nummer en voor een nieuw nummer is mooie stilte, en ook soms, bij de juiste mensen zit een stilte goed, en dan is er niets verkeerd aan.
Maar er is stilte, en er is zwijgen. Stilte tot daar aan toe, maar zwijgen, daar vind ik niets aan. En laat het nu net dat zijn, wat ik de laatste tijd veel te veel doe. Ik sta op 's ochtends en ik zwijg. Als je alleen woont, tegen wie zou je moeten praten? Het gebouw is nog in diepe slaap als ik vertrek tegen iets voor acht, dus ik ziwjg. Op weg naar de bushalte ben ik alleen, dus weer zwijgen. Aan de bushalte staan wel mensen, maar ook daar kiezen we om te zwijgen. Op de bus proberen wakker te worden, dus ook zwijgen. We komen aan op het werk, en daar begint het wel wat. Tot mijn collega een verkeerde opmerking maakt, en dan klap ik dicht. Mossel gesloten, afweersysteem. Weer zwijgen. Tijdens de middag wordt er gepraat, maar niet echt met mij. Dus doen we er het zwijgen toe. De dag is om, en de bus op naar huis. Er gebeurt vanalles op het wer, maar tegen wie zouden we het vertellen? bus is meestal leeg, dus zwijgen we weer (buiten 'goeieavond' en 'dank u wel' dan). De weg naar huis doen we ondertussen blindelings en zwijgend. koken met de radio aan, maar buiten af en toe meezingen, ook weer zwijgend. Zelfde scenario voor de afwas. Beetje computeren, beetje voorbereiden voor de les. Naar de les en opletten. Meestal zwijgen, toch. Op weg naar huis, langs uitgelaten studenten. Thuiskomen in de stilte, en dan bed in kruipen, voor paar uren slaap.
Voor iemand die regelmatig toch wat meemaakt dat uit haar systeem zou moeten, en dat bij voorkeur doet door er over te praten of het op te schrijven, is het geen ideale situatie.
Ik begin het te merken.
Vandaag alleen thuis.
Weer zwijgen.
Maar er is stilte, en er is zwijgen. Stilte tot daar aan toe, maar zwijgen, daar vind ik niets aan. En laat het nu net dat zijn, wat ik de laatste tijd veel te veel doe. Ik sta op 's ochtends en ik zwijg. Als je alleen woont, tegen wie zou je moeten praten? Het gebouw is nog in diepe slaap als ik vertrek tegen iets voor acht, dus ik ziwjg. Op weg naar de bushalte ben ik alleen, dus weer zwijgen. Aan de bushalte staan wel mensen, maar ook daar kiezen we om te zwijgen. Op de bus proberen wakker te worden, dus ook zwijgen. We komen aan op het werk, en daar begint het wel wat. Tot mijn collega een verkeerde opmerking maakt, en dan klap ik dicht. Mossel gesloten, afweersysteem. Weer zwijgen. Tijdens de middag wordt er gepraat, maar niet echt met mij. Dus doen we er het zwijgen toe. De dag is om, en de bus op naar huis. Er gebeurt vanalles op het wer, maar tegen wie zouden we het vertellen? bus is meestal leeg, dus zwijgen we weer (buiten 'goeieavond' en 'dank u wel' dan). De weg naar huis doen we ondertussen blindelings en zwijgend. koken met de radio aan, maar buiten af en toe meezingen, ook weer zwijgend. Zelfde scenario voor de afwas. Beetje computeren, beetje voorbereiden voor de les. Naar de les en opletten. Meestal zwijgen, toch. Op weg naar huis, langs uitgelaten studenten. Thuiskomen in de stilte, en dan bed in kruipen, voor paar uren slaap.
Voor iemand die regelmatig toch wat meemaakt dat uit haar systeem zou moeten, en dat bij voorkeur doet door er over te praten of het op te schrijven, is het geen ideale situatie.
Ik begin het te merken.
Vandaag alleen thuis.
Weer zwijgen.
dinsdag, februari 19, 2008
zomer in mijn lijf
Ik weet het, buiten is het februari, bitter koud en nog lang geen zomer, maar toch. Er zitten zomerkriebels in mijn lijf. Is er iets mooiers dan tussen de middag op mijn werk tussen trap een en trap twee te staan en de zon te voelen schijnen. Ik word daar belachelijk goed gezind van. Waar ik nog beter gezind van word, en de grootste oorzaak van mijn zomerkriebels, is -natuurlijk- een nummer. Niet zomaar een nummer, of wat dacht u: de nieuwe van Anton Walgrave. Ik had nooit gedacht dat een nummer van Anton me zomerkriebels zou geven, maar kijk, Ready when you are doet het wel. Een snelle pianoriff in het begin en ik ben al vertrokken. Ik zie er eigenlijk de zon erbij opkomen, of nog eerder een combinatie van wijde zomerjurken, gehuppel, zonnestralen en grassprieten. instant goed gevoel
ook zin in? www.antonwalgrave.com is the place to be
Ready when you are
breathe until the morning comes
breathe until you are
breathe until it is time to go
no it is never gonna to last for...
I'll ready when you are
Let me take you back where you belong
It ain't gonna be for free
stop until you loose your skin
Until you want to leave for..
I'll be ready when you are for..
i'll be ready when you are for..
turn all the joy into laughter
and all the love in joy
I'll be ready when you are
I'll be ready when you've faded
i'll be ready when you squeeze your hand in mine
I'll be ready when you dance along the edges
so tell me
come on down and be the one you are
breathe out for a while
inside out instantly
always will be
i'll be ready when you are for..
turn all the joy into laughter
and all the love in joy
I'll be ready when you are
I'll be ready when you've faded
I'll be ready when you squeeze your hand in mineµ
I'll be ready when you dance along the edge
you are just who you think you are
and you fear just what you think you fear
and you live just how you want to live
just shalalalala
ook zin in? www.antonwalgrave.com is the place to be
Ready when you are
breathe until the morning comes
breathe until you are
breathe until it is time to go
no it is never gonna to last for...
I'll ready when you are
Let me take you back where you belong
It ain't gonna be for free
stop until you loose your skin
Until you want to leave for..
I'll be ready when you are for..
i'll be ready when you are for..
turn all the joy into laughter
and all the love in joy
I'll be ready when you are
I'll be ready when you've faded
i'll be ready when you squeeze your hand in mine
I'll be ready when you dance along the edges
so tell me
come on down and be the one you are
breathe out for a while
inside out instantly
always will be
i'll be ready when you are for..
turn all the joy into laughter
and all the love in joy
I'll be ready when you are
I'll be ready when you've faded
I'll be ready when you squeeze your hand in mineµ
I'll be ready when you dance along the edge
you are just who you think you are
and you fear just what you think you fear
and you live just how you want to live
just shalalalala
Abonneren op:
Posts (Atom)