vergissing?!

Ik denk dat ik een vergissing heb begaan. Er staat zeer bewust 'denk', want ik ben er nog niet uit. Vier jaar geleden (ja, ik lieg niet) kreeg ik op een mooie namiddag het eerste vage idee voor mijn latere thesisonderwerp. Door de jaren heb ik het opgegeven, vorm gegeven, laten rijpen en sinds een jaar en half was ik er zeker van. Dit was het, daar wou ik, zoals ze dat dan zeggen, twee jaar van mijn leven aan spenderen. Omdat ik mezelf een beetje ken wist ik dat het iets moest zijn wat me intereseert: dan is er geen enkele moeite te veel, anders is alle moeite te veel. Ik kwam al vrij snel bij boeken uit, nog iets later bij jeugdboeken. Maar wat juist, dat duurde wel iets langer. Tot ik me plots herinnerde hoe het voelde toen ik 'Veel liefs van Lies' las, en daarin zoveel van mezelf ontdekte dat het akelig werd. Toen stond het vast: jeugboeken en handicap, dat zou het worden. Thuis leek het ze een goed idee, en ook de reacties van anderen waren positief. De belangrijkste reactie was die van mijn promotor natuurlijk, maar toen ook die positief uitviel zat het spel op de wagen.

Na een jaar moet ik toch concluderen dat ik het hier en daar heb onderschat. Het moest persoonlijk zijn, maar dat is meteen ook een nadeel. Akkoord, ik doe er enorm veel voor (als het binnen mijn mogelijkheden ligt). Ik weet niet of iedereen zou proberen de 198 boeken uit te lezen in de vakantie, ik ben er aan bezig. Maar ik heb al snel de keerzijde ontdekt. En dat zijn zakdoeken. Klinkt stom, maar je kan je echt niet voorstellen hoezeer je met je hoofd tegen de spiegel botst soms, en wat voor impact dat op je binneste heeft. Het herkent, krimpt, bedenkt eigen voorbeelden, haalt dingen naar boven, en ja daar horen ook wel es (regelmatig) tranen bij. Het maakt me in a way wel eens depressief, en dus moet ik mijn ma gelijk geven toen ze me zei dat het misschien geen goed idee was. Maar ik blijfhet graag doen. De boeken zijn alleen zwaar, de thesisen ook, de theorieën ook, want ze hebben het over mij ook. Afstand is vrij moeilijk. Dat heb je wel als je iets verder afstaat, maar ik was er in oktober nog zeker van dat net die persoonlijke ervaring een verrijking was.

Maar het blijft eng. Daarnet een paar goeie boeken uit de bib gehaald:' gehandicapt, nou en?, jongeren met een lichamelijke handicap vertellen over anderszijn en toch gewoon meedoen E. Leemans en' gewoon, ik heb een handicap' red. Nelleke van der Drift. Beide boeken bevatten uitspraken van mensen met een handicap of mensen die omgaan met mensen met een handicap, en dat is soms ronduit scary, en ook wel leuk. Herkenbaar vooral.

De eerste pagina was toch eerder scary. als je plots leest 'Soms kan ik mezelf in de ruiten van de school zien aankomen. Dan zie ik mezelf waggelen en ben ik net een gans. Op zulke momenten heb ik een hekel aan mezelf. (nou en? p. 12)

Ik herken het, en had het nog nooit iemand zo treffend weten beschrijven..

een ander was ook weer herkenbaar, maar in de goeie zin.

'ik heb het geaccepteerd. Ik denk dat dat komt doordat ik vanaf mijn geboorte gehandicapt ben. Volgens mij is het moeilijker als je op latere leeftijd gehandicapt raakt. Dan verandert er zo veel, en je weet wat je vroeger allemaal kon. Ik weet niet beter. in die zin bovf ik dan weer een beetje. Zo zie ik dat. Het is een handicap en het is niet anders. " (nou en? p. 31)

Round - up

Na de eerste van drie maanden vakantie tijd voor een korte samenvatting. Eerste hoogtepunt kwam op 6 juli, toen officieel werd wat ik al wel een tijdje vermoedde, namelijk dat ik ook dit jaar geslaagd was. Jeuj :) Met of zonder eigenlijke onderscheiding daar zijn de meningen nog over verdeeld, de KUL houdt het wijselijk op 'geslaagd' en in principe moet dat volstaan.
8 juli stond het eerste festival op de agenda: Cactus in Brugge. Rufus wainwright voldeed volledig aan de verwachtingen, helaas was de sfeer wat minder. Iets om nog eens in een zaal te zien denk ik, en dat staat vanaf nu dus ook op mijn to-do list. Van die lijst (ik heb zo namelijk echt eentje) mocht ik ook iets schrappen: ik heb namelijk een vakantiejob :) Ze kwam net op tijd uit de lucht vallen, want ik was de vakantie een week of twee geleden al grondig beu. Iedere werkende mens verklaart me zot, dat weet ik, maar voor mij zou drie weken vakantie echt wel volstaan. Toen toch, ondertussen is het wel te doen omdat ik in de voormiddag nu toch iets heb om me mee bezig te houden. Tot 23 augustus, en dan oogt het zwarte gat weer ;) (ik overdrijf, mijn grote hobby)
Marktrock komt ook stilaan dichterbij, en dat wordt hopelijk weer een hoogtepunt.. die affiche, man man. Anton staat er, Milow staat er, Ronny staat er, need i say more? Voor mij is het zowat walhalla, en dan nog vlak bij mij :D Wat wil een mens nog meer right? oh, en dan vergeet ik nog dat het gratis is ook. mmm. Enig probleem: gezeslchap vinden, anders zou het wel es genieten van binnen kunnen zijn, en dat vind ik dit jaar door omstandigheden echt niet aanvaardbaar..

Iets in mij wil de week erna ook naar Maanrock, maar dat is alleen maar het duiveltje in mij want de praktische kant beseft wel dat het beetje gekkenwerk is. Maar voor Anton.. ;)
Voor de rest staat de agenda leeg, maar dat wil niet zeggen dat er niets meer bijkomt. Deze zomer hanteer ik het we zien wel en het ik-vul-achteraf-in-systeem. Voor juli is hij zo ook vrij vol geraakt. Trouwens, nu thesis vrij stil ligt moet daar ook weer eens verder aan worden gewerkt, en mijn programma voor volgend jaar is ook nog een groot vraagteken.

dat is De zaak die ik op het moment probeer te vergeten: volgend jaar. Ik ben geen fan van eindes en beginnen van een jaar, en het lijkt ieder jaar erger te worden. Niet dat de KUL veel helpt, met het laatste licentiatenjaar waar ik dan toevallig nog inzit ook. Op kot zijn ondertussen al mensen verdwenen, verschenen, kamers leeggehaald en anderen zijn volop aan het pakken. Changes, ik heb het er niet op. Nieuwe mensen voor volgend jaar zullen ook wel beginnen binnendruppelen vermoed ik, en in september kan ik er niet meer onderuit. Ik voel me hier trouwens ook meeer en meer thuis ipv thuis. Dat was al jaren gaande en dus niets nieuws, maar nu zit ik echt aan het eindpunt, of toch ongeveer. Gelukkig zijn alle formulieren eindelijk ingevuld (maar nog niet op de post) en valt er in september missch nog wel een goedkeuring in de bus. Dan kan ik misschien al beginnen theorie studeren, who knows.

Het feit dat het nog maar net augustus is houdt me niet tegen om al ver vooruit te kijken (nog zo'n hobby). Er zijn namelijk al concerten gepland voor het komende trimester. Het eerste valt (het wordt bijna traditie) in de dagen voor mijn verjaardag en bestaat uit een double bill anton / Milow. Veel mooier kan het voor mij niet echt meer worden, en het is nog in de straal rond thuis die mijn pa nog haalbaar vindt ook. Lucky me.
Eind december staat er dan natuurlijk ook nog Clouseau te wachten :)

Cross my heart

Nailpin - Cross My Heart

Do you feel broken, like nothing matters anymore
Do you feel hopeless, wondering how things ever came this far
I know you’re lonely
I know just what you’re going through

You’re not alone here, we all once dealt with issues like you do
I know you’re screaming and no one listens anymore
I know the feeling, misunderstood and insecure
I know you’re longing for someone out there to reply
When all you’re asking is someone’s heart to dry your eyes

Here's the deal: you're not alone, tonight
We’ll sort things out, you're not aloneCross my heart and hope to die

Do you feel broken, do you feel lost
Do you feel hopeless, misunderstood and insecure
I know you’re longing for someone out there to reply
When all you’re asking is someone’s heart to dry your eyes

Here's the deal: you're not alone, tonight
We’ll sort things out, you're not alone
Cross my heart and hope to die
There’v been times when I said
I can’t bleed any longer
Now I’m glad I didn’t fall
Here's the deal: you're not alone, tonight
We’ll sort things out, you're not alone
Cross my heart and hope to die
Here's the deal: you're not alone, tonight
We’ll sort things out, you're not alone
Cross my heart and hope to die

All is quiet now?

'All is quiet now' had ik een tijdje geleden onveranderlijk als msn nickname staan. Het is nu al weer een tijdje weg, en dat is niet voor niets. Het woord 'quiet' past niet echt op het moment. Nee, ik ga echt niet beginnen zeuren over hoeveel werk ik heb met mijn examens. Nog eentje, morgen en that's it.
Daarna dacht ik rustig vakantie te nemen, maar daar denken andere mensen anders over. Ik kreeg daarstraks mail van de IBL dienst, dat mijn thesis dat ik had aangevraagd van de UGent binnen was. ik verwachte kopies, dus ik haaste me eerst nog naar de bank voor extra cash. Bleek nergens voor nodig te zijn, ze hebben de thesis himself gewoon opgestuurd :) 183 pagina's voor luttele vijf euro. Zalig toch?
Ik ben echt de grootste fan van de IBL dienst, en heb prompt beslist dat ze een vermelding in mijn dankwoord krijgen, wegens het uit de weg werken van pratische bezwaren. Maar die 183 bladzijden moeten dan natuurlijk wel gelezen en liefst nog gekopieërd worden ook. In plaats van twee weken niets te doen, weet ik nu dus weer enorm wat doen: lezen, aanduiden, verwerken, bibliografie napluizen, ideeën opdoen, promotor mailen, en .. het volgende thesis aanvragen. Iets / iemand gunt me echt geen rust ;)

Het cliché wil dat dromen bedrog zouden zijn. Dan toch niet allemaal, tenminste als je heel geduldig bent (en een beetje op de zaken vooruit loopt). In augustus 2002 stond er voor mij op de Oude Markt een prachtaffiche: Clouseau, Novastar en Arid, zelfs in de juiste volgorde. Clouseau is altijd ambiance, en zeker als je zoals ik 6 jaar hevig fan zijn achter de rug hebt en vier van hun platen nog steeds krak vanbuiten kent. Tijdens dat concert was ik gewoon van de wereld af. Of allez ja, mijn voeten hadden er nog contact mee, maar de rest van mij zweefde ergens anders rond. Ik herinner me nog dat ik er uit moet hebben gezien als een heel grote fan, want ik raakte er met verschillende grote fans aan de praat aangezien ze bij mij blijkbaar dezelfde symptomen vaststelden. Dat heeft ook voordelen: er is gedurende heel die tijd niemand in mijn zicht durven komen staan :) Na een nummer of twee had ik het al beslist: ik moest en zou Clouseau ooit echt te zien krijgen, dus in een zaal, in plaats van een festival. De droom was geboren. Thuis begrepen ze oorsponkelijk helemaal niets van die nieuwe Clouseau-aanval, maar na een tijd hadden ze ook door dat het menes was. De jaarlijkse uitzendingen van de Sportpaleisconcerten, daar kijg ik gewoon zo al kippevel van. Ik wil daar gewoon es tussenstaan, met zoveel sfeer en zoveel zingende mensen en dan gewoon een avond mee gaan en je er niets van aantrekken. *zalig* Helaas stonden ook hier praktische bezwaren in de weg. (zie het archief) In Humo verscheen vorig jaar een lezersbrief die mijn overtuiging meteen de grond in boorde. De rolstoelplaatsen zouden ver achteraan zijn, en je zou niets zien. Ik begrijp al die veiligheidszever wel, maar ik zie ook wel graag iets als er vanalles te zien is, zoals het hele gedoe met de podia en zo. Nu ja, het ziet er dus naar uit dat het in 2006 (nota bene 4 jaar later) we dichter bij het verwezelijken van de droom zijn dan ooit. We hebben a) gezelschap :), b) vervoer :) c) geld (nu ja, tegen dan krijg ik wel 31 euro bij elkaar gespaard). Nu alleen nog afwachten natuurlijk of er niet iets anders misgaat ...
*happy happy*

ik durfde vroeger wel eens klagen dat de blokperiode de uitgelezen moment was voor de zon om op te duiken, wat natuurlijk dan heel irritant is, want dan is het veel te warm op kot, en het idee aan al het leuke wat je dan zou kunnen doen in plaats van achter je boeken te zitten, helpt de concentratie ook niet vooruit.
Dit jaar daarentegen zag ik grote hoeveelheden zon helemaal zitten. Ik heb een grote ijsjesachterstand, wat als icecreamprincess toch echt niet kan (welgeteld al eentje) en aangezien de hoeveelheden werk meevallen zag ik af en toe een paar uurtjes op de bank in het zonnetje helemaal zitten. In praktijk is helaas niets minder waar, want de zon is echt far far away. In tegenstelling van goed weer is het nu net weer herfst: druilerig, koud, nat en donker. Het perfecte weer om je toch maar achter de pc te verschuilen en papers te typen of te lezen. Uit bed raken wordt er helaas moeilijker op met dat weer. Ook mijn muziekbatterijen staan stilaan op rood na het gemiste concert van Anton, Milow en Nona Mez en de perfecte getimede wolkbreuk boven Leuven ten tijde van het Scala concert. Dat maakt het laatste concert al weer geleden van 4 april (cd voorstelling Anton). Hoog tijd voor een nieuwe dosis, en die vind ik nog net op de valreep, nu zaterdag in de fnac: Anton solo. Symbolisch gezien kan het ook niet mooier, want ik opende het jaar op 30 september met Anton Solo, en nu op 28 mei sluit ik het op dezelfde manier af. Een half uur kippevel met Anton zal me wel een week of vier verder brengen, en dan zijn er Rufus, Bufallo Tom en Tragically hip op Cactus op 8 juni.

Ik besef dat mijn stukjes korter worden, maar wat is er nu interessant aan wat ik lately doe? zit in afwerkfase van paper 1, ondertussen nog altijd thesisdatabank stukje bij beetje aan het aanvullen, en pendel tussen Leuven en thuis. That's it. Hopelijk komt daar binnekort wel verandering in en wordt het weer interessanter om te lezen hier. Toch nog een tip voor druilerige dagen als deze: ga naar de dichtsbijzijnde filmzaal en koop een ticketje voor 'The merchant of Venice'. Als je wel houdt van Venetië, Al Pacino, Shakespearen taalgebruik, of zelfs Joseph Fiennes is het zeker aan te raden. Mij hielden de acteerprestaties van Al Pacino en Jeremy Irons al in ieder geval ongeveer tot het einde aan mijn stoel gekluisterd Add some romance, een beetje spanning (de kistjes) en dat geeft een heel ontspannend en toch niet zinloos avondje uit :)

saturday oh saturday

ik zei het nog in mijn vorige post, i need some time. Niet dat ik toen van plan was dat letterlijk te nemen, maar zoveel kan er ook niet gebeuren he.. Toch niet veel dat interessant is ;)

Zaterdag is dat hopelijk wel het geval, want ik heb op niet minder dan 2 dingen mijn oog laten vallen. Ten eerste wil ik al heel lang naar het Triple concert van Anton, Milow en Nona Mez, maar aangezien niemand zich tot nu toe kandidaat heeft gesteld zal het wel niks zijn. Komt daar nog bij dat ze thuis heel graag naar Ten Vrede willen, dan kan ik het helemaal vergeten, want dan geraak ik helemaal nergens.
Maar gisteren ontdekte ik de perfecte oplossing. Tijdens onze kotactiviteit passeerden wij namelijk de Grote Markt, waar plots een vrij groot podium was verschenen. Het feit dat de twee broers Kolacny er bij stonden maakte het geheel nog interessanter. Gelukkig waren er nog erger nieuwsgierige mensen dan ik, want ze wisten me te vertellen dat Scala er zou spelen zaterdag. Het eerste wat ik er van hoorde, maar dat zou aanwezigheid Stijn en Steven verklaren, dus ging ik daarnet op onderzoek uit. Het blijkt te kloppen, en wat nog beter is: ik heb volk dat mee wil :)
U dacht toch niet dat het zo simpel zou zijn hoop ik? Want ik vind heus wel een ander probleem hoor. Dit keer is dat het feit dat het concert gratis is. Gratis betekent meestal hopen volk, en dat is nu net niet wat je nodig hebt als je in een rolstoel zit. Dus ik ben er niet helemaal gerust in. Heb nu gemaild of er iets voorzien is, en anders zal het gewoon op tijd gaan zijn.. meer volgt ongetwijfeld.

Verder gaat de tijd verder, en dat wil zeggen dat de examenperiode dichterbij komt. Maar, dit jaar ga ik mijn best doen om niet te klagen, want ik heb op 16 juni examen, en dan eentje op 19 of 21 juni. Klagen kan ik dus echt niet doen, of het moest zijn wat ik in godsnaam daarna moet gaan doen. Ideetjes zijn welkom :)