prelude to a special day

Vorige zaterdag was mijn dagje. Of meer precies gezegd, mijn avond. Ik was de trotse eigenaar van een ticket geldig voor een akoestisch avondje met Milow en Anton Walgrave (mijn bijna topaffiche). Dat was het startschot van de voor mij zo belangrijke week, de verjaardag -week. Zaterdag was zo'n beetje mijn feestje, maar dan wel helemaal voor mij alleen. Want ja, ik was alleen, en dat beviel me wel. de papa-taxi tot voor de deur, en verder kon ik het wel alleen. Dacht ik. Ik ben met De Wildeman in Herent als zaal wel vrij bekend dacht ik, en dus was ik voor een keer vergeten na te vragen of het echt een zittend concert was. Het was dan ook even paniek toen ik de zaal in kwam en helemaal geen stoelen, tribunes of wat dan ook kon ontdekken. De taxi had wel beloofd om 5 minuten te blijven wachten, voor het geval ik alleen gaan echt te erg vond, of terug naar huis wou, en heel even overwoog ik me om te draaien en weer naar huis te gaan. Toen ondekte ik een voordeel van alleen naar concerten gaan: niemand kan me belachelijk zien doen. Dus hoor ik mezelf plots aan de mensen aan de kassa vragen of het rechtstaand concert is, en uitleggen dat dat een beetje een probleem is. De schatten ginder hebben het heel goed opgevat en me direct een stoel bezorgd op de eerste rij, en zo was paniek weer afgewend. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat het niet zo meeviel, wachten in een zaal waar je niemand kent en waar niemand je kan entertainen, maar alle wachten gaat voorbij natuurlijk. Pal aan het podium zitten heeft voordelen en nadelen. voordeel is dat je goed ziet, nadeel dat je achteraf niet goed meer hoort. Nadeel is dat (door gebrek aan spots) de mensen op het podium je ook wel zien (denk ik toch), maar soms trek ik me daar niets van aan.

Bij Milow bijvoorbeeld. Ik kan me eerlijk gezegd niet meer herinneren wanneer ik hem laatst aan het werk heb gezien (voor januari 2006 in ieder geval, want toen kwam zijn plaat uit, en sindsdien was het niet meer gelukt. Het was herkenbaar, van de moment dat hij zijn mond opendeed, viel de mijne stil (en hopelijk niet open). Er zijn mensen met stemmen die ergens iets raken bij mij en Jonathan van den Broeck is gezegend met zo eentje. De nummers kende ik allemaal van de plaat, maar live zijn ze toch weer net iets kippevelliger. Little more time was om in te kaderen, en Born in the eighties was puur kippevel. En dan af en toe ook alle registers opentrekken, iemand daar weet wel hoe ie afwisseling in een set moet brengen en ze opbouwen. Twee nieuwe nummers, you aint seen nothing yet, waar ik prompt verliefd werd op het pianoriedeltje en 'This city is on my side' wat hij alleen bracht en waarvan de tekst om een of andere reden bleef plakken. Op het eind ging het tempo naar beneden, met Milow dus alleen met gitaar en op het einde zelfs a cappella.. My god. Wie ooit tegen me komt zeggen dat ie niet kan zingen, die krijgt meppen. Das een belofte.

en de kwaliteit ging alleen nog maar omhoog, want daarna besteeg anton met band het podium. Voor een keer bijgestaan door Mario van Triggerfinger op de drums, en het rockte wel echt. Het klikte ook precies wel goed op het podium ook. Eerst goed hard stevig rocken, dan een rustig moment met piano (my favourite time met Lover en Come right in), dan nog wat verder rocken en op het eind ging ook hier het tempo naar beneden. Lost soul was uitzonderlijk voor mij ook puur kippevel. Ik heb daarna nog de playlist bemachtigd, al moest ik er voor op het podium kruipen, en dankzij een royale schenking van papa ben ik nu ook eigenaar van mijn eigenste 'Shine by antonwalgrave' tshirt, waarin ik vanaf nu regelmatig zal worden gespot. Helaas niet op concerten, want tot februari zit dat er voorlopig (wat Anton betreft) niet in.. Zo lang overleven (inclusief examens) zonder oplaadbeurt..

verkiezingen

Nee, wees niet ongerust, ik ga hier niet mijn visie op de resultaten van gisteren weergeven. Ik ben geen BV,dus wie zou er in godsnaam geintereseerd zijn in wat ik daar van denk. Maar het waren dit weekend niet alleen verkiezingen voor gemeente en provincie, ook ik had me kandidaad gesteld voor een verkiezing. En nee, dat was geen Miss handicap 2007 (ook al bestaat het) en al helemaal niet Miss België, maar een titel die beter bij me past en die in volle glorie luidt: LOKO afgevaardigde voor studenten met een functiebeperking. (of zoiets). Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat er geen concurrentie was, maar dat maakt het niet minder spannend als je je kandidatuur moet toelichten voor een hele LOKO algemene vergadering. Ik was er al langer van overtuigd dat het heel veel vraagt om voor een hele aula studenten te gaan staan, en vrijdag kreeg ik gelijk. Ik moest het namelijk zelf gaan doen, eerst mijn kandidatuur toelichten, en vervolgens nog vragen beantwoorden ook. Het was een stressmoment (als moment nog telt voor een vergadering van 5 uur?) maar eens het moest, ging het wel vrij vlot. De vragen waren niet altijd even leuk, maar de staff van LOKO deed veel moeite, en dat maakt veel goed. En rond een uur of half elf was het dan zover: nagelbijtend zitten wachten op de beslissing. Tot ik weer binnen mocht, en de hele aula applaudiseert (teken dat je verkozen bent). Op zo'n moment weet je echt niet waar kruipen, en als je dan daarna nog hoort dat je unaniem verkozen bent, dan zweef je helemaal de trap op. Sinds vrijdag heb ik dus nog een nieuwe titel, en een hoop nieuwe verantwoordelijkheid. Thuis zien ze het niet helemaal zitten, en ik voorlopig ook niet echt. Vanavond om 19u bewonersraad op kot, en om half tien vergadering bij LOKO tot ongeveer middernacht... nieuw doel: nachtmens worden ;)

0110

Vanaf nu ben ik weer van plan mijn blog te gebruiken voor wat hij in de eerste plaats bedoeld was vorig jaar, namelijk informatie doorgeven aan mensen die ook willen weten waar ik mee bezig ben, maar die ik minder vaak zie, en dus via mijn blog toch nog up to date kunnen blijven. Vanaf nu dus weer meer persoonlijke belevenissen dan bedenkingen en irritaties.

Laat me ten eerste al de vraag beantwoorden die iedereen zich stelt na mijn vorige bijdrage: ben ik er geraakt of niet? Het antwoord daarop is een volmondig ja. Het heeft lang geduurd voor de kogel door de kerk was (tot 15u die middag meer bepaald) maar daarna zijn we niet meer van het plan afgeweken. Ere wie ere toekomt, het is aan mijn pa te danken dat ik nu kan vertellen hoe het was. Hij heeft me op en af trein geloodst, door de meute volk, regen getrotseerd en dat allemaal voor een groep die hij maar niets vindt. ik zie het lang niet iedereen doen, maar hij deed het...

en zo stond ik rond vijf uur in Gent op het grootste rolstoelpodium dat ik ooit op een festival heb gezien, op de beste plek waar ik ooit heb gestaan. Ook een dikke merci aan de organisatie van 0110 Gent: Tom, Sioen en Noelle.. Dus daar stond ik dan, nog steeds half niet beseffend dat ik het echt had gehaald, en dat het echt ging gebeuren. 3 jaar onzekerheid doet duidelijk iets met een mens.

Ik had vooral schrik voor de val der festivals : wachten. Maar dat bleek goed mee te vallen, het ging vrij goed vooruit en wat er op het podium stond was ook de moeite. Ik vergeet Samen staan we sterk met Wouter en Sarah niet meer, en ook Isabelle A en Luc de vos staan in mijn geheugen gegrift. Will Tura's versie van 'eenzaam zonder jou' was puur kippevel, terwijl zijn 'vergeet Barbara' meteen het dieptepunt van de avond was. Persoonlijk gesproken dan ;)

en toen was het eindelijk zo ver: een verse regenbui maakte de wachttijd tot Arid korter, maar van naar huis gaan was toen echt geen sprake meer. en toen 'Het is drie jaar geleden..' en al mijn zintuigen stonden op scherp. Het leek zo onwerkelijk, dat het echt Jasper, David en Steven waren, en dat dit echt Arid live was, en niet op plaat maar voor mijn neus. At the close of every day, Too late tonight en Body of you. Daarna was het tijd voor meer kippevel toen hij 'if you go' inzette als een nieuw Arid nummer en ik het voor het eerst echt live hoorde. Maar de mensen naast mij hadden de boodschap van het festival niet helemaal gesnapt want Jasper zijn stemgeluid maakte op hen duidelijk niet zo'n indruk als het nog altijd op mij maakt, want die vonden er niet beter op dan het heel concert te staan lullen. Verdraagzaam hoor. Maar ja. Na een duet met Maaike Cafmeyer was het vrij abrupt gedaan, vond ik, en was het crossen voor een wc. (drie uur is echt een maximum) Tegen alle verwachtingen in haalden we de trein van 21.56 nog, en waren we om kwart na 11 in Leuven. De dag erna les om negen deed toch pijn moet ik zeggen..

All i did...

was wachten. Tegen beter weten in. Tegen alle verwachtingen in. Tegen alle hoop van mijn ouders (dat het eindelijk afgelopen zou zijn) in. En het goeie nieuws is: ik heb gewonnen.

Vasthoudendheid (of vastberadenheid, daar ben ik iets zekerder van dat het bestaat) loont dus wel degelijk. 18 dagen minder dan drie jaar (ja, dat weet ik zo exact) is het geleden dat ik Arid nog eens aan het werk heb gezien. In die tijd zijn hun platen (of eerlijkheidshalve LTOV en Live) nooit lang ver uit handbereik geweest. De posters, 4 jaar geleden opgehangen bij de inname van mijn kot, hangen er nog steeds. Ondertussen zijn er dus zoals gezegd vier jaar verstreken, en ben ik van uiterste wanhoop (1e kan bissen) naar een mooie toekomst (mijn diploma in juli of augustus) opgeklommen.
Er zijn vrienden gekomen, vrienden gegaan, kotgenoten geweest en weer gegaan, vakken waar ik van hield en vakken waar ik op vloekte. Ik zelf ben ook wel veranderd, maar een ding is er blijkbaar niet veranderd: de uitwerking van het woord (alleen al het woord) Arid op mijn systeem. Nog steeds goed voor een immediate smile. je mag het gerust zielig vinden, i don't care.

En nu komt het dichtbij: het langverwachte en af en toe zelfs niet meer verwachtte moment. Er is een podium in Vlaanderen waar dit weekend Arid als in Jasper, David, Steven en Filip zullen staan. WIEEEEEE (excuseer). Ik ben zenuwachtig. Ik ben heel benieuwd. Ik ben happy (nu al). Ik ben teleurgesteld (in de organisatie). Ik hoop (dat ik er geraak) en ik heb twijfels (of het wel lukt) en ik ben beetje boos (op de verlating van het uur en het gebrek van verdraagzaamheid tegen rolstoelers, en op Arid voor de keuze van zo'n evenement. Niet omdat ik niet achter de boodschap sta, maar omdat een gratis ding met geen idee hoeveel volk in een loods een rolstoel nightmare is.)

Maar ik dwaal af. Aan alle non-believers: eat this! Ze zijn er weer :) Erger nog, ze nemen de draad weer op, met een nieuw album en alles..
sometimes dreams they do come true..

favorite songs

* under construction *
*niet in juiste volgorde*

november rain Guns n roses
Too late tonight Arid
Today Savalas
Breakfast at tiffanys deep blue something
Glycerine Bush
runaway train Soul Asylum
Thousand trees Stereophonics
Motorcylce emptiness Manics
Je veux de l'amour - Raymond
De juf van esthetica - Ronny Mosuse
Afscheid van een vriend - Clouseauµ
Denk je nog aan mij? - De Mens
I want you - Elvis Costello
Lost and blown away - Novastar
Feest - The Scene
Time of your life - Green day
Bed of Roses - Bon Jovi
Wishlist - Pearl Jam
taillights fade - Buffalo Tom
Nothing ever happens - Del Amitri
Parachute - Something happens
Als ze lacht - Yevgueni
I hope i don't fall in love - Tom waits
Cats in the cradle - Ugly kid joe
ballad of lea and paul - The choice
Stream - Twarres

united

ik was het door heel het Starsailor gegeven bijna vergeten, maar ik ben dinsdag vlak daarvoor nog naar United 93 gaan kijken. Dat was helemaal geen soort verdoken vorm van ramptoerisme, want oorspronkelijk was ik helemaal niet van plan de film te gaan zien. Ik kon me al voorstellen waar het op ging uitdraaien (we weten immers nog allemaal waar we waren die dag op dat moment nietwaar?) en ik vond het niet zo nodig. maar toen werd ik gevraagd, dus waarom ook niet. Er zijn me van de film vanalle dingen bijgebleven, maar een in het bijzonder. Ongetwijfeld het meest emotionele moment van de film is wanneer iedereen beseft wat er aan de hand is en toch nog gauw loved ones belt om nog net een paar laatste woorden te kunnen zeggen. Het is een emotioneel enorm beklijvende scene, of eigenlijk is heel het laatste stuk van de film dat wel. En alle mensen die ze laten zien bellen naar hun ouders, hun kinderen en hun man of vrouw. Ik zat verwoed te knipperen op die momenten en aan de geluiden achter mij te horen was ik lang niet de enige. Veel mensen slaagden er zefls niet in om ze tegen te houden. En toen, in een flits van een seconde, bedacht ik: 'wie zou ik bellen?' en 'hoe kies je op zo'n moment?' Je weet niet hoe lang je nog hebt, dus wie bel je eerst? Ik hoop heel erg dat ik van mijn leven niet voor die keuzes kom te staan. Moest het zo toch zijn, dan hoop ik dat ik op die moment een naam in mijn hoofd voel opkomen, zonder twijfel. Er kan toch niets ergers zijn dan op zo'n moment beseffen dat je niemand hebt om naar te bellen?

Let it rain

'Let it rain' had ,achteraf gezien, goed als ondertitel voor deze editie van Marktrock kunnen dienen. Ten eerste was het een mooi voorbeeld van de aandacht voor de Leuvense artiesten die de affiche sierden ('Let it rain' is een nummer uit Shine van Anton Walgrave) maar het paste ook wel. Wie gisteren in de loop van de dag (voor-en namiddag) in het Leuvense uit zijn venster keek, weet wat ik bedoel. Ik besefte zondag echt nog niet hoeveel geluk we hadden dat het toen grotendeels droog bleef.. Door de regen is mijn aantal dagen en zelfs optredens op Marktrock geslonken tot 1, maar daar wil ik dan ook in alle geuren en kleuren en toonaarden over vertellen.

Mensen die het proces van dichtbij hebben meegemaakt (zowat iedereen waar ik de laatste 3 weken tegen heb gepraat) weten waar ik het over heb. Mea culpa, ik heb gezeurd dat weet ik wel. Op momenten was ik ook gewoon wanhopig, deze marktrock editie was de ergste ooit wat het georganiseerd krijgen betreft. Tot zondag 18u bleef het twijfelachtig of ik er zou geraken, maar dames en heren, ik ben er geraakt. En hoe :)

Het was grandioos.. Veel te laat, maar dat lag meer aan Racoon dan aan Anton en zijn band. Voordeel was dat het publiek er ook echt klaar voor was, en zelfs zijn naam begon te scanderen. Nog nooit meegemaakt, en nu heb ik toch al wel een paar optredens van de man gezien. Kippevel, en de show moest nog beginnen. Ik vreesde een beetje voor de inzet van de mensen on stage, omdat ze al in NL hadden gespeeld die namiddag, maar blijkbaar was dat allemaal nergens voor nodig. Een thuismatch geeft een artiest duidelijk energie. De ondertussen al klassieke opener 'Naïeve" klonk ook nu als eerste uit de boxen. Ik was al helemaal vergeten hoe het nummer gaat (staat niet op de plaat maar op Te Gek II) maar het was een leuke herontmoeting. Het was snel duidelijk dat ze hadden gekozen voor een 'luide' set. Hey now en Shine volgden nog op hetzelfde elan. 'Valentijnsliedekijn' Let me love you again was een eerste rustpunt, tot mijn grote verbazing gevolgd door Lost Soul, wat me toch heel vroeg in de setlist leek voor een 'grote hit'. my guess: ze wilden er van af zijn, en dan verder gaan rocken. Zo gezegd, zo gedaan. Darling you are a fool, Say, turn around and run en in the middle of something rockten echt, met een magistrale 'fly' and 'let it rain' als afsluiter. Hijk kreeg zowaar zoveel applaus dat een bisnummer onvermijdelijk werd, Awake. En daarna was het voor mij ook weer een beetje ontwaken, ik zat er namelijk helemaal in. Tonnen energie opgedaan, en enorm genoten, daarna is terug met de voetjes op de grond altijd een beetje pijnlijk. Maar toch. Wow man! Dit keer straalde ik wel, tijdens, na en nu terwijl ik het schrijf nog steeds.

en even terzijde: ik heb het nu gewoon van dicht bij meegemaakt, dus ik kan het op basis van ervaring bevestigen.. Anton en de zijnen zijn fijne mensen!