int dubbel

Zondag was het de grote dag.. eindelijk 17 december.. Heel lang naar uitgekeken en dus langverwacht. De verwachtingen waren heeeeeel hoog gespannen, en de zenuwen ook. Om 13u richting sportpaleis, om er rond half 3 aan te komen. De massa volk onderweg had me al enigsinds van de wijs gebracht, en dat werd er binnen de zaal alleen maar erger op.Ik had het sportpaleis nog nooit van binnen gezien, en dat was me toch wel een belevenis. Wat een hoop volk.. natuurlijk wist ik dat er ongeveer 15.000 mensen in konden, maar voor mij is dat meestal iets abstract waar ik me niet veel bij voor kon stellen. Vanaf kwart voor drie dus wel. Het verbaasde me enorm dat het zo vlekkeloos, en snel, verliep. Van aan de ingang werden we door het Rode Kruis opgevangen, en die hebben ons zonder problemen de lift in en op onze plaatsen geleid. Daar dook een klein probleempje op, in de vorm van een videoscherm, wat dreigde een deel van het zicht weg te nemen. De dame van het RK was gelukkig vol begrip en gelukkig mocht ik er net voor blijven staaan zodat ik maar een klein hoekje van het podium kwijt was. Clouseau int dubbel is een interessant gegeven, want podium twee stond vrij dicht bij ons (of dat vond ik toch). Zenuwen man, of niet echt zenuwenen, ik weet het niet. Gelukkig hoefde ik niet te lang meer te overleven want vrij stipt gingen de lichten uit. alles donker, alleen de flitsende blauwe en rode lichtjes en gegil in de zaal. Het ging gaan beginnen, en ik was nog altijd aan het vechten tegen het onwerkelijkheidsgevoel..

Ik wist van de afgedrukte setlist nog dat Vanbinnen nummer 1 zou zijn, en ook dat ze uit de hemel zouden komen neergedaald. Maar hoe, dat bleef toch spannend. Eerst zag ik ook echt gewoon niets, tot ze met zijn tweeên iets lager kwamen gedaald. Op een sterretje dan nog, wat dan perfect mooi in het midden van het middenplein de grond bereikte. Ondertussen was Koen achter de rug van Kris uitgekropen en zat de sfeer meteen goed.
Ik was er, zij waren er, en de show went on. 'Louise', nummer nummer twee, was ook wel direct wat het moest zijn, en waar ik voor kwam. Oude nummers, de nummers op platen een tot 5, die ik nog steeds in mijn bezit heb. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik ook de andere, meer recente liedjes, had downgeloaded, maar das toch nog iets anders. Louise, geheel volgens plan helemaal meegebruld. Het eerste emo-moment volgde al vrij snel, toen Koen zijn grootste kleinste fan (zijn dochter Zita) tijdens 'meer en meer' uit het publiek kwam halen, en met haar in de veilige, vertouwde armen van haar papa het liedje uitzong. Wat een schatje, en wat een schattig moment. Zij, helemaal beduusd (hoe zou je zelf zijn) dicht tegen papa aangekropen, en papa die zijn dochter dicht tegen zich aan houdt. helaas nog geen foto's gevonden van de twee kopjes tegen elkaar, maar neem maar van me aan dat het too cute was. Wat heb ik nog onthouden: dat Koen door alleen maar die richting van het podium uit te stappen, alle mensen op de benen krijgt, en dat de sfeer echt wel cool is. Veel nieuwe liedjes in deel 1, maar eentje spande toch de kroon: 'de ware', wat op hun volgende plaat zou verschijnen. Ik dacht dat de power van clouseau op mij stilaan wel was uitgewerkt, maar ik bleek verkeerd. Gitaar en stem, nothing more. bij de eerste lijn 'de tranen zijn op' zaten de mijne al klaar (het is echt pakkend..)
Deel een was goed, en nog beter dan ik had verwacht,dus ik belde in de pauze dolgelukkig naar huis. Wist ik veel dat het alleen nog maar beter zou worden? Anne in a capella... My dream zo'n beetje. Echt zalig! Brandweer om deel twee verder in te zetten, swentibold, en vooral Oker was puur kippevel. Spots, lichten en effecten werden niet gespaard, en echt puur kippevel. Nu is oker altijd al een liedje waar ik stil van werd, maar wow. Ik wil niet dat je weggaat heeft dat normaal ook ,maar de nieuwe versie maakte het iets minder erg.
Special guest Bart Peeters maakte het helemaal af. 'Ik hou niet van folk'was het topmoment. Ik had me voorgenomen niet idioot met mijn armen te gaan zwaaien, maar aan de vibe die er toen hing, kon zelfs ik niet weerstaan. dus zaten we daar, net als iedereen die er nog zat met onze armen van rechts naar links te zwaaien. een prachtig zicht, echt waar.
Nathalia gaf de mannen ook iets om naar te kijken in haar rode hotpants, maar ze stond er wel, en draaide de twee gasten tijdens 'dansen' vakkundig om de vinger. Ik was mijn stem al half kwijt, maar dat beterde niet met 'geef het op'. helaas wist ik ook dat dat wou zeggen dat het einde van deel 2 dichtbij was, wat wel een lichte dumper op de vreugde zette. Maar ja, dat het ooit zou stoppen, dat wist ik van in het begin al natuurlijk.. Kris verbaasde me toen hij 'oh ja' voor zijn rekening nam, maar hij deed het lang niet slecht! 'en dans'was een magistrale afsluiter van deel 2: "hier is een plaats voor jou' zingen ze, en echt waar, het voelt ook zo.Ik ben heus geen kuddedier, maar op zo'n moment voel je je gewoon erbij horen. je voelt je (ok dat klinkt stom) echt alsof ze 3 uur speciaal voor jou het beste van zichzelf hebben gegeven. volgens mij is dat het geheim. Anders dan bij Arid of Anton of eender wie is de kans op zelfs nog maar oogcontact hier nul, en toch had ik meer dan ooit het gevoel dat ze het voor jou doen. Rasentertainers zeker? Het werkt in ieder geval echt wel. Ik wil terug, volgend jaar...

ik ben voor covers :)

statement: ik ben voor covers. ik weet dat het in is om tegen covers te zijn, maar ik vind het wel handig. Ik leer er keiveel van bij. Dit jaar ben ik immers maar 22 geworden, en ik beweer bijlange niet dat ik alles weet, en dat ik bijna alles weet over muziek. over mijn specifieke interesses misschien wel, maar lang niet over alles.

Het begon in 2003 denk ik, toen ik op ROB reclame zag voor Vadermoord versie twee. Ik hoorde Tom Helsen 'I hope I don't fall in love with you'doen. Ik werd er gewoon stil van. Dat hakte voor mij de knoop door om daar naar toe te gaan, en ik heb het me lang niet beklaagd. Dus die avond heb ik meer van Tom Waits leren kennen. Twee jaar daarna hetzelfde systeem met Leonard Cohen, dit keer in de versie van Anton Walgrave. 'You know who I am' was weer raak. Diezelfde avond deed Ronny Mosuse The Beatles, en ik moet eerlijk zijn dat ik de eerste nummers herkende door covers: 'You've got to hide your love away'door Eddie Vedder, 'Across the universe'ofwel in de versie van Rufus Wainwright of Palomine, je kan kiezen en ik hou van ze allebei. en ten laatste: strawberry fields dat ik kende in de versie van Ben Harper. Nog beter: de hele soundtrack van I am sam, echt een aanrader. Op het acoustisch fnacconcert van Arid een paar jaar geleden ben ik instantly verliefd geworden op 'Stay', inderdaad origineel van U2. Op de finale van de Humo's RockRally heb ik dan via Milow weer Springsteen's 'Thunderroad' leren waarderen, en zijn versie staat stukken hoger dan het origineel.
Natuurlijk kan dan ook Jasper Steverlinck niet in de reeks ontbreken. Hij bracht immers een coveralbum uit. Ik heb serieus moeten zoeken naar verschillende nummers, en de mooiste hebben de plaat niet gehaald: one more try (G. Michael), en She's out of my life (M. Jackson)
en dit jaar, weeral op vadermoord (stuk, stop aub niet met het principe..) ondekte ik weer via Jasper Nina Simone. De verrassing van de avond: Lilac Wine, wat ik toch kende van Jeff Buckley..

tot slot: ja, de meeste bekende cover is Life on Mars. Ik moet toegeven dat het principe 'wat je eerst hoort, vind je het beste' blijkt te kloppen. Jasper zijn versie vind ik veel beter dan die van Bowie *heiligschennis* en de versie van Stan Van Samang.. die vond ik maar niets :)

en nu we toch foute tips geven: een versie van 'careless wisper' door Ben Folds en Rufus Wainwright.. mooi :)

en nu, alle tegenreacties?

music is (not always) joy

een tweetal weken geleden werd ik enorm happy van een van die irritante 'concertnews'-mails die ik krijg sinds ik me heb ingeschreven bij Clear channel, als ik me niet vergis. normaal gezien volstaat een blik op de titel van de mail om hem in de vuilbak te doen belanden, maar nu was het lezen van diezelfde titel genoeg voor een (innerlijke) vreugdekreet. Een van mijn favo artists komt naar België.. Dat het in het Koninklijk Circus plaats zou hebben, was meteen een domper op de vreugde, want dat is een van de zovele plaatsen in ons Belgenlandje waar geconcerteerd wordt en ik nog nooit was geweest. Simpele oplossing dus, als rolstoelgebruiker: je mailt de organisatie.

Sinds ik het een keer ben vergeten bij Milow en Anton Walgrave in Herent staat dat bovenaan mijn lijstje, en vooral omdat mijn vader beweerde (hij kon het weten, hij was er al naar Sinead 'o Connor gaan kijken) dat de zaal niet helemaal toegankelijk was. Een snelle blik op go for music leerde me de dag erna dat de tweede rang al uitverkocht was. Maar zonder garanties ga ik nooit, en evenmin ga ik meestal niet alleen.
Ik die dacht dat Damien Rice (want ja, daarover gaat het) een bekende naam was, bleek eens te meer over de verkeerde vrienden te beschikken.
Pas op donderdag kwam trouwens bevestiging dat het wel degelijk toegankelijk was, en de altijd noodzakelijke voorzorgsmaatregelen,waar zij meer van weten dan ik, en die je dus ook beter mooi opvolgt. Op zaterdag las ik op msn (wat een heerlijk medium is het toch) in de nickname van een van mijn lijst kennissen dat het uitverkocht zou zijn.

Ineens, zo ben ik dan wel, moest en zou ik naar Damien Rice gaan. Dus nam ondergetekende, anders hevig lijdende aan een telefoonfobie, de telefoon en ging bellen. Naar een grotendeels Franstalige instelling nog wel.. Gedurende de tijd in de wachtrij probeerde ik me wanhopig een beetje Frans voor de geest te halen, in geval van nood, maar dat bleek niet echt te werken. Achteraf bleek het ook niet nodig, na de naam 'Damien Rice' had de dame aan de andere kant van de lijn al door waar de klepel hing en volstond een kort 'ik heb geen tickets meer voor dit concert' om mij en mijn plan het zwijgen op te leggen.

Nu ga ik dus niet, op 26 maart. Zal het dus ook nog een paar jaar langer duren voor ik weet of hij ook live de moeite is, al twijfel ik daar op basis van 'O' niet echt aan. Muziek naar mijn hart, en nog Iers ook.. Maar daar moet ik het dus voorlopig mee doen.

Gelukkig is er nog YouTube, wanneer het allemaal te erg wordt. van tv optredens tot live -versies, ik ben helemaal fan van YouTube. Zonder YouTube had ik al heel wat prachtige nummers gemist, waaronder volgende parel. Kijk, beluister en laat je betoveren (mijn technisch brein heeft nog niet ontdekt hoe ik zo'n video kansharen dus voorlopig moet je het nog zonder doen)

'Het is negentien oktober. Sirenes, zwaailichten en paniek. Ieder denkbaar alarm gaat af. Piepjes, gillende toeters, ordinaire tatu-tatu's. Alles staat plotseling in de hens. De stad schreeuwt. Het komt goed, het komt uiteindelijk allemaal goed. Maar nu breekt het zweed me even uit aan alle kanten, tranen dringen achter mijn ogen. Ik moet haar bellen, ze is jarig." (uit Hieper, up en down met ADHD H. Beunting, Spunk uitgeverij.

toepasselijk toch?

prelude to a special day

Vorige zaterdag was mijn dagje. Of meer precies gezegd, mijn avond. Ik was de trotse eigenaar van een ticket geldig voor een akoestisch avondje met Milow en Anton Walgrave (mijn bijna topaffiche). Dat was het startschot van de voor mij zo belangrijke week, de verjaardag -week. Zaterdag was zo'n beetje mijn feestje, maar dan wel helemaal voor mij alleen. Want ja, ik was alleen, en dat beviel me wel. de papa-taxi tot voor de deur, en verder kon ik het wel alleen. Dacht ik. Ik ben met De Wildeman in Herent als zaal wel vrij bekend dacht ik, en dus was ik voor een keer vergeten na te vragen of het echt een zittend concert was. Het was dan ook even paniek toen ik de zaal in kwam en helemaal geen stoelen, tribunes of wat dan ook kon ontdekken. De taxi had wel beloofd om 5 minuten te blijven wachten, voor het geval ik alleen gaan echt te erg vond, of terug naar huis wou, en heel even overwoog ik me om te draaien en weer naar huis te gaan. Toen ondekte ik een voordeel van alleen naar concerten gaan: niemand kan me belachelijk zien doen. Dus hoor ik mezelf plots aan de mensen aan de kassa vragen of het rechtstaand concert is, en uitleggen dat dat een beetje een probleem is. De schatten ginder hebben het heel goed opgevat en me direct een stoel bezorgd op de eerste rij, en zo was paniek weer afgewend. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat het niet zo meeviel, wachten in een zaal waar je niemand kent en waar niemand je kan entertainen, maar alle wachten gaat voorbij natuurlijk. Pal aan het podium zitten heeft voordelen en nadelen. voordeel is dat je goed ziet, nadeel dat je achteraf niet goed meer hoort. Nadeel is dat (door gebrek aan spots) de mensen op het podium je ook wel zien (denk ik toch), maar soms trek ik me daar niets van aan.

Bij Milow bijvoorbeeld. Ik kan me eerlijk gezegd niet meer herinneren wanneer ik hem laatst aan het werk heb gezien (voor januari 2006 in ieder geval, want toen kwam zijn plaat uit, en sindsdien was het niet meer gelukt. Het was herkenbaar, van de moment dat hij zijn mond opendeed, viel de mijne stil (en hopelijk niet open). Er zijn mensen met stemmen die ergens iets raken bij mij en Jonathan van den Broeck is gezegend met zo eentje. De nummers kende ik allemaal van de plaat, maar live zijn ze toch weer net iets kippevelliger. Little more time was om in te kaderen, en Born in the eighties was puur kippevel. En dan af en toe ook alle registers opentrekken, iemand daar weet wel hoe ie afwisseling in een set moet brengen en ze opbouwen. Twee nieuwe nummers, you aint seen nothing yet, waar ik prompt verliefd werd op het pianoriedeltje en 'This city is on my side' wat hij alleen bracht en waarvan de tekst om een of andere reden bleef plakken. Op het eind ging het tempo naar beneden, met Milow dus alleen met gitaar en op het einde zelfs a cappella.. My god. Wie ooit tegen me komt zeggen dat ie niet kan zingen, die krijgt meppen. Das een belofte.

en de kwaliteit ging alleen nog maar omhoog, want daarna besteeg anton met band het podium. Voor een keer bijgestaan door Mario van Triggerfinger op de drums, en het rockte wel echt. Het klikte ook precies wel goed op het podium ook. Eerst goed hard stevig rocken, dan een rustig moment met piano (my favourite time met Lover en Come right in), dan nog wat verder rocken en op het eind ging ook hier het tempo naar beneden. Lost soul was uitzonderlijk voor mij ook puur kippevel. Ik heb daarna nog de playlist bemachtigd, al moest ik er voor op het podium kruipen, en dankzij een royale schenking van papa ben ik nu ook eigenaar van mijn eigenste 'Shine by antonwalgrave' tshirt, waarin ik vanaf nu regelmatig zal worden gespot. Helaas niet op concerten, want tot februari zit dat er voorlopig (wat Anton betreft) niet in.. Zo lang overleven (inclusief examens) zonder oplaadbeurt..

verkiezingen

Nee, wees niet ongerust, ik ga hier niet mijn visie op de resultaten van gisteren weergeven. Ik ben geen BV,dus wie zou er in godsnaam geintereseerd zijn in wat ik daar van denk. Maar het waren dit weekend niet alleen verkiezingen voor gemeente en provincie, ook ik had me kandidaad gesteld voor een verkiezing. En nee, dat was geen Miss handicap 2007 (ook al bestaat het) en al helemaal niet Miss België, maar een titel die beter bij me past en die in volle glorie luidt: LOKO afgevaardigde voor studenten met een functiebeperking. (of zoiets). Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat er geen concurrentie was, maar dat maakt het niet minder spannend als je je kandidatuur moet toelichten voor een hele LOKO algemene vergadering. Ik was er al langer van overtuigd dat het heel veel vraagt om voor een hele aula studenten te gaan staan, en vrijdag kreeg ik gelijk. Ik moest het namelijk zelf gaan doen, eerst mijn kandidatuur toelichten, en vervolgens nog vragen beantwoorden ook. Het was een stressmoment (als moment nog telt voor een vergadering van 5 uur?) maar eens het moest, ging het wel vrij vlot. De vragen waren niet altijd even leuk, maar de staff van LOKO deed veel moeite, en dat maakt veel goed. En rond een uur of half elf was het dan zover: nagelbijtend zitten wachten op de beslissing. Tot ik weer binnen mocht, en de hele aula applaudiseert (teken dat je verkozen bent). Op zo'n moment weet je echt niet waar kruipen, en als je dan daarna nog hoort dat je unaniem verkozen bent, dan zweef je helemaal de trap op. Sinds vrijdag heb ik dus nog een nieuwe titel, en een hoop nieuwe verantwoordelijkheid. Thuis zien ze het niet helemaal zitten, en ik voorlopig ook niet echt. Vanavond om 19u bewonersraad op kot, en om half tien vergadering bij LOKO tot ongeveer middernacht... nieuw doel: nachtmens worden ;)

0110

Vanaf nu ben ik weer van plan mijn blog te gebruiken voor wat hij in de eerste plaats bedoeld was vorig jaar, namelijk informatie doorgeven aan mensen die ook willen weten waar ik mee bezig ben, maar die ik minder vaak zie, en dus via mijn blog toch nog up to date kunnen blijven. Vanaf nu dus weer meer persoonlijke belevenissen dan bedenkingen en irritaties.

Laat me ten eerste al de vraag beantwoorden die iedereen zich stelt na mijn vorige bijdrage: ben ik er geraakt of niet? Het antwoord daarop is een volmondig ja. Het heeft lang geduurd voor de kogel door de kerk was (tot 15u die middag meer bepaald) maar daarna zijn we niet meer van het plan afgeweken. Ere wie ere toekomt, het is aan mijn pa te danken dat ik nu kan vertellen hoe het was. Hij heeft me op en af trein geloodst, door de meute volk, regen getrotseerd en dat allemaal voor een groep die hij maar niets vindt. ik zie het lang niet iedereen doen, maar hij deed het...

en zo stond ik rond vijf uur in Gent op het grootste rolstoelpodium dat ik ooit op een festival heb gezien, op de beste plek waar ik ooit heb gestaan. Ook een dikke merci aan de organisatie van 0110 Gent: Tom, Sioen en Noelle.. Dus daar stond ik dan, nog steeds half niet beseffend dat ik het echt had gehaald, en dat het echt ging gebeuren. 3 jaar onzekerheid doet duidelijk iets met een mens.

Ik had vooral schrik voor de val der festivals : wachten. Maar dat bleek goed mee te vallen, het ging vrij goed vooruit en wat er op het podium stond was ook de moeite. Ik vergeet Samen staan we sterk met Wouter en Sarah niet meer, en ook Isabelle A en Luc de vos staan in mijn geheugen gegrift. Will Tura's versie van 'eenzaam zonder jou' was puur kippevel, terwijl zijn 'vergeet Barbara' meteen het dieptepunt van de avond was. Persoonlijk gesproken dan ;)

en toen was het eindelijk zo ver: een verse regenbui maakte de wachttijd tot Arid korter, maar van naar huis gaan was toen echt geen sprake meer. en toen 'Het is drie jaar geleden..' en al mijn zintuigen stonden op scherp. Het leek zo onwerkelijk, dat het echt Jasper, David en Steven waren, en dat dit echt Arid live was, en niet op plaat maar voor mijn neus. At the close of every day, Too late tonight en Body of you. Daarna was het tijd voor meer kippevel toen hij 'if you go' inzette als een nieuw Arid nummer en ik het voor het eerst echt live hoorde. Maar de mensen naast mij hadden de boodschap van het festival niet helemaal gesnapt want Jasper zijn stemgeluid maakte op hen duidelijk niet zo'n indruk als het nog altijd op mij maakt, want die vonden er niet beter op dan het heel concert te staan lullen. Verdraagzaam hoor. Maar ja. Na een duet met Maaike Cafmeyer was het vrij abrupt gedaan, vond ik, en was het crossen voor een wc. (drie uur is echt een maximum) Tegen alle verwachtingen in haalden we de trein van 21.56 nog, en waren we om kwart na 11 in Leuven. De dag erna les om negen deed toch pijn moet ik zeggen..