marooned's island

2010-07-22T21:11:00.002+02:00

Ik ben ergens goed in! Geweldig toch? Ok, velen onder jullie vinden dit ongetwijfeld a) overdreven en b) niet nodig om een blogpost aan te wijden, maar toch. Als je zoals ik opgroeit omgeven door een aantal geniale mensen, dan ga je daar wel eens aan twijfelen. Zeker als die twijfel gevoed wordt en je keer op keer bijna een leger revisoren nodig hebt voor je iets mag afleveren (gaande van presentatie tot sollicitatiebrief), dan geloof je het op gegeven moment zelf. Maar nu het goede nieuws: onlangs heb ik iets gedaan waar ik hartstochtelijk door geboeid was, en dat was al weer een hele tijd geleden: ik heb een aantal jeugdboeken gerecenseerd. Natuurlijk heb ik daarbij op een panel van wijzen gesteund, want de laatste keer dat ik boeken besprak of iets deed wat daarop leek, was nog aan de univ, een jaar of vier geleden (waarvoor dank, dames! )

Wie mij een beetje kent, weet dat ik me helemaal kan verliezen in boeken, en met nog steeds grote voorsprong en voorliefde voor jeugdboeken. Laten we het ondertussen maar adolescentenromans noemen, want ik lees ook niet meer eender wat. Dit was het ideale excuus, maar ook wel eng. Want het is wel degelijk de bedoeling dat mensen die gaan lezen, meer nog, die gaan gebruiken. Dankzij de boeken zelf (twee prachtboeken) werd het naast stressy ook wel gewoon heel leuk om te doen, maar toen het moment kwam om het eindresultaat door te sturen,bekroop me toch weer dat bekend knagende twijfelgevoel. Groot was mijn verbazing en mijn blijdschap dus ook toen ik een paar weken later feedback kreeg dat mijn recensies heel bruikbaar waren en dat er amper iets aan veranderd moest worden. Dit was eigen werk, dat geen leesbeurten door anderen had doorstaan :)

Het was een prachtgevoel. Wie er nu nog aan twijfelt dat ik alleen dingen goed doe als ik er met hart en ziel in kan kruipen..

alleen

2010-05-02T16:47:00.003+02:00

Er zijn van die mensen die het 'zielig' vinden om dingen alleen te doen. Alleen naar de cinema gaan. Alleen iets gaan eten. Allemaal not done volgens sommigen. Meestal geef ik ze gelijk, zo zou ik ook nooit alleen op café gaan- maar dat heeft meer te maken met het feit dat ik nood heb aan gesprekken op café, zie geen andere reden om daar naar toe te gaan- dan wat anders. Ik ben testondervindelijk al wel eens alleen naar de film geweest, en geweldig was het niet, maar ik heb de film toch uiteindelijk te zien gekregen. Af en toe ga ik wel eens alleen eten, en als er een raam is of een uitzicht waaruit ik naar mensen kan kijken, valt dat nog dik mee. En ja, af en toe ga ik wel eens naar concerten alleen maar dat valt minder mee. Ik heb het onlangs twee keer gedaan, omdat ik van zo'n onbekende mensen hou dat ik geen volk vind dat enthousiast genoeg is om mee te pakken. De eerste keer was het gewoon in Leuven te doen: rechtstreeks van de bus cafétje in, iets eten, aan gaan schuiven en zaal binnen. Maar dan slaat de verveling pas toe. Ik heb het namelijk niet in mij om ergens te laat te komen, nee, ik ben eerder aan de veel te vroege kant. Om zeker te zijn. Nadeel daaraan: zoveel tijd over. En dan begint het he: waar kan ik me nog mee bezig houden? Gelukkig is er altijd wat te zien in zo'n zaal en was het voorprogramma toen ook van de vermakelijke soort, dus zo erg was het allemaal nog niet, en ik had het niet willen missen.

Een paar weken later liep er bericht binnen van een uitzonderlijk concert van mijn favoriete artiest. Niet van de bekendste soort, dus zoeken naar gezelschap doe ik in dat geval al meestal niet meer. Vervoer wel, maar dat was snel in orde. En dus ging ik op een vrijdagavond ruim op tijd richting een van die boerendorpjes die je alleen in Vlaanderen kan vinden, op zoek naar de locatie voor die avond. Na wat ruzie tussen de gps en de chauffeur bereikte ik mijn betemming iets later dan het voorziene aanvangstuur. Ideaal, leek me, om dus niet te veel tijd meer te moeten verspelen. Helaas helaas. Ik kom de tuin binnen waar al een heel aantal mensen zijn, en die ook allemaal in gesprek zijn, maar van concert nog niets te merken. Op zo'n momenten ben ik niet het type om me ergens in een gesprek te mengen, en bovendien was er echt nergens nog een stoel vrij, en het tapijt voor mijn neus was wel aanlokkelijk maar helemaal geen goed idee. Bovendien ging het buiten door, en was het koud. Er kwamen steeds meer mensen toe, maar al die mensen kenden elkaar, en ik kende er niemand. Half negen ging over in negen uur, negen uur in kwart na negen, nog altijd niks. Ik heb me in die tijd heel vaak afgevraagd wat ik daar zat te doen. Als het niet 3 kwartier rijden naar huis was, mijn chauffeur niet met de auto weg was en ik niet zo hard had gezaagd om te mogen komen, acht ik de kans groot dat ik naar huis was gegaan. Ik heb me zelden zo slecht op mijn gemak en op mijn plaats gevoeld.

Maar ik wist waarvoor ik kwam, en dat wou ik niet missen. en maar goed dat ik ben blijven zitten, het stom het ook voelde. Want het was prachtig, en het allemaal waard. Maar het nog eens doen, zo helemaal alleen? euhm.. nee..

spijt

2010-04-17T13:55:00.004+02:00

Voor de titel ben ik gaan lenen bij Yevgueni, maar het gevoel komt helemaal uit mezelf. De aanleiding voor dit stukje komt dan weer uit Libelle. Door naar 'Being Erica' (geweldige serie!!) te kijken, betrap ik me regelmatig op het bedenken van lijstjes met dingen waar ik spijt van heb. Eentje duikt in letterlijk elke lijst die ik maak op, en daarstraks, in de Libelle, sloeg het me weer even in het gezicht. Het ging over 'liefdesbrieven die je nooit schreef' en ja, de liefde, daarin zijn we zeer geïnteresseerd, dus sloeg ik aan het lezen. Tot ik in een brief mezelf tegenkwam. Of iets waar ik mezelf op betrap.

Dat stukje ging zo: 'Soms droom ik dat we een avond samen op stap gaan, dat we bij een nachtelijk glas doorbomen over de diepere filosofie van het leven. Ik zou willen weten wat jou bezighoudt, waarmee je echt bezig bent.Ik zou je willen vragen wat je voelt, wat je denkt.'

oops, big oops..

Arid-tijd

2010-03-07T11:23:00.002+01:00

Op dit moment hou ik van mijn leven, mijn after work leven dan toch. Alles begint een beetje in de plooi te vallen. Hoe dat komt? Dankzij muziek natuurlijk. De nieuwe plaat van Arid is sinds eind februari uit, en ze is ongelooflijk geweldig. Ik had niet verwacht dat ze zo mee zou vallen, maar ze hebben me in de AB weer omvergeblazen. We zijn weer vertrokken voor een paar jaar, denk ik *bloos*. En ja, zoals het hoort was het effect ook totaal: alles vergeten, er helemaal in opgaan, even niets anders dan daar, de AB, de muziek en de muzikanten op het podium. Ik mag ook zeker de 'Aridfans' achteraf niet vergeten, want ook zij maken Arid altijd nog een beetje specialer. In de AB vorige zaterdag waren we bijna allemaal aanwezig, en het was zalig om iedereen nog eens terug te zien. En het smaakte naar meer, zoals altijd. Kwam dat even goed uit dat ze meteen de week erna door Stubru werden uitgenodigd voor Club 69. Tickets winnen kon alleen op donderdag,en dan moest ik werken. Vrijaf zat er niet in, dus dat was balen. Hele dag aan de radio gekluisterd gezeten, en om 5 uur ging de bezettoon over in een gewone beltoon en had ik de dame van Stubru aan de lijn. Nog eens twee en halve minuut later was ik 2 tickets voor Club 69 rijker. Voor de eerste keer in mijn leven bij stubru binnengeraakt en gewonnen en dan wel nog voor zoiets :) Die avond had ik tickets voor Yevgueni, en ook hun concert blew me away. Chapeau voor hen, heel wat van hun nummers (mama ik wil papa!!) in een totale andere versie, of helemaal uitgekleed tot op de essentie, zo akoestisch mogelijk. Prachtig. Kippevel. Spijt dat we niet eerder waren gaan kijken. En toen was het alweer vrijdag en stond ik voor de tweede keer in een week tijd oog in oog met Arid. Oog in oog vrij letterlijk dit keer, want het was van heel heel dichtbij. Bij een aantal nummers bekroop me nostalgie, wat ook in de AB al een paar keer het geval was. 75% van de Aridconcerten die ik al heb gezien, speelden zich in de AB af, met ons meestal op het balkon rechtsvooraan. Sommige dingen veranderen niet: de reactie van het publiek en sommige oude nummers. Vrijdag was het nostalgisch gevoel compleet: een jaar of tien geleden stond ik daar ook, in dezelfde locatie, voor een door Stubru georganiseerd concert, met Arid natuurlijk. Zeer bizar om dat te beseffen als je nog maar 25 bent.. Da's een bizar gevoel. Als je er al tien jaar staat, begin je je oud te voelen, maar zowel Arid als ikzelf zijn nog niet veel veranderd, lijkt het wel. Ja, ik ben overgegaan van middelbare school student naar werkmens, en zij hebben allemaal kinderen ondertussen, maar zet ze op een podium en ons ervoor, en er verandert eigenlijk niet veel.

Maar wat wel veranderd is? Dat ze er heel veel zin in hebben. Het spat eraf. De nummers zijn af, ze staan er, live zijn ze (zoals altijd) echt wel ijzersterk en ik krijg met de regelmaat van de klok kippevel, hoewel ik de nummers nu ondertussen wel vanbuiten ken. Sterk!

Helaas volgt daarna ook de onvermijdelijke Arid-dip, als je weer tot op de aarde bent gezweefd, en daar zit ik nu volop in. Dat het maar snel eind april wordt, dan staan ze weer 2x in 1 week op het programma.. Ben ik gek? ja hoor, goed zot :)

2009-11-30T15:35:00.003+01:00

Zoals jullie al konden lezen, heb ik een tijdje thuis gezeten. Deels vakantie en deels bekomen van een infectie na het verwijderen van mijn wijsheidstanden. Geluk bij een ongeluk kan je het ook wel noemen. Het komt er op neer dat ik in november niet veel op het werk ben geweest, en ik vond dat vooral niet erg. Tot nu toe had ik eigenlijk maar hier en daar een dagje vrij en geen lange periode. Nu dus wel, en het heeft me iets doen beseffen.

Er zijn twee Babs-versies namelijk. De versie op vakantie, die rustig is, uit kan slapen, niet teveel piekert, boeken kan lezen als ze er zin in heeft en toch wel elke twee seconden naar haar gsm grijpt om zeker te zijn dat ze geen telefoon heeft gemist. Die versie zit dan ook meestal thuis thuis en zonder auto, wat dan als minpunt inhoudt dat ze geen mensen ziet en nergens naar toe gaat. Maar er is een tv, en zelfs prime, dus de tijd valt wel te doden. Want tijd, dat heeft die Babs met hopen.

Aan de andere kant is er de andere Babs, die ik morgen of vanavond al weer ergens diep moet gaan zoeken. De carrièrevrouw met lange dagen op het werk, zware dagen, en weinig tijd: voor zichzelf en zeker ook voor anderen. Die versie zit meestal in Leuven, en daar zijn wel vrienden en vriendinnen in de buurt, maar de tijd om ze te zien ontbreekt en de fut na een werkdag ook. de Babs met zorgen, slapenloze nachten en een leven waarin 'het werk' op een of andere manier 99% van de tijd prioriteit krijgt boven al de rest (die 1% die afleiding kan bienden heet Arid of Anton Walgrave).

Hoe raar ik het ook vind, ik vrees dat het wel klopt, wat ik hierboven schreef. Wat ik niet weet is of ik ze ooit kan doen versmelten, en hoe ik dat dan zou moeten doen..

tegenslagen

2009-11-22T18:50:00.004+01:00

Die heeft de wereld af en toe ook eens in petto, en deze keer een aantal na elkaar. Eerst en vooral had ik chance, tot en met 30 november zit ik nog thuis. Zwaarverdiende vakantiedagen waar ik eerder geen tijd voor had. Ze komen er ook in combinatie met de tweede keer wijsheidstanden. De eerste keer was echt een pretje, geen zwelling, qua pijn cava, echt een fluitje van een cent. Dus ik dacht dat het vrijdag wel hetzelfde zou zijn. Helaas, de tandjes links lieten zich iets minder goed verwijderen dan aan de rechterkant. Er kwam een boor aan te pas, en verder doe ik het niet jullie niet aan. Mijn kaak heeft echt grappige proporties aangenomen, en deze ochtend was het vanaf half vijf gedaan met slapen door een aanhoudende zeurende pijn. Eten lukt enkel aan de rechterkant, en praten en mijn mond opendoen lukt echt niet zoals het moet. Wat een ideale straf voor iemand als ik, ik weet het :)

Ten tweede hebben ze me donderdag nog een geweldig cadeau gedaan voor ik van het werk vertrok. Ik zie december al niet zitten omdat er zoveel grote projecten aan zitten te komen en dan laten ze me weten dat ik nog een extra taak erbij moet nemen, iemand nieuw opleiden, vanaf 1 december. De moment dat ik pas terugkom dus, en zelf moet uitzoeken hoe het met mijn projecten staat en ik ze weer allemaal over moet nemen. Ik zie het absoluut niet meer zitten, heb er zelfs al van wakker gelegen. Als er een oplossing is, dan zie ik ze niet.
Bovendien was ik donderdag rechtstreeks (eten? geen tijd!) van het werk naar de Studio's gereden (papa chauffeur) voor mijn bijdrage aan de 'Red de studio's actie'. Zoals jullie weten, had ik het allemaal voor elkaar: ik had gekozen welke film, ik had leuke mensen meegevraagd... Helaas helaas, daar aangekomen aan de kassa bleek dat ze de film die ik KEI-graag wil zien net niet speelden om 8. Dus moest er snel snel een andere keuze worden gemaakt, en die viel op 'de helaasheid', een film die ik eigenlijk principieel NIET wou gaan zien. Maar ja, de Koen heeft veel goedgemaakt. Wie weet waar ik zo ene kan vinden die wat minder drinkt, let me know. Nog een dieptepunt: 500 days of summer spelen ze gewoon niet meer om 8. In de studio's is het half zes of half elf (wat kloteuren) en in de Kinepolis is hij al weer foetsie. Dus waar ik hem nog ga zien en of het binnekort nog gaat lukken.. geen idee.

En vandaag,vandaag was de druppel. Ik heb zes pogingen over mijn rijbewijs gedaan, daar hebben jullie allemaal mee meegeleefd. Het doel van die dingen (al gaf ik dat alleen aan mezelf toe) was te kunnen concertjes doen waar en wanneer ik wou, en niet meer van papa af te hangen. Ik heb nog niet alleen gereden (U leest het goed, jawel) dus ik ben ook niet gek, maar er zijn grenzen. Een paar uur geleden leert Facebook me dat Anton & zijn Nephews een tryout doen, vanavond in Aarschot. Nu ligt Aarschot nog vrij dichtbij, en ik moet morgen dus niet werken. Twee positieve zaken. Helaas was het thuis al snel noppes, want ja, vanmorgen was met mij (of mijn kaak toch) niets aan te vangen en dus mocht ik niet rijden. Ook hadden ze me in het ziekenhuis ziekteverlof gegeven tot en met morgen dus mag ik niet gaan. AAAAAAAARG, weet je wel? Dat is het moment dat ik nooit wil missen, en het is al van juni 2008 geleden dat ik ze nog heb gezien. BUMMER!! Waar heb ik dan al die moeite voor gedaan, als ik nog altijd thuis in mijn zetel eindig in plaats van waar ik echt zo graag zou willen zijn?

Ik leef!

2009-10-30T14:40:00.002+01:00

Ik heb eindelijk nog eens een beetje het gevoel dat ik leef. Op het werk gaat het nog altijd op en af, en dan nog meer af dan op. Maar het gaat, en het gaat vooral hard. Dagen van acht tot zeven, dan moet er wel iets bij in schieten, en dat is vooral mijn leven. Buiten het werk dan, welteverstaan.

Maar vandaag, vandaag heb ik een dagje vrij. Ongelooflijk hoe dat voelt, het gevoel dat je leeft. Ik vergeet het telkens weer en het overvalt me weer. Net nog, toen ik rond de middag in het zonnetje door de Leuvense straten liep. Ik leef nog. Gisterenavond nog, toen ik zwaarverslaafd tot na een uur 's nachts pas afscheid kon nemen van 'Being Erica'. Vanochtend, toen ik eindelijk tijd had om op mijn gemakske naar de EP van The Nursery Rhyme kon luisteren. Twintig minuten geleden toen ik door de deur van het paradijs binnenliep: de davidsfonds boekenwinkel naast de deur, en er tien minuten later met drie jeugdboeken onder de arm weer buitenliep. Een uur ervoor, toen ik buiten in het zonnetje rustig zat te lunchen met Stijn..

Eindelijk: ik leef, toch nog. Ik begon na een week echt wel te twijfelen.

2009-10-08T19:52:00.002+02:00

Een paar dagen geleden deed mijn hart nog eens zijn welbekende dansje bij het horen van een welbepaalde intro die passeerde op mijn mp3-speler. De typische symptomen van je adem die even stokt, je hart dat plots merkbaar een beetje feller en harder slaat,.. Het heeft alles weg van een verliefdheid (voor zover ik nog weet hoe dat voelt) maar het is dan wel eentje dat al heel lang duurt en niet over lijkt te gaan.

En kijk, op de momenten dat je het minst verwacht, blijkt die 'liefde' wederzijds en krijg je een onverwacht cadeautje... En zo krijgt een rotdag plots onmiddellijk wel een straaltje zon.

Mijn eerste afspraken voor 2010 zijn al ingevuld in mijn nieuwe agenda :)

2009-09-20T22:41:00.002+02:00

het is hier al een tijdje stil. Daar zijn een paar redenen voor: ten eerste is mijn andere blog eindelijk opnieuw online, waardoor ik heel wat tijd daar moet spenderen. Ten tweede heb ik sinds de laatste keer mijn rijbewijs behaald, waardoor frustratie nummer een ook van de baan was. (goed gevonden!)

Maar de laatste tijd gaat het weer niet goed, en wel op een ander vlak, werk. Ik heb mijn werk altijd met hart en ziel gedaan, zo ver zelfs dat ik er mijn sociaal leven zo goed als helemaal voor in de diepvries heb gestoken de laatste tijd. Ik vind dat op zich niet erg, als daar wel iets tegenover staat en net daar loopt het de laatste tijd grandioos mis. Ik heb helemaal niet het gevoel dat dat nog het geval is, in tegendeel zelfs, dat ze me bij alles op mijn vingers kijken om toch maar op een foutje te betrappen. Aangezien ik gek word als er mensen op mijn vingers kijken (dat is altijd al zo geweest), maak ik net dan ook meer en meer fouten. En net dat, dat wordt echt afgerekend. Het werd weer een zwaar einde van de week. Na twee dagen ben ik een beetje bekwikkeld, maar het idee aan morgen is al genoeg om mijn hele maag om te doen draaien.

Ik zie het totaal niet zitten morgen,laat staan de rest van de week. Ik ben moe, ik ben het moe, ik weet het niet meer, maar in elk geval niet zo.

smart

2009-08-09T11:48:00.002+02:00

Ik ben grote fan van het gegeven 'toeval'. Ik heb daar in mijn leven toch al een het ander aan te danken gehad en soms haalt het toeval een extraatje uit de mouw. Neem nu donderdagavond, rond half zes. Ik zat op het werk even mijn mail te checken, en mijn oog valt op een nieuwsbrief van het Depot (mijn favoriete concertorganisatie- en locatie in Leuven). Ik had in een vorige editie al gelezen over hun SMART project, waarbij ze de alternatieve muziekscene vlaamse levensliederen zou laten coveren. Het geheel staat onder leiding van Jan Hautekiet en de Laatste Show band, en van in het begin waren Mauro, en de heren van Triggerfinger bevestigd. Nu heb ik Triggerfinger wel drie keer bezig gezien op de 'en wat dan' tournee, en ze zijn wel goed in dat soort dingen. Ik had toen al een mental note in mijn hoofd van 'goh, dat zou leuk zijn als Anton mee zou doen', want bij En wat dan had ik hem voor het eerst vlaams horen doen ('t is weer voorbij die mooie zomer) en ik wou er wel meer van horen.

Donderdag in de nieuwsbrief kwam mijn droom uit, en ik kreeg er nog Frank vanderlinden en Mathias Sercu bovenop!! Veel beter kan het niet worden, of ze moeten Milow en Jasper (Steverlinck, niet Erkens) nog zover krijgen om mee te doen..

Nu is het niet zo'n verrassing dat Anton meedoet, een stuk in mijn achterhoofd had hert wel verwacht, maar het is toch nooit zeker, tot je het leest. Liep ik daar donderdagnamiddag met een smile rond op het werk!

Het voordeel is: het is niet over een paar maanden, maar al op 13 september.. tickets zijn besteld en het aftellen is begonnen ;)

Zo Zalig

2009-08-03T22:09:00.002+02:00

Het had zo zalig kunnen zijn. Zondag in de vooravond liep via Facebook (dat ik anderhalve dag niet had kunnen checken wegens een zus in huis die de pc opeiste) het bericht binnen dat Anton & The Nephews weeral waren opgeroepen als reddende engel op een festival, ditmaal op Suikerrock.

Suikkerrock, dat is in Tienen. Tienen - Haacht, dat valt qua afstand nogal mee. Vind ik dan, in vergelijking met de andere uithoeken die ze deze zomer/najaar aandoen. Vergeet niet dat het al van juni vorig jaar geleden is. Maar ik las het op het moment dat ze ongeveer het podium gingen betreden, rijkelijk te laat dus. Dat suckt bigtime. Dat is net als een hond een been voor houden dat altijd net buiten zijn bereik ligt. Zo dichtbij, en toch nog geen optie. Ik was pissed. Op mezelf, dat ik nog altijd vast zat aan een begeleider voor de auto, op de zus omdat ze me niet eerder op de pc liet, op thuis omdat ze het weer een belachelijk plan vonden, dan weer op mezelf omdat ik niets kon bedenken waardoor het toch nog kon. Maar bedacht ik plots, suikerrock, dat moeten ze toch wel uitzenden? Op Radio 1, de meest Anton-vriendelijke radio?

Alle andere dagen ja, maar niet gisteren. Voetbal, en het Braambos ja. Stubru: ook noppes. Mnm: noppes. Niks dus, geen noot.

Ik ben nog altijd zwaar teleurgesteld, zo'n kans om ze toch nog eens te kunnen zien :'( :'( en aangezien de blog NOG ALTIJD niet werkt, kan ik ook niet via via nog iets horen hoe het was van gelukzakken die er wel zijn geraakt *again :(*

Het is kinderachtig, dat ontken ik niet, maar het verlangen (daar gaan we weer met die zware woorden) om ze nog eens bezig te zien is ondertussen zo ongelooflijk groot.. Ik kan het echt niet uitleggen..

na de feestjes

2009-07-26T14:41:00.002+02:00

De trouw waar ik het hieronder over had, vond gisteren plaats in een zeer minieme en goed weggestoken uithoek van Diest. Een prachtige locatie, dat wel, zeker met de zon die de eerste uren uitgebreid van de partij was. Ik was op voorhand heel heel zenuwachtig, om niet te zeggen dat ik er geen zin in had. Op zo'n koppeltjes-event alleen aankomen, dat zag ik niet zo zitten. Gelukkig stonden alle collega's te wachten en konden we samen toekomen, wat al heel wat goedmaakte. Leuk ook om eens kennis te maken met de wederhelften van al die collega's. De namen kende ik al, maar de gezichten, die kwamen er pas gisteren bij.

Ik kan het niet ontkennen, ik ben dol op trouws. Van het ogenblik dat ik de bruid in haar geweldige jurk en dito kapsel en ronduit stralend in het oog kreeg, wist ik weer waar ik het voor deed. Voor dat beeld. Voor haar. Om dat te kunnen zien. Ik had het voor geen goud willen missen. Maar ik ga er niet over liegen, ik voelde me op momenten heel erg buitenspel staan. Niet alleen omdat ik geen partner mee had, maar ook omdat je soms gewoon niet mee kunt. Ik had al een kwartier op mijn benen gestaan, dus was het na het feliciteren van de rij hoog tijd om te gaan zitten, maar door dat te doen stond ik wat apart van de andere collega's, tja, daar is dan niets aan te doen.

Een punt op de agenda had me mateloos gefascineerd: een kleine ceremonie. Toen ze aankondigden dat die eraan kwam, wou ik die dan ook voor geen goud missen. Het bleek een soort mis te zijn, maar dan niet in de kerk, maar wel met Rent-a-priest en alle andere noodzakelijke symbolen. Ik kreeg het al lastig bij de teddybeer die prominent op de tafel aanwezig was (ze heeft een kindje uit een vorige relatie) en elke keer dat ernaar werd verwezen, werd het iets meer knipperen. Tot de bruidegom zijn geloften uit moest spreken en vol overtuiging eerst beloofde dat hij een goede papa wou zijn.. Toen werd het wel echt een beetje troebel, en bijlange niet alleen bij mij. Bij de openingsdans ging het weer mis (nu ja, mis..) dat gevoel dat ze allebei uitstraalden, dat rotvast vertrouwen, die stralende glimlach bij beiden, die geborgenheid, thuis komen.. Ik ben er zeker van dat ze heel goed weten wat ze aan elkaar hebben, en ik hoop echt dat het hen lukt.
Ik had het er een beetje moeilijk mee. Zoals ik toen bedacht: ik kan maar hopen dat ik ooit iemand kan vinden waar ik dat allemaal ook bij voel...

Ik ben echt blij dat ik een van de mensen was die die avond/dat moment mochten delen, het heeft toch iets heel speciaals.

intolerant

2009-07-05T22:07:00.002+02:00

Het gaat alweer over dat rijbewijs, tenzij deze keer zeer onrechtstreeks. Aangezien ook de mensen in de fitness waar ik elke vrijdagvond en zaterdagmorgen het een en ander meepikken over hoe mijn leven verloopt, weten ze ook daar van het hele 'rijbewijs-debacle'. Dat is soms wel leuk hoor, zoals een paar weken geleden, toen iemand van de vaste zaterdagcrew (paar jaar jonger dan ik) kwam vertellen dat hij de week erna zijn eerste poging rijexamen had, en dat hij niet dacht dat hij zou slagen. Hij kon, zei hij zelf, niet parkeren, wat me verbaasde, want ik dacht dat het typisch iets was wat vrouwen niet lukte.

Vorige week was ik op vakantie, dus kon ik het niet opvolgen, maar zaterdag was ik terug van de partij, en ook de kerel in kwestie kwam in de loop van het uur dat ik daar zat, toe. Tijd dus om eens te checken hoe het was gegaan. Groot was mijn verbazing toen het antwoord op mijn vraag was: ja hoor, eerste poging erdoor. Nu was ik heel blij voor hem dat het was gelukt, maar tegelijkertijd had ik een enorm 'dat is oneerlijk' gevoel. Na slechts een paar uur rijles van de eerste keer slagen, ik kan er voorlopig alleen maar gifgroen van uitslaan en kei-jaloers op worden, wat dus ook gebeurde.

Dat is toch gewoon erg van mezelf? Ik vind het alvast laag gezakt, en het zoveelste bewijs dat het gedoe best maar zo snel mogelijk achter de rug kan zijn, ondertussen..

feestjes..

2009-06-01T22:09:00.002+02:00

ja, ik weet het, ik ben hier de laatste tijd redelijk vaak terug te vinden. Het zal toch zo zijn dat veel lezen (lekkere zonovergoten lange weekends) ook veel doet schrijven? Of het zijn gewoon de dingen die me overkomen, wie zal het zeggen.

Vrijdag kreeg ik mijn allereerste trouwuitnodiging. Niet op de naam van mijn ouders, geen familie, maar de eerste aan mij geadresseerde uitnodiging voor een trouw ooit. Het zal trouwens de eerste in een rij zijn, want de eerste trouw in mijn vriendenkring komt er binnen een paar maanden ook aan. Het is grappig om te zien hoe het in de lucht hangt precies: ik ken op dit moment maar liefst 6 koppels met trouwplannen voor 2009 of 2010, op dit moment.. (5 in 2009 nog en 1 in 2010). Als ik de hoop koppels daar nog bijtel die plannen in die richting hebben maar nog niets hebben vastgelegd, kom ik aan een nog hoger aantal.

Het is leuk om mee te dromen.. Wat voor soort kleed zou ik willen, wat voor kleur? welke openingsdans? Wat voor ringen? een grote feest met toeters en bellen of eerder iets intiems, of gewoon zelfs iets simpels? waar zou ik op huwelijksreis willen? Ik vind het heerlijk om mee weg te dromen, ook al is het nog lang niet mijn tijd.

Wat ik me tevoren nog niet had gerealiseerd (en nu ondertussen wel) is dat het heel wat gedoe met zich meebrengt. En dan heb ik het niet over 'oh my god er hangt niets in mijn kleerkast dat chique genoeg is voor zoiets' maar puur praktische dingen. De feest is in een gehucht van een stad hier niet zo heel dichtbij, dus ik heb geen idee waar dat is. Probleem 1: hoe moet ik daar geraken? Het is een collega van het werk, dus ze stelde voor om met iemand anders mee te rijden. Zelf rijden is geen optie want dan moet ik voor 10 u naar huis en dan moet mijn vader ook mee. Not such a good idea. Bovendien staat er niet + 1 of zo op mijn uitnodiging, dus durf ik dat ook niet vragen. Iemand meevragen is dus ook geen optie. De kans dat ik tegen midden juli mijn rijbewijs haal, is niet realistisch.

Dat is nog niet alles, want eens ik daar ben, wordt er een 'walking dinner' voorgeschoteld. Zie je het probleem al komen? juist ja, dat 'walking' zie ik niet zo helemaal zitten. en ik vind het lastig om tegen de bruid te moeten gaan uitleggen dat dat lastig is. Ik ben maar een collega van het werk..

het grootste probleem komt dan toch nog wel na het eten. Want wat hoort er bij een trouwfeest buiten veel en lekker eten? Drinken, dansen en plezier maken. Waarvan ik aan twee van de drie niet meedoe. Maar ik vind het wel lastig om iemand anders te moeten vragen om a) niet veel te drinken (ik weiger mee te rijden met mensen die gedronken hebben) en b) om op tijd te vertrekken of me eerder naar huis te gaan brengen omdat het dans-gedeelte me helemaal niets zegt..

Het is een puzzel, maar de stukjes weigeren voorlopig op een logische manier in elkaar te passen, maar niet gaan zou ik ook jammer vinden, ik zou ze wel willen bewonderen, in dat prachtig kleed en zo gelukkig..

Waarom overkomt mij dat nooit?

2009-05-27T20:49:00.002+02:00

dit vind ik een krantenbericht om van te snoepen. Echte nieuwswaarde heeft het misschien niet, maar ik vind het zo'n mooi verhaal..

Dat ik veel te romantisch ben aangelegd zal wel voor niemand die me een beetje kent een verrassing zijn. Maar mijn nuchtere kant zegt dan ook meteen: waarom overkomt dat soort dingen mij nooit?

tis niet alsof de kans niet bestond: ik pendel al een jaar en vijf maanden (wat een eeuwigheid) met lijn vier van en naar het werk, en mij is zoiets toch nog nooit overkomen. Oke, helemaal in het begin was er 'buskerel' maar die verdween de dag nadat hij vol overgave 'Molly Malone' en 'The Wild Rover' had staan zingen aan de bushalte even plots van de lijn als hij gekomen was.

Wat me ook niet overkomt (ook al spendeer ik tijd genoeg in Ierland) is het ontmoeten van een knappe Ier terwijl ik daar op vakantie ben (zie PS. I love you). Ik kom ook geen opties tegen terwijl ik op concerten ben, hoewel dat vaak genoeg gebeurt. Maar ja, mij storen tijdens zo'n concert, daar moet je toch al heel erg de moeite voor zijn. Mijn rij-instructeurs vallen ook niet halsoverkop voor me (Happy-go-lucky) en ook mijn collega's.. nee..(zie zoveel films). Verliefd worden op mensen op het podium, ja, dat is me wel al overkomen, maar in tegenstelling tot Satine, vallen die dan wel weer niet voor mij :) (Moulin Rouge)

Conclusie: dat soort dingen overkomt me dus niet. Verliefd worden in De Efteling dan weer wel, maar wat is daar nu origineel aan. Wat me ook wel overkomt, zijn venten die wel vaker foetsie verdwijnen, liefst nog zonder enige uitleg.

Ik droom af en toe zo wel eens weg, wat het verhaal later zou kunnen zijn.. Only time will tell...

grappig

2009-05-15T13:54:00.002+02:00

Het is grappig om mijn laatste post hier te lezen, en dit keer niet omdat de frustratie en irritatie ondertussen voorbij zijn omdat het rijbewijs binnen is. Want niets is minder waar. Poging 4 liep op niets uit vanwege plots zenuw-aanvallen en daarop volgende verkeerde beslissingen bij 2 zo goed als dezelfde kruispuntmomenten. Twee keer verkeerde beslissing genomen, en 'het is jammer maar niet voldoende', vijfde poging. Voor ik die aan mocht vatten nog eens 6 uur verplichte les bij de rijschool, waar ze me ondertussen wel graag zien komen. Deze keer lukte het wel om terug lessen te boeken bij mijn instructrice waar het allemaal mee begon, back in '07. En dat was een verademing. Niet zo leuk als ik had gedacht, maar het hielp wel, ik was op 5e keer beduidend kalmer, wat misschien ook lag aan het feit dat ze vlak voor ik moest vertrekken op de moment dat ik normaal zenuwen krijg, binnenkwam vallen om me even succes te wensen. het is, volgens mij, de beste examenrit tot nu toe. perfecte manoeures (bevestigd door mijn anders toch kritische begeleider ;)) een geweldig parcours, kortom: ik dacht dat het wel moest lukken deze keer. Een keer sloegen de zenuwen toe, toen de examinator zei 'juffrouw, je mag wel een beetje doorrijden hoor'. Laat dat nu exact hetgene zijn wat mijn instructrice ook altijd zei: je moet doorrijden, anders denken ze dat je dat niet durft, en dan krijg je dat rijbewijs weer niet hoor.

Dus deed ik dat, en dan hoor je op het eind van het examen: je hebt heel goed gereden, manoeuvres zijn perfect, je kan echt goed rijden, maar je hebt op gegeven moment teveel gereden in een lange zone dertig, die was nog niet voorbij en je reed daar 40, dat kan ik niet door de vingers zien. Jammer, maar helaas.' en zo zitten we dus aan keer 6. En nee, die is nog niet gepland. Ik wil even rust. Bovendien verliep mijn 18 maanden en moest ik dus eerst laten omzetten na 36 maanden. Heerlijk, zo'n nieuw papier, zonder al die gemiste pogingen erin, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat ze er niet zijn geweest...

beu beu beu

2009-03-10T14:31:00.002+01:00

Ik ben het beu. Echt waar, dik beu. Het mag een vrijheid zijn, zo'n rijbewijs maar voor mij hoeft het stilaan toch niet meer. Zeker niet als het dan toch zoveel voeten in de aarde heeft. Ondertussen zijn we met 'rijlessen' bezig sinds september 07 en sinds deze ochtend zitten we ook al aan poging vier. Die komt er binnenkort aan, dat wel, maar 't is toch al weer de vierde.

En ik heb het er mee gehad, dat dat elk weekend weer datzelfde gezever is, en diezelfde routes. Ik kan de ring rond Leuven als ik zelf achter het stuur zit echt al niet meer uitstaan. Ieder dag moet ik tweemaal voorbij het examencentrum van en naar het werk en ik kijk al principieel de andere kant uit. Ik ben de stress beu, de paniekaanvallen, de onderbroken nachten, de twijfel, de onvermijdelijke vermoeidheid na elke rit en vooral elk examen. Ik ben het gevoel van teleurstelling beu, en alle vragen 'hoe ist gegaan, wat is er misgelopen'. Natuurlijk zijn ze heel lief en goedbedoeld, maar ik heb het er ook mee gehad.

Ondertussen heeft die rijbewijs-grap me ook al ongeveer 2500 euro gekost. Helaas, dat is geen grap. En counting moet ik wel zeggen, want binnekort komt er dus nog eens 36 euro bij, en als ik pech heb, ook nog eens zes uren les. Bye bye verlofdagen op het werk, die gaan er voorlopig ook allemaal aan.

Ik wil er vanaf, ik wil er een streep onder trekken, maar vanaf wanneer beslis je 'nu is het genoeg geweest?' en zeker in mijn geval? Ik weet het niet, maar ik heb zo'n voorgevoel dat we er dicht bij zijn. En ondertussen doen we doen, steeds maar meer tegen de goesting..

update

2009-02-15T20:24:00.002+01:00

Het is al een eeuwigheid geleden dat ik nog eens iets heb gepost, ik weet het. Algemeen gesproken zijn daar twee redenen voor:
- veel te veel te doen
en - niet teveel te vertellen hebben.
Maar als je lang genoeg spaart, kan je toch wel het een en ander bijeenbrengen. Bij deze dus een kleine update.

- ik ben al meer dan een jaar aan het werk. Het vliegt, zo'n jaar.
- Ik heb geen goeie voornemens gemaakt dit jaar. In tegenstelling tot vorige jaren, maar ze kwamen toch nooit uit. Niet nuttig dus.
- Anton Walgrave en Arid zijn momenteel beide op tournee, en ik heb niet genoeg tijd om zo vaak te gaan kijken als ik zou willen. Maar prachtig, dat wel.
- Het rijbewijs is nog steeds niet in orde. binnekort zes uur lessen en poging drie
- ik ga op vakantie! Tis maar vier dagen, en pas in juni, en niet met het gezelschap dat ik zou willen, maar kom. Vakantie naar het zalige Dublin in de solden, zalig.
- in Mei neem ik deel aan een congres in Gent, en ik werk nog aan een ander thesis-gerelateerd artikel..
- Eerste semester Frans jaar drie zit er op, al was het niet zo goed als ik had gehoopt.
- Ik heb valentijn ook dit jaar overleefd! Applaus voor mezelf. Mental Note to self: romantische boeken ontlenen uit de bib is niet zo'n goeie afleidingsmethode.
- Heb ondervonden dat ik aan een paar dingen zwaar verslaafd ben, probeer af te kicken maar het valt niet mee.
- Ik weet niet wat het is met al die trouwkriebels in the air, maar het is wel geweldig om te volgen.
- toch nog even reclame maken: de akoestische tournee van Arid is hun beste show ooit (en na tien jaar heb ik wel vergelijkingsmateriaal) en en en ik ga woensdag voor de tweede keer kijken (en meteen ook de laatste :s)
- ik zou graag nog eens weten hoe het voelt om uitgerust te zijn.

Nothing ever happens

2008-11-24T21:30:00.000+01:00

soms heb ik iets tegen persoonlijke berichten maar mijn blog is in de eerste plaats een soort therapie voor mezelf dus moet het af en toe kunnen.

Het is weer 23 november. Ik heb het al jaren (drie meer bepaald) een beetje lastig met die datum. Nog steeds? Ja, toch wel. Dat mag je gerust zielig vinden, ik zeg gewoon hoe het is. En ik zei wel: een beetje. Maar soit, een beetje dus. Kwam daar dit jaar nog eens bij dat het samenviel met het lege batterijen-moment van de vorige post, dus mijn verdedigingsmuren stonden al een beetje op instorten. Al wat er nodig was om ze nog wat harder te doen rammelen was een korte boodschap op msn. Bijna exact vier jaar na datum, kondigde mijn exlief via msn die dag aan dat hij een nieuwe vriendin heeft. Begrijp me niet verkeerd, ik wil hem niet terug. Dat wij niet bij elkaar passen is allang duidelijk en elkaar gelukkig maken kunnen we zeker niet. Dus ik hoop dat het met haar beter verloopt, veel beter zelfs.

Maar aan mijn kant van het verhaal voelt het een beetje raar. Ten eerste het ongelooflijke toeval van de datum, en het feit dat het volledig uit de lucht kwam vallen. We praten nog heel regelmatig, dus de kans was er. Het is stukken confronterender zo, via msn. Maar toch. Het heeft ook veel te maken met een gevoel van achterblijven. Tot nu toe liepen we vier jaar gelijk op: hij niemand, ik niemand. Nu heeft hij iemand gevonden, maar aan mijn kant is niet dezelfde evolutie gaande en het ziet er ook niet naar uit dat die er binnekort aan zit te komen. Het is vooral dat denk ik, wat zo raar doet..

zwarte sneeuw

2008-11-24T21:02:00.000+01:00

Ik ben een van de grootste fans van sneeuw. Ongeveer ieder jaar hoop ik weer op een geweldige witte kerst. Het heeft toch iets geweldigs als je 's ochtends uit je raam kijkt en zo'n wit tapijtje overal ziet liggen. Vredig, romantisch, schattig, wat je maar wil. Dit weekend heb ik voor het eerst sneeuw verwenst, want hij was er een beetje snel bij (heb jij al kerstgevoelens? ik nog lang niet) en besloot op 21 en 22 november al duchtig uit de hemel te vallen.

Slecht plan, daarboven. Op 22 november had ik namelijk een concertje gepland, in het verre Gent. Eentje waaar ik heel erg naar aan het uitkijken was, al maanden. (zo'n maand of zes). Ik had het ook een beetje veel nodig, want mijn batterijen waren al een tijdje alarmerend plat. Een hele week aftellen, dromen, regelen.. voor niets.

Want bij het zien van dat anders zo sfeërieke sneeuwtapijt begon mijn vervoer en gezelschap plots te twijfelen. Anderhalf uur later was het geen twijfel, maar een zekerheid: Gent ging niet gebeuren. Of ja, het ging wel gebeuren, maar dan zonder mij/ons.

Daar stond ik dan, een hele week, weken, maanden aftellen voor niets. Het was beslist en dan valt er niets meer aan te doen. Zo'n concert missen is toch het einde van de wereld niet, hoor ik je denken tot hier. Dat zal het voor jullie ook wel niet zijn. Bij mij is het de snelste en veruit meest effectieve manier om mijn batterijen op te laden, en daarom om de twee maanden of zo echt gewoon nodig. Ik zat nu al aan een maand of vijf, stel het je even voor. Bovendien is het - ook al lijk ik soms een concertgek - niet een kwestie van een paar dagen of weken, maar tussen dit mislukte en de volgende optie zitten maar liefst nog 2 maanden.

Wat een eeuwigheid. En de enige die last heeft van die batterijen, en er mee voort moet, dat ben ik. En dan toch vinden dat ik niet lastig mag zijn en dat ik onredelijk doe omdat ik niet mocht (volgens hen kon) gaan?

pissed off

2008-10-30T20:08:00.001+01:00

Ik weet niet wat het is, met mij en Clouseau maar het loopt alsmaar fout. Ga even terug naar het begin van mijn blog, december 2005 en daar kan je een euforisch verslag lezen van de toenmalige Clouseau Sportpaleis Show, 'In 't dubbel'. Euforisch is zelfs nog wat te licht uitgedrukt, het was een ronduit zalige namiddag. Het had als concert bijna alles waar ik al jaren naar zocht. Ik geloof dat ik van het moment dat ik buiten stond al zei: 'volgend jaar wil ik weer'. Willen was het juiste woord, kunnen echter niet. Dus was ik er in 06 en 07 tot mijn grote spijt niet bij.

Een week of zowat geleden vroeg mijn partner in crime van '05 : Gaan we nog eens naar Clouseau? Dat is nu es een vraag waar ik niet lang over na moet denken, dus het antwoord was meteen ja. Ik hou echter nog steeds niet van massa's mensen, en zeker niet als ze allemaal licht euforisch zijn. Dus dachten we: we gaan het weer tegoei doen. Telefonisch besstellen, zoals ze vragen, en een rolstoelplaats vragen zoals het hoort. In '05 hadden ze me verteld dat er zowat zes of acht plaatsen per avond worden vrijgehouden, dus ik besluit te bellen om te zien wat nog vrij is. Deze week dindsdag spendeer ik zowat de hele voormiddag om gsm-gewijs teleticketservice te kunnen bereiken.

Uiteindelijk krijg ik een dame aan de lijn waaraan ik de situatie uitleg en vraag van ja, ik wil als rolstoelgebruiker tickets voor clouseau, zou u me kunnen zeggen voor welke dagen nog tickets beschikbaar zijn. Ze begint me daar een hele opsomming. Ik blij, en ik breng PIC op de hoogte. Tegen dinsdagavond hebben we beslist. Woensdag heb ik niet zoveel tijd om te bellen en geraak ik niet binnen. Vanmorgen rond half twaalf bel ik opnieuw, nu met het plan om daadwerkelijk ook tickets te bestellen.

Ik krijg 100% zeker dezelfde dame van dinsdag aan de lijn. Ik doe opnieuw mijn uitleg, dat ik als rolstoelgebruiker tickets wil bestellen voor de matinee op 14 december. Na veel vijven en zessen zegt die: voor die datum zijn alle rolstoelplaatsen al uitverkocht. Ik kreeg al wat, maar ik blijf vriendelijk en ik zeg: voor welke datum zijn er dan nog wel plaatsen vrij? Alweer stilte. Na een minuut of drie komt ze terug aan de lijn: de rolstoelplaatsen zijn voor elk concert uitverkocht.

Vind u dat nu ook niet straf? Ik doe er alles aan om die situatie te voorkomen, en lap, ondanks alles is het toch van dat. Vind u dat nu ook niet wat toevallig, dat ze op een dag tijd plots alles hebben uitverkocht?

Ik heb dat soort dingen continu voor, en grappig vind ik het allang niet meer. De dame aan de andere kant van de lijn had gelukkkig wel door dat ze heel slecht nieuws moest brengen toen ze kwam zeggen: ik vrees dat de rolstoelplaatsen voor elk concert zijn uitverkocht.. Ik had ze toch nog door de telefoon heen graag eens door elkaar geschut. Voor haar is het makkelijk he. en ja, ze kan er ook niet aan doen, ik weet het wel.

Maar ik ben het even beu begripvol te zijn. Dan wil je alles doen zoals het hoort en dat krijg je dan. Het nodigt echt uit om te gaan foefelen hoor. Er zijn nog zoveel data, en er moeten toch ergens nog zitplaatsen zijn. Nee, dankzij de verkeerde info van de dame aan de lijn kan ik dus alweer voor een jaar mijn droom in de diepvries steken. En nu ga ik Calimero uithangen, maar ik vind het echt niet eerlijk: er is nog zoveel plaats en er zijn nog zoveel mensen die kunnen gaan, en ik, omdat ik dan een van die zes plaatsen of hoeveel ook per avond, moet hebben kan het vergeten. Het is gewoon niet eerlijk, punt uit. en nee, ik sta niet open voor rationele argumenten dit keer

Ik zou er nog wat aan kunnen toevoegen maar dat is niet voor neerschrijven of publicatie vatbaar, dus hou ik dat maar vast in mijn hoofd.

5-0

2008-09-28T20:51:00.000+02:00

Het hoeft ook niet altijd over mij te gaan, dus hebben we het vandaag even over iemand anders. Tom Helsen met name. Gisteren gaf hij een try out voor zijn nieuwe theatertour in Kessel-lo, en ik was wel eens nieuwsgierig. Bovendien was mijn humeur de afgelopen weken niet om over naar huis te schrijven en dat betekent maar een ding: mijn concertkriebels speelden op. De try out kwam dus wel op een goed moment.

Even achtergrondinfo: Tom Helsen en ik dat heeft een hele tijd goed gegaan, muzikaal gezien. Ik heb al zijn platen tot en met More than Gold, en daarna ben ik me op Anton Walgrave gaan toeleggen en hem wat uit het oog verloren. Natuurlijk heb ik 'easy' en 'sun in her eyes' genoeg op de radio horen passeren, maar Tom Live, dat was geleden van Music for life 06, denk ik. Voor zover dat dan al meetelt..

Wat me direct opviel: hij mag er nog altijd wezen :) Die ogen doen het nog steeds, en die zonnebril, het had wel iets. Het gaf hem zo'n zweempje arrogantie, maar net niet teveel om tegen te werken. Zijn achterkant heb ik ook regelmatig mogen bewonderen, en ook die mocht er zijn , maar teveel is teveel :) De tshirt zag er ook wel uit alsof hij een paar maten in de breedte was uitgelebberd, maar tzal vandaag in de AB wel beter zijn geweest (hoop ik)

Soit, back to the music. Ik had voor de try out nog niets van '5-0' gehoord, dus was ik zaterdagnamiddag even in de Fnac binnengewipt en daar stond ie toch wel ter beluistering zeker. Even door de nummers gebladerd, en ik hoorde genoeg piano en genoeg Tom Helsen om ze ook meteen mee naar huis te nemen (13.50 slechts!) De rest van de namiddag dus op repeat gestaan. Ik ben blij dat ie terug is gaan rocken, 'Sun in her eyes' vond ik toch een klein beetje flauw. Geweldig aanstekelijk, dat wel hoor, maar toch. 'Shades' de eerste keer op stubru had toch meer impact.

Tom live op een podum zien, dat heeft nog veel meer impact. Ik was com-pleet vergeten hoe goed die zingt... Een plaat is een ding, maar het live bewijzen nog iets heel anders, wel Tom doet het. Zeer overtuigend. Ook al zijn de nummers heel anders, het voelt nog altijd als Tom Helsen aan. De nieuwe nummers gingen dan ook goed samen met 'When Marvin Calls' en nog een oudje dat ik even kwijt ben.
Ze rockten beduidend meer, maar dat mocht ook wel eens. Het doet voor mij wel nog vreemd aan dat hij op zijn oude nummers na bijna de hele tijd gitaarloos op het podium staat, na al die jaren 'Tom en zijn gitaar'. Ik ben grote fan van de piano-invloed, maar dat zal wel niemand verbazen.. 'Easy' was zo kippevel gewoon.

Sophisticated Lover moest hij helaas zonder Marie brengen en ik vond het niet erg. Persoonlijk vind ik de stem van Marie bij niet veel mannenstemmen passen (zie het duet met Jasper voor de Hilfingersessions) en hij bracht het er alleen ook prachtig van af. 'Sober' vond ik ook weer prachtig. Ik denk dat het de bedoeling was om live en de plaat wat op elkaar af te stemmen en dat is prachtig gelukt. Bij 'Angelina Jolie' kwam de xzylofoon boven en dat is zo'n geweldige toevoeging.. Ze hebben er daarna nog een of twee nummers meegedaan, maar die ben ik even kwijt. 'Numbers and figures' was mijn favoriet op de plaat, en ook live blijft het bovenaan staan. Bij de groepnummers (die dus rocken) had ik alleen zo het gevoel dat Tom zo'n beetje zijn plaats zocht, niet gewoon van het gitaarwerk aan Jelle en Tom over te laten. Bewijs: hij vergat een keer of twee zijn gitaar mee op podium te brengen :)

Korte samenvatting: Tom Helsen is een geweldig zanger. Geloof me. Hij ging (geef het vooral zelf toe) ergens vals, maar voor de rest niets op aan te merken. De nieuwe nummers werken, bij mij vooral die met de piano (dank u voor de inbreng, David) en ik ben heel blij dat ik hem nog eens heb gezien. Was het even vergeten. Geheugen is weer opgefrist voor 'n tijdje. Toch een kritische bemerking: Geen bisnummers? Voor Regi van Milk inc? Laat die mensen in het sportpaleis dan gewoon even wachten, weten zij veel.

en o ja, een vent die een nummer van Madonna om kan zetten tot het klinkt als eentje dat hij zelf maakte en gewoon vergat op de plaat te zetten.. chapeau.

opgelost

2008-09-21T11:12:00.001+02:00

Ik heb me de afgelopen 4 jaar afgevraagd waarom, en kijk: ze hebben de oplossing gevonden...

klein liedje

2008-09-09T22:27:00.000+02:00

Soms wil het allemaal niet lukken
En wordt het je veel te veel
Wat doe je dan?
Wat wil je dan?
Waarom droom je nu toch weer?
Dat droombeeld van een echte vriendschap
Drijft maar altijd verder weg
Je gaat tekeer, maar je komt niet vooruit
Daar is dat droombeeld weer.
(...)
(Mama's Jasje - God in Frankrijk)

er zit een vraagje in mijn hoofd..

2008-09-09T22:16:00.000+02:00

..en het wil er maar niet uit. Dus laat ik het maar los:

Wat zien mensen als ze mij zien? Wat denken mensen als ze me passeren of tegenkomen op straat? Wat zien zij anders dan ik zie? Zien ze iets anders dan ik zie? en wat dan? Hoe kom ik dan wel over op anderen (volslagen vreemden of zelfs niet)

Wat zien ze?

on my mind (reprise)

2008-09-01T20:18:00.000+02:00

Geplaatst door icecreamprincess op juli 23, 2008

There is only one thing on my mind de laatste week en half:

Heath Ledger

Het zal wel niemand verbazen die eind januari in mijn buurt vertoefde, want toen was het ook al zo erg. En ja, het begon vorige week met de reclame voor de nieuwe batman op Stubru. Die reclame passeerde wel heel vaak op het moment dat ik me tussen soezen en dromen bevond, en op dat moment ben je daar net vatbaar voor zeker? Ik weet zeker dat er een zin in die reclame door Heath werd gezegd en daarvan alleen al kreeg ik het gewoon koud. Van indrukwekkend gesproken. Toen stond mijn besluit al vast: ik ging Heath’s laatste cinematografisch wapenfeit gewoon bekijken. Voor iemand die geen batmanfan is, niet houdt van actiefilms, Christian Bale niet knap genoeg vindt om daarvoor te gaan kijken en in haar hele leven mssch twee Batman film heeft gezien (die met Mr freeze en batman en robin) is dat dus niet zo vanzelfsprekend. Heb ondertussen ook een stuk van de trailer gezien en kon het gevoel van ‘oh my god’ toch niet onderdrukken. Oh my god in de zin van ‘doe normaal’, ‘dit is totaal niet realistich’. Maar toch. De prestatie van Heath wordt zo bejubeld, dat ik ze toch eens wil aanschouwen.

en het geluk is helemaal met mij. De filmzaal om de hoek speelt hem, vanaf vandaag, en dat zelfs op de normale uren. Ik ga gaan. Weet alleen nog niet wanneer. en ook niet of ik alleen ga gaan. Misschien maar best, als er gesnotter aan te pas komt. En die kans is groot.

Ik was precies ook niet de enige die met Heath in mijn hoofd zat. Ik bladerde vrijdag rustig door de Humo, en mijn oog viel op zaterdag op VT4: Cassanova. Toeval? Toeval bestaat niet, en zeker niet in televisieprogramma - programmaties. Mijn vader zegt dat, en hij kan het weten.

Het kwam wel heel mooi uit. en goh, wat raar. Ik had het wel verwacht, maar toch. Een deel van mijn hoofd zegt dan ‘hij is dood, dat weet je toch al lang’ en het andere deel zegt ‘daar staat ie, daar is ie, hij praat, kijk dat hoor je toch? en tussendoor ook ‘mm’.. Dus het zou wel es verwarrend kunnen worden, daar in de cinema en in mijn hoofd..

other things on my mind: Gentse feesten, Arid, weekend (hoe lang nog??), afgelopen maandag in Brugge (:)), Oostende (TAZ), verjaardagen, ‘P.S. I love you’ (de dvd), ‘thank you for the memories (het boek), Cookie dough ijs, topjes en zomerrokjes, verwachte zonnestraaltjes, de stapel werk die nog wacht op mijn bureau, het aantal uren dat ik nog heb voor ik moet gaan slapen, een verloren gevlogen vlinder hier en daar en some bastards I would like to send to go live with the Daleks.

almost famous (reprise)

2008-09-01T20:16:00.000+02:00

Geplaatst door icecreamprincess op juli 8, 2008

Ik word zowaar stilaan beroemd op mijn tweede blog… De blog die dus niet van mij is, niet over mij gaat maar door mij wel, al zeg ik het zelf, geweldig up-to-date gehouden wordt. Als ik die blog aanvul, vergeet ik altijd volledig dat dat ding ook door andere mensen gelezen wordt. Toegegeven, Anton Walgrave zijn fans zullen niet met zoveel zijn (helaas) maar af en toe kom ik er hier en daar toch eentje tegen. En zo groot dat mijn verbazing dan is als die me ‘herkennen’.

Vanmorgen weer. Blijkbaar hebben ze in de libelle ergens in mei de nieuwe plaat van Anton besproken. Ik lees elke week trouw de libelle,zij het met wat vertraging, want ze komt bij moeke toe, wordt daar door zo’n vier mensen gelezen en komt nadien bij ons terecht waar mijn ma, mijn zus en ik hem nog eens helemaal uitpluizen. Behalve die Libelle dan (die van 8/5, anyone?). Hoe ik dan weet dat de plaat er in besproken werd? Door een post op het forum van Libelle. En als Anton in de libelle staat, dan wil ik toch graag weten wat ze er van zeggen. Dus heb ik gisteren de dame in kwestie een berichtje gestuurd. Kreeg ik een berichtje terug

‘Bij het lezen van de naam Babs begon direct een belletje te rinkelen.
Bezoek regelmatig de site van Anton Walgrave en de link naar de uwe. ‘

Deels is dat zo leuk. Ik word gelezen!! Voor iemand die soms chronisch aandacht zoekt, is dat een leuke gedachte. Anderzijds zou ik dat ding, zelfs als niemand het las, nog up to date houden. Iets nieuws ontdekken is zo hard kicken.. Langs de andere kant vind ik dat wel raar, het idee gelezen te worden. Dat wil zeggen dat ik (onbewust?) vanaf nu een lezerspubliek in mijn achterhoofd ga hebben?

Wat ik me dan ook (al lang) afvraag maar nooit echt durf te vragen (of gewoon nooit echt de kans toe heb) is hoe het dan als artiest moet zijn. Anton kent me, Anton ziet mijn reacties op die nummers meestal tijdens een concert en wat ik ervan vind heb ik ook overal al wel uitgebreid neergeschreven. Hoe zou dat voelen? Hoe raar is dat om dan iemand te spreken na een concert die helemaal in de wolken is van iets wat jij hebt gedaan, geproduceerd, dat je daar dus verantwoordelijk voor bent, dat dat dankzij jou is dat ze eruit ziet alsof ze de concurrentie aan kan gaan met de zon op een zomerse dag van meer dan 30 graden..

Dat vraag ik me wel eens af..

het gezicht van de lijn (reprise)

2008-09-01T20:11:00.000+02:00

om de terugkeer naar de oude blog nu echt officieel te maken: (een selectie uit) de blogberichten van de andere...

De lijn, de vervoersmaatschappij, voert als ik het goed heb een campage met de slogan ‘wordt het gezicht van de lijn’. Blijkbaar ben ik voor een aantal mensen ook (een van de) gezicht(en) van Lijn 4 Herent - Haasrode en Haasrode - Herent (afhankelijk van het moment van de dag).

Hoe je dat merkt? Maandag door het feit dat mensen spontaan naar je gaan glimlachen, als je in alle haast een veilig plekje zoekt. Het is ook wel een feit, als ik op een bus zit met geen enkel bekend gezicht, ga ik ook een beetje pannikeren.

Hoe je dat verder ook merkt? Dat de bus op halte Groep T blijft wachten tot je de straat bent overgestoken en op bent gestapt alvorens weg te rijden. Dat ik voor een keer me had voorgenomen die bus te missen en terug later te gaan werken, is een detail.

Maar vooral: door de buschauffeurs. Maandagavond raakte ik tussendoor aan de praat met een van de vriendelijkste chauffeurs tot nu toe, die zich heel verwonderd afvroeg of ik zo laat had gewerkt (het was de bus van 18.20). Toen ik zei dat ik inderdaad nog niet wegkon bij de vorige, leek hij onder de indruk. Na even nadenken vroeg ie dan hoe laat ik dan wel moest beginnen. ‘een uur of negen, tien?’ Was het maar waar. Hij schrok wel even toen ik zei dat ik die morgen om acht uur de bus had genomen. ‘Dat zijn echt wel lange dagen’. Als wildvreemde mensen met een beroep dat toch ook niet echt onmiddellijk heel tof moet zijn (of toch niet altijd) al onder de indruk zijn en vinden dat ik veel werk, dan moet het wel zo zijn zeker…

Hij bood nog aan om me in mijn staat af te zetten in plaats van mijn gebruikelijke halte. Ik heb vriendelijk gezegd dat dat niet hoefde. Tien minuten van de zon genieten kan ook echt deugd doen. En vandaag, op de 17.50 bus, werd ik begroet door een opgewekte ‘hey’ van dezelfde chauffeur, die nog perfect wist wat mijn halte was.

Op die manier wil ik graag gezicht van lijn vier zijn ;)

lost and found

2008-08-25T22:02:00.000+02:00

niet dat er veel mensen het hebben gemerkt, maar de laatste tijden was ik weer een beetje op zoek. Het ging niet helemaal zoals ik denk dat het zou moeten. Of dat beeld in mijn hoofd enigszins realistisch is, aangezien het gevoed is door de betere escapistische tvseries is nog maar de vraag. Maar toch, ik was er dus niet gelukkig mee en dus besloot ik wat te gaan veranderen. Aangezien alle grote events de afgelopen jaren stuk voor stuk waren tegengevallen (afstuderen, thesis afwerken, eigen stekje, een job, een eigen auto)dacht ik: dat is het dus niet. Zo werkt het dus niet. Wat werkt er dan wel?

En vorige week wist ik het. Gedaan met big events. De rest van de wereld doet toch niet mee met dat soort gevallen. Dus gaan we terug naar de andere kant. Kleine dingen. Kleine sterretjes die dag na dag een beetje haalbaar houden. Het werkt trouwens ook, bij mij toch. Maar het zijn echt kleine kleine dingen: een comment met geweldig nieuws op mijn blog, Arid op de radio, een fijne avond, mijn juist favoriete koekjes... Natuurlijk was het niet allemaal goed. Een kleine dip op vrijdag (VOOR acht uur, Ellen ;))maar dat verdween dan weer, en op zaterdag vond ik net dat boek dat ik al een tijdje zocht, en het was even zalig als ik dacht. tiramisu van de mama op de zondag, en op de maandag in de frigo.

Het zijn echt kleine dingen, maar het lijkt me wel beter af te gaan dan de hopeloze zoektocht van het afgelopen jaar en half. Plots vult mijn agenda ook weer zichzelf en zo. Dus komt dat even goed uit :)

Turn around and listen

2008-08-24T21:02:00.000+02:00

Zo af en toe vraag ik me af of dat beeld dat ik van mijn grote helden heb, nog wel klopt. Of ik dat niet een beetje groter maak dan het eigenlijk is, in al mijn enthousiasme. Zo begon ik me dat onlangs toch ook weer van Anton af te vragen. Dat krijg je ervan als je die mens al weer twee maanden niet meer op een podium hebt zien staan.

Heel het weekend liep ik al zo met een onbestemd knagend gevoel rond (het moeten missen van Maanrock zat daar waarschijnlijk voor iets,zoniet veel, tussen), dus was het de juiste moment om de proef op de som te nemen. Zonet, na ongeveer een jaar (Sinds 19 okt 07 draaide alles om de nieuwe nummers en 'Every Night You Pray') weer eens Shine in mijn cdspeler gestopt. Was ik even benieuwd wat ik nu, met de nieuwe songs en sound in mijn achterhoofd ervan ging vinden. Maar mijn buikgevoel stelde me zo snel weer gerust... Ofwel heeft de randomfunctie van mijn Windows Media Player ook meegespeeld. In volgorde kwamen in het begin namelijk mijn favo-nummers van die plaat aan bod: Come right in, waarvan ik met de rockende uitvoering van tegenwoordig helemaal was vergeten dat het eigenlijk een kabelend rustig piano-nummer was. Daarna kwam Lover en ja, ook daar kreeg ik, net als in 2006 prompt kippevel van.

Ondertussen is heel de plaat ongeveer weer gepasseerd, en weet ik het weer zeker. Ook Shine was een pareltje, anders dan Every Night You Pray, maar zelfs na al die tijd nog even mooi. Zelfs Lost Soul, waar ik me stilaan zo'n beetje aan begon te ergeren...

Ik ben dus geen bevooroordeelde fan, de nummers zijn gewoon steengoed.

trouw

2008-07-14T20:05:00.001+02:00

ik ben een trouw en loyaal beestje. In juni 99 werd ik helemaal betoverd door een Gents viertal. Dat viertal heette (en heet nog steeds Arid). Trouwe lezers weten nog hoe blij ik was op 0110, dat ze er weer waren. En hoe blij ik was dat het vanbinnen nog altijd hetzelfde voelde. En toen kwamen er concerten, tot grote ergernis van bepaalde mensen. En er kwamen nieuwe songs. En een nieuwe plaat. Van juni vorig jaar tot januari ging het hard.

Toen ging de Arid-storm bij mij weer even liggen. In maart een kleine opflakkering, met het concert in Leuven. Maar toch, vrij kalm. Mensen kregen al hoop dat het eindelijk toch eens veranderd was.. Helaas allemaal verloren moeite want sinds een week of drie kriebelt het weer onophoudelijk. Eerst ging ik niet naar Gentse feesten, omdat dat te laat was. Dan maar Suikerrock, wegens beter uur, en veel dichterbij. Maar kijk, de wonderen zijn de wereld niet uit, want zaterdagavond was het plots geregeld.

Ik zal er dus toch zijn, 27 juli. Op de eerste rij, hoop ik. Als vanouds, dit keer dan wel op een locatie die hen zeer vertrouwd is, en mij helemaal niet. Als u me tegenkomt op weg naar de eerste rij: laat me dan even gaan. Over mij over kijken gaat zonder problemen, en we kunnen beide genieten.

Want genieten zal ik, ook al staat heel mijn familie ergens in de buurt. Ik zit nu al op hete kolen...

*nog 13 dagen*

tot daar?

verhuis

2008-06-22T22:05:00.000+02:00

Ik was al een tijdje aan het nadenken over een verhuis van mijn blog omdat ik een aantal opties miste bij deze service en vandaag heb ik de knoop doorgehakt. Mijn blog verhuist dus, maar aangezien ik geen idee heb wie dat hier allemaal leest, stel ik voor dat je me gewoon laat weten of je ook wil weten wat daar op zal komen te staan, en dan stuur ik je de juiste link wel door.

inspiratie

2008-06-01T16:05:00.000+02:00

Ik ben muziek beu. Nee, jullie maken hier niet een totale kentering in mijn leven tot nu toe mee. Laat ik iets duidelijker zijn: ik ben de muziek op mijn mp3-speler beu. Tegenwoordig gebruik ik hem ook tijdens saaie opdrachten op het werk, en om in slaap te vallen en op de bus. Veel vaker dan vroeger dus, en ik merk dat ik meer aan het doorspoelen ben dan eigenlijk aan het luisteren. Met andere woorden: tijd voor wat verandering. En aangezien ik niet veel radio meer luister en nog minder de kans heb om nieuwe dingen te ontdekken vraag ik hulp aan jullie.

Als ik zeg dat ik hou van muziek met liefst een mannelijke zanger, een goeie tekst, niet te veel gedoe (gitaren, drums en piano) maar geen electronica of zo.. zijn er dan dingen die jullie aan kunnen raden?

vasthouden

2008-05-01T18:07:00.000+02:00

Ik heb een nieuwe - euhm, ik twijfel even om dit woord ervoor te gebruiken - obsessie. Nu ja, nieuw. Het is al wel een maandje of twee aan de gang. En nee, het is niet wat jullie denken, verdorie ;)

Stilaan wordt tijd mijn vijand. Om het dan wat te zwaar uit te drukken, alweer. Ik heb de belachelijke neiging om alle leuke momenten die gebeuren krampachtig vast te willen houden. In te kaderen. Op te slaan. Te koesteren. De tijd stil te zetten. Natuurlijk is dat een volledig zinloze onderneming. Dat weet ik heus ook nog wel, maar ik kan er niets aan doen, het gaat vanzelf.

Vorig weekend, vorige zaterdag meer bepaald,zaten we op de mooiste dag van de afgelopen maanden aan zee. Natuurlijk weer voor Anton Walgrave. Ik krijg mijn ouders inderdaad zo ver dat ze voor een uurtje (in principe) helemaal naar De Panne rijden. Het was prachtig weer, dus zo erg vonden ze het niet (denk ik). We komen daar dus aan, alles prachtig geregeld, werden verwelkomd door Anton zelf en voor de rest geen problemen. De zon van haar beste kant van de partij, een gezellige drukte, maar niet te.

Na het concert (dat ,hoe kan het ook anders, weer een uurtje genieten was, met een negatiief ondertoontje omdat het de laatste keer was...) kwamen we de tent uit, in de volle zon. Plots had ik zo'n zin om mijn schoenen uit te doen, mijn kousen uit te zwieren en mijn blote voeten in het zand in te graven. Voor een paar uur, in de zon, uit de wind en daar gewoon lekker te zitten. De tijd stil zetten, nergens aan denken, gewoon het concert nog eens herbeleven in mijn hoofd en ondertussen genieten van zon op mijn huid en de rust van de zee. Ik wou er plots met geen stokken weg. Een ijsje, uit een hoorntje, had het beeld compleet gemaakt. Maar het pakte niet.

Zus had nog plannen die avond, dus gingen we snel nog even (heel lekker en gewoon Vlaams) eten ergens op de dijk, waarna het al richting auto ging. Innerlijk had ik zoveel zin om de remmen op te zetten en te zeggen NEE, ik ga NIET mee. Kom me over een paar uur maar halen. Ik blijf hier. Maar dat deed ik natuurlijk niet. Dus om iets voor zes waren we al weer op de terugweg, en glipte ook Dranouter aan zee stilaan door mijn vingers. En eens het begint, valt het niet te stoppen. Dat is verdorie heel erg jammer.

99 %

2008-04-07T13:54:00.003+02:00

'99% wat?'vraag je je nu af waarschijnlijk. 99% zon zal het helaas niet zijn, en ook 99% op mijn literair vertalen eindwerk is redelijk onmogelijk. Wat dan? 99% gelukkig.

Het afgelopen weekend, en dan vooral zaterdag, was ik echt 99% gelukkig. Hoe zalig dat dat voelt.. Wat was daar dan voor nodig? een uitnodiging en een speciaal event. Het event was de exclusieve showcase van Anton Walgrave & The Nephews in de Sugarbeat-studio tegen Tienen. Het was rotweer, heel de zaterdagvoormiddag, donker, druilerig en nat, maar op een of andere manier raakte ik daardoor alleen maar meer in de mood. Die sfeer past wel bij de plaat. De beelden in mijn hoofd (daar zijn ze weer) zijn bij heel wat van de nummers regen die tegen de venster tikt, en mensen die zuchtend naar buiten kijken. Hopend op iets meer of iets anders. Rond half drie vonden Sophie en ik toch eindelijk de juiste weg en kwam de hoeve waarnaar we op weg waren in zicht. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het vooral de tent in de tuin was die het hem deed, anders had ik het nooit opgemerkt. Toch wat twijfel bij ons beiden of het daar nu was. Tot iemand (tot dat moment ongeidentificeerd) de autodeur aan mijn kant opendeed en zei: Welkom.

En welkom waren we zeker. De iemand was niemand minder dan Kristof (bookings) die ik tevoren alleen telefonisch gesproken had. Hij wist duidelijk wel wie ik was (en ja, nu even niet denken: moeilijk is het ook niet, je valt nogal op zo...) en dat gold ook voor de rest van de mensen ginder.. Geertrui (van NoCircus) kwam zichzelf voorstellen, en ook Sabien en Luka bleken te weten wie ik was. Af en toe is dat raar. Maar het is ook wel heel tof, dat ze dat weten. Bovendien bleken ze echt blij te zijn dat ik er was, en leken ze te vinden alsof het doodnormaal was dat ik daar ook was. Voor mij was het op dat moment nog altijd even wennen, want het was een wedstrijd en ik had niet gewonnen. Je weet dat ik te ver denk, dus ik had toch niet helemaal het gevoel dat ik even veel recht had om daar te zijn.

Maar ze deden zo hun best dat ik me al gauw helemaal thuis voelde.Mensen die intuitief (ofwel was het mijn gezicht weer dat me verraadde) aanvoelen dat een stoel welkom zou zijn, zo ken ik er niet veel. Mensen die direct klaar staan om te helpen indien nodig ook niet. Maar ze deden het wel, keer op keer. Het was bovendien niet echt ergens voor nodig. Buiten het trapje in de studio zelf, ben ik niet veel hindernissen tegengekomen. Gelukkig wel dat ze er aan hadden gedacht om banken neer te zetten binnen. Kussens zijn leuk en pasten volledig bij de sfeer, maar ik had geen zin om te moeten nadenken hoe ik dan in godsnaam daarna weer recht moest geraken. Als je probeert niet op te vallen, is dat geen goed plan. Bovendien voelde ik me gewaardeerd. Echt gewaardeerd. Alsof ze het allemaal toch niet zo vanzelfsprekend vinden, met die blog en zo.

Wat ik van de sessie zelf vond, kan je hier nalezen, maar dat interesseert toch niemand van jullie waarschijnlijk. Feit was dat Anton & The Nephews ergens in zijn geslaagd wat bijna niemand is gelukt de laatste maanden. Ze zijn er in geslaagd me voor meer dan vier uur mijn werk volledig te doen vergeten. Het enige waar ik me tijdens de sessie bewust van was, waren de mensen rond me, en de mensen aan de andere kant van het venster, en de camera's van ROB.

Maar het was ook een niet te missen schouwspel, aan de andere kant van de venster. Floris van Radio 1 met zijn zoontje, en Eppo niet te vergeten. Ik ben een vrouw, dus zit het hem in de details, maar als ik voor me Kristof Eppo zie bezig houden, dan weet ik dat het echt meer is dan gewoon samenwerken. Dat 'one big family' gevoel werd alleen maar groter tijdens de maaltijd achteraf. De hele Nocircus crew is aan de tafel gepasseerd, en dat is misschien wel toeval, maar toch. Eppo voelde zich bij Jelle en bij Kristof duidelijk even goed thuis als bij mama Sabien, en gelijk had hij. Het was er ook gewoon echt gezellig, hoewel ik af en toe iets had van 'nee, babs, dream on, your're not part of the gang.'

Feit is wel dat Anton, als je hem vertelt dat het echt geweldig was, dat totaal nooit lijkt te verwachten, en helemaal gaat stralen. Dat is zo aandoenlijk, en puur, en echt. Bij Arid heb ik de laatste tijd het gevoel dat het zo allemaal routine wordt, daar verre van. Ik zie nog niet veel mensen onthouden dat ik vorige week geen tijd had omdat ik mijn eindwerk literair vertalen af moest werken, jij wel? en tussendoor Eppo eten geven. Eerst vader, en dan pas artiest.

Simpel, gewoon en gemeend, echt hartverwarmend. Bovendien was dat gewaardeerd zijn echt geen idee in mijn hoofd, want want: ik sta tussen de Thank-you's! Met naam en achternaam verdorie. Man, dat vind ik zo'n eer. Echt waar, een beter manier om hun waardering uit te drukken voor wat ik doe, bestaat in mijn ogen niet.

Maar ik blijf hypergevoelig voor alles en nog wat. 1 opmerking van de echte winnnaar dat hij vond dat er te veel volk was, dat 15 man met partner echt nog toffer had geweest, die had ik toch weer gehoord. En die trof doel, in dat stukje van mij dat nog steeds vond dat ik niet alle recht had om daar te zijn. En toen Kristof rond zessen opmerkte dat 'iedereen al naar huis was'(terwijl wij er nog mooi zaten) vond ik toch ook dat we stilaan naar huis moesten aanzetten.

En een laatste bewijs dat mijn hoofd echt niet te kalmeren valt: we kregen een exemplaar van de plaat cadeau. Ik ook. Ik vind dat jammer. Niemand die dat begrijpt, maar ik had echt uitgekeken naar het moment dat ik de fnac zou betreden, met een doel voor ogen, recht naar de cd-afdeling zou lopen, daar naar de W om dan mijn echte, eigen exemplaar van de cd uit te kiezen, en dan met een belachelijke smile tot achter mijn oren naar de kassa te gaan om hem te betalen. Want hij is voor mij elke bloody cent waard. Dus vind ik het beetje jammer, dat ik hem niet kunnen kopen heb. Langs de andere kant heb ik geen tijd om naar cdwinkels te gaan, en elke dag later dan de release is een hel. Nu had ik hem twee dagen vroeger. Dat heeft ook zijn voordelen.

Blijkbaar was het niet alleen Anton die straalde zaterdag, maar ik ook. Pa en ma zeiden gisteren nog: we moesten niet vragen hoe het was, het straalde gewoon van je gezicht af.

Het was dan ook een prachtige namiddag..

2008-04-01T23:01:00.000+02:00

"Insignificant"

Can you see me
Up on the building
From down on the pavement
Or out in the crowd?

Can you see me
In the glare of the lamppost?
'Cause I am walking a tightrope
Into the moon

I don't want to feel so different
But I don't want to be insignificant, and I
Don't know how to see the same things different
Now

Oh can you see me?
I am one in a million
Yeah, I'm Icarus falling
Out of the sun

Could you see me fall in the light of spotlights and jackknife
Through night as black as a bedroom
And white as a lie?

I don't want to feel so different
But I don't want to be insignificant, and I
Don't know how to see the same things different
Now

Diving through the dark
While the night turns blue
Hey
Are you aware of your intentions?
Because I wear my intentions
So clear

If you see me
Wading through water
Come drown in the river
Right in front of the world
You can wash your face and hands
In the stream of my anger
It's as bright as white paper
And as dark as a girl

I don't want to feel so different
But I don't want to be insignificant, and I
Don't know how to see the same things different
Now

(C)Adam Duritz

actie

2008-03-30T16:30:00.000+02:00

Ik wil een beetje actie. Niet dat ik er tijd voor heb, maar ik wil het wel. Tis zo ook allemaal hetzelfde he. Opstaan, kwart na acht naar het werk, dezelfde busmensen zien, aankomen rond kwart voor negen, acht uur lang dezelfde mensen zien. Zo interessant zijn die ook weer niet. Om tien voor zes weer naar huis, de 'op weg naar huis' mensen zien, tien minuten door Leuven en dan ben ik thuis. Quite exiting, right? Dus betrap ik mezelf erop 's ochtends in de file dat ik wel zou willen dat er eens iets gebeurt. Iets positiefs liefst natuurlijk. Iets leuks zou ook tof zijn. Misschien een beetje spannend, maar ook niet teveel.

Maar als ik dan iets ga doen, dan denk ik de dag erna: 'o nee, hoeveel uren nog voor het zes is?' Geen goed idee dus, meestal, hoewel het vaak maar een paar uurtjes is..

Hoe combineer je dat?

enjoy the silence?

2008-02-23T13:55:00.000+01:00

Mensen die 'enjoy the silence' zeggen, mogen tegenwoordig gerust een weekje met mij ruilen. Ben eens benieuwd of ze het dan nog zo leuk vinden. Ik hou helemaal niet van stilte. Geef mij maar muziek, stilte zegt zo weinig meestal. Hoewel, de stilte na een nummer en voor een nieuw nummer is mooie stilte, en ook soms, bij de juiste mensen zit een stilte goed, en dan is er niets verkeerd aan.

Maar er is stilte, en er is zwijgen. Stilte tot daar aan toe, maar zwijgen, daar vind ik niets aan. En laat het nu net dat zijn, wat ik de laatste tijd veel te veel doe. Ik sta op 's ochtends en ik zwijg. Als je alleen woont, tegen wie zou je moeten praten? Het gebouw is nog in diepe slaap als ik vertrek tegen iets voor acht, dus ik ziwjg. Op weg naar de bushalte ben ik alleen, dus weer zwijgen. Aan de bushalte staan wel mensen, maar ook daar kiezen we om te zwijgen. Op de bus proberen wakker te worden, dus ook zwijgen. We komen aan op het werk, en daar begint het wel wat. Tot mijn collega een verkeerde opmerking maakt, en dan klap ik dicht. Mossel gesloten, afweersysteem. Weer zwijgen. Tijdens de middag wordt er gepraat, maar niet echt met mij. Dus doen we er het zwijgen toe. De dag is om, en de bus op naar huis. Er gebeurt vanalles op het wer, maar tegen wie zouden we het vertellen? bus is meestal leeg, dus zwijgen we weer (buiten 'goeieavond' en 'dank u wel' dan). De weg naar huis doen we ondertussen blindelings en zwijgend. koken met de radio aan, maar buiten af en toe meezingen, ook weer zwijgend. Zelfde scenario voor de afwas. Beetje computeren, beetje voorbereiden voor de les. Naar de les en opletten. Meestal zwijgen, toch. Op weg naar huis, langs uitgelaten studenten. Thuiskomen in de stilte, en dan bed in kruipen, voor paar uren slaap.

Voor iemand die regelmatig toch wat meemaakt dat uit haar systeem zou moeten, en dat bij voorkeur doet door er over te praten of het op te schrijven, is het geen ideale situatie.
Ik begin het te merken.

Vandaag alleen thuis.
Weer zwijgen.

zomer in mijn lijf

2008-02-19T19:06:00.001+01:00

Ik weet het, buiten is het februari, bitter koud en nog lang geen zomer, maar toch. Er zitten zomerkriebels in mijn lijf. Is er iets mooiers dan tussen de middag op mijn werk tussen trap een en trap twee te staan en de zon te voelen schijnen. Ik word daar belachelijk goed gezind van. Waar ik nog beter gezind van word, en de grootste oorzaak van mijn zomerkriebels, is -natuurlijk- een nummer. Niet zomaar een nummer, of wat dacht u: de nieuwe van Anton Walgrave. Ik had nooit gedacht dat een nummer van Anton me zomerkriebels zou geven, maar kijk, Ready when you are doet het wel. Een snelle pianoriff in het begin en ik ben al vertrokken. Ik zie er eigenlijk de zon erbij opkomen, of nog eerder een combinatie van wijde zomerjurken, gehuppel, zonnestralen en grassprieten. instant goed gevoel

ook zin in? www.antonwalgrave.com is the place to be

Ready when you are

breathe until the morning comes
breathe until you are
breathe until it is time to go
no it is never gonna to last for...

I'll ready when you are

Let me take you back where you belong
It ain't gonna be for free
stop until you loose your skin
Until you want to leave for..

I'll be ready when you are for..
i'll be ready when you are for..

turn all the joy into laughter
and all the love in joy

I'll be ready when you are
I'll be ready when you've faded
i'll be ready when you squeeze your hand in mine
I'll be ready when you dance along the edges
so tell me

come on down and be the one you are
breathe out for a while
inside out instantly
always will be

i'll be ready when you are for..

turn all the joy into laughter
and all the love in joy
I'll be ready when you are
I'll be ready when you've faded
I'll be ready when you squeeze your hand in mineµ
I'll be ready when you dance along the edge

you are just who you think you are
and you fear just what you think you fear
and you live just how you want to live
just shalalalala

2008-01-24T23:17:00.000+01:00

Coming of Age, Milow

Coming of age ain’t about what you do
It’s giving in to what’s predefined
When you trade all your dreams for compromise
It is never what you have in mind

One shot of happy, two shots of sad
That’s how our lives are aligned
The path that you chose has got highs has got lows
But it’s never what you have in mind

I must say that I still wonder why it disappears
I must say that I still wonder why
The years keep tumbling by

Coming of age ain’t about who you meet
It’s about the people who leave you behind
Your brothers, your parents, your lovers, your friends
It is never what you have in mind

One shot of happy, two shots of sad
We know we might run out of time
When it comes to living dying’s the easy part
Not exactly what you had in mind

I really doubt that I’ll find out why it disappears
I really doubt that I’ll find out
What these years are all about

You might ask if these thoughts that I just summed up
Are of any importance to you
Maybe not but when things don’t turn out like you planned
It helps to know that they never do

And besides, if one shot of happy
Comes with only two shots of sad
Then coming of age is not so bad

ga eens naar zijn myspace, en beluister de nieuwe nummers.. Tis de moeite

Peace and Quiet update

2008-01-24T09:24:00.000+01:00

Mijn permanente gezelschap de afgelopen vier weken, als een huisdier, overal mee naar toe: gejaagdheid. Ik voel me tegenwoordig continu opgejaagd. 's ochtends begint het al, om op tijd uit mijn bed te geraken. daarna begint het opjagen over de bussen. Zou ik om vijf voor acht vertrekken om de bus van 9 na acht te halen of laat ik het zo omdat ze vol zal zitten. En als ik daar sta begint het weer: hoe laat komt de bus, zou ik er op stappen, komt er nog een andere, hoe laat komt die dan? hoe laat ben ik op mijn werk? Kan ik zitten of moet ik weer tot aan kazerne rechtstaan? Eens op het werk begint het werk-opjagen. Zal die op tijd leveren, vind ik de juiste mensen? Doe ik die proofreading wel goed, oh nee, de quality controller loopt rond, die moet toch mij niet hebben? Rond kwart voor vijf begint het opjagen om op tijd thuis te raken. Haal ik de bus van 17.20? Krijg ik dit af, komt er niet nog iets binnen? Toch maar die van 17.50? Hoeveel file zou er zijn? hoe laat ben ik dan in Leuven? Heb ik dan nog tijd? krijg ik nog alles gedaan? Wat ga ik eten? Om kwart voor 8 weer de deur uit stuiven richting Franse les. Om tien thuiskomen en opjagen over mijn artikel, mijn frans en mijn opdrachten die af moeten. Dat maal vijf. Op vrijdag om drie uur al beginnen panikeren.. Vrijdagen staan hier echt niet voor niets bekend als Freaky Fridays. En op vrijdag is er niets aan te doen, ik moet rond half zes ten laatste de deur uit. Normaal moet ik ook dat met de bus doen, maar tot nu toe is het er nooit van gekomen, mijn pa is meestal sneller bij mij op hett werk dan ik thuis.. Anyway, dan rap rap eten, omkleden en om zeven naar de kine. Een half uur afzien (tegenwoordig helaas weer echt afzien) en dan: een zetel. Ik zweer het je, dat kan zo'n genot zijn, een zetel. Of eerder: tijd om er in te zitten. Want op kot heb ik sinds vorig weekend ook eentje , maar daar heb ik tot nu toe nog niet eens een seconde ingezeten, wegens gewoon geen tijd.

Gisteren was tot nu toe het toppunt van opgejaagdheid: maandag en dinsdag proberen te studeren na het werk, voor het examen van woensdag. Dan woensdag zelf al gestresst voor het examen zelf. Een helse dag op het werk, waardoor ik twee bussen moest laten rijden en ik uiteindelijk ipv om tien na vijf pas om kwart na zes in Leuven was. Even (proberen) acclimatiseren en om zeven examen gaan doen. Examen afgelopen rond kwart half negen. Kwart voor negen op kot. Acclimatiseren. Om elf bed in, en de dag was om. Ik voel me een beetje zombie vandaag. Maar het goede nieuws is: het opgejaagde is wel, tenminste tijdelijk. Want vandaag heb ik NIETS gepland, wat mooi wil zeggen dat ik naar huis ga wanneer het uitkomt, en er staat spaghetti te wachten.. Was het al maar zover

Na het mondeling examen Frans (volgende week maandag) is het anderhalve week geen CLT. Ik ging genieten en recuperen van die wat rustigere tijden. Gisteren mijn agenda eens bekeken

27/1 Arid AB
28/1 Mondeling examen Frans
30/1 Afspraak met 2e licers
31/1 Avant Premiere PS I love you
2/1 Cursus lit vertalen
3/1 Housewarming
5/1 afgesproken met Stijn en Ihsane
8/1 Yevgueni @30CC
15/1 Ladies night met werk @ Klimop

Niet dus :s

what a strange day

2008-01-23T21:39:00.000+01:00

Ik kan het niet anders omschrijven dan raar, moest je me vragen hoe ik me de afgelopen dag heb gevoeld. Het is allemaal begonnen iets meer dan 24 uur geleden, toen ik rond half twaalf een berichtje kreeg met de korte maar harde boodschap: 'Heath Ledger is dood'. Natuurlijk was mijn eerste reactie ongeloof, gevolgd door iets wat leek op 'niet grappig'. Helaas bleek het na heropstarten van mijn pc (ik was net van plan te gaan slapen) geen grap te zijn maar de realiteit. En ik had nog steeds iets van: hoe kan dat nu? zeker toen de woorden 'drugsgerelateerd' vielen, kreeg ik meer en meer het gevoel dat het raar werd. Gezien hoe vaak ik boekskes lees, deze volstaan van drugsperikelen van Amy en dergelijke,en de sterrenstatus van Heath, had toch iemand dat wel door moeten hebben? Grote verbazing, dus, bij mij,maar ik sta wel bekend om mijn naïviteit. Maar toch, 28, wat een leeftijd is dat nu? dat is amper een jaar of 4 meer dan ik allez.. En dan nog een dochtertje van 2.. Ik kan er ni bij.

Ik loop echt al zo de hele dag rond met een wee gevoel in mijn maag, wat echt bizar is. Heath en ik go way back, als je dat kan zeggen van iemand die je niet echt kent. Ik zag hem voor het eerst rond mijn, naar schatting, veertiende, als Snowy in Sweat. Ik was toen al gefascineerd door gay jongens, dus had Heath het natuurlijk vlaggen. Daarna heb ik hem ook in Roar gezien, op Kanaaltwee, hoewel buiten de titel daarvan niet veel blijven hangen is. en daarna ben ik (van afstandje) blijven volgen: honderden keren Ten things I hate about you, na heel lang zoeken een keer of zeven 'A knights Tale (waaronder de eerste keer in het Duits gedubt op Arte, omdat ik hem echt graag eindelijk wou zien), the Patriot, vorig jaar 'Brokeback Mountain, 'brothers Grimm' en 'Cassanova'.. Waar mogelijk ging ik toch es kijken, en voor de minder populaire films was er Filmnet/Prime: Ned Kelly, Four Feathers, en binnekort ook Crash, of hoe heet ie.

Zal precies zakdoekmoment worden, want het heeft echt indruk nagelaten. Gisteren niet echt veel geslapen, en vandaag bij elk nieuws weer dezelfde 'boenk', idem voor elk bezoek aan de startpagina op mijn werk waar zijn foto en het laatste nieuws tussen de Igoogle nieuwsfeiten prijkte.

No more 'ik ga naar heath kijken in de cinema' dus, want zijn laatste rol van The Joker is toch niet aan mij besteed...
*Nothing's ever lost* zingt Jasper op Arids nieuwe (jeuj) maar in dit geval: een acteur, een mens, een papa, en nog zoveel meer, is toch gewoon lost als je het mij vraagt..

Heathcliff

2008-01-23T07:18:00.001+01:00

*stilte*

lost soul

2008-01-13T22:34:00.000+01:00

Soms maak ik dingen veel minder belangrijk dan ze zijn, of ik probeer hun invloed op mij en mijn humeur, gestel whatever te minimaliseren. Dat dat soms nergens goed voor is, bleek vandaag. Het officiële startschot voor de 'Arid is back' campagne lijkt wel gegeven. Vanmorgen in de 7e dag, en vanavond in Brussel Vlaams. Bij het eerste beeld van Jasper en David en het vertrouwde akoestische gitarengetokkel vloog er precies een doosje open dat ik al weer een tijdje goed op slot had gehouden. Alles begon te kriebelen, en het enige wat ik nog kon denken was: ik wil meer. Arid is voor mij een beetje een verslaving, voor wie er nog aan zou twijfelen. Gelukkig was er dus Stubru, met een preview van een aantal songs van de nieuwe plaat. 'Tied to the hands that hold you' gaf me het Arid gevoel, en dat voelde goed, maar dat was niets in vergelijking met 'Lost stories'. Ten eerste is het liedje me niet onbekend (ze spelen het al een tijdje) maar het was net een mokerslag. De sluizen gingen echt open. (via MSN bleek dat ik lang niet de enige was). En nu lijkt of er iets doorbroken is, of schoongespoeld, en dat meer wil. Het was leuk, maar ik wil meer. Het is iets koortsachtig, maar of het lijkt op andere verslavingen weet ik niet. Ik voel me raar. Ik ben te lang op de proef gesteld, ik wil de plaat nu en iets doet er een soort van pijn. Ik weet zelf niet wat het is, maar mijn beste gok is een soort van gemis en longing. Dat het volstrekt belachelijk klinkt, besef ik ook wel. De sluizen gingen dus open, wat niet abnormaal is voor een Arid nummer. Ze hebben me altijd al hard en onverwacht geraakt. Ik wil Arid, en ik wil me helemaal in Arid inwentelen (ook iets wat typisch is, heb ik de laatste jaren geleerd)en niet vrijdag op het werk zitten en daardoor niet kunnen luisteren. Onbegrijpelijk voor normale mensen, ik weet het wel.

Het is ongetwijfeld ook wel vermengd met ongelooflijke vermoeidheid. Ik lijk nergens en nooit tot rust te komen, de afgelopen twee weken. Ik ben kapot, en Arid mijn helende compres.

I'm a lost soul in a lost story...

woman@work

2008-01-03T22:08:00.000+01:00

Ik weet het, het is stil geweest hier op de blog. Alle reden toe, zoals ik zo dadelijk uit zal leggen. Ik geloof dat ik beloofd had iets te schrijven over de vooruitzichten voor 2008? Daar heeft het dan ook alles mee te maken. Een dag of twee na de vorige entry, zag ik namelijk een vacature voor 'projectmedewerker' bij een vertaalbedrijf in Haasrode. Drie dagen later, op de vrijdag van de gekte aan het glazen huis en de laatste dag van het eerste semester, had ik om tien uur 'sochtends (ongeveer) mijn aller-aller-eerste serieuze sollicitatie interview ever. Anderhalf uur later en een 3/5 voor Frans en 5/5 voor Engels rijker, stond ik weer buiten, op het stationsplein. Nog een twintig minuten later, kreeg ik telefoon van het interimbureau, dat ik bij het bedrijf zelf op solliciatie mocht. die sollicatie ging 27 december door, om tien uur. Een uurtje later stond ik, met vage beloftes van 'we bellen vandaag of morgen maar er zijn nog kandidaten' met weining tot geen verwachtingen weer buiten. De avond kroop voorbij zonder telefoontje en ik begon er ondertussen niet meer in te geloven. Tussen de ongeloof-vlagen door, begon me ook te dagen dat het wel niet slechter kon vallen. Ik had gezegd dat ik op 2 januari kon beginnen, maar heb tegen 17 januari nog een vertaling die af moet,examen frans op 23 en 28 januari en een artikel dat ik nog moet schrijven tegen begin februari, en een frans deel aan dat artikel, plus een voorstelling van dat artikel in beide talen in maart. Doe daar maandagavond en woensdagavond van acht tot tien cursus frans bij, op vrijdagavond kine en zaterdagmorgen cursus literair vertalen bij, en je snapt wel waarom het nog niet echt nu moest. (en dan vergeet ik mijn echt rijbewijs halen nog...)

Maar kijk: vrijdagmorgen kreeg ik telefoon van een positieve vibes uitstralende dame van het interimkantoor, die me volledig verbaasde met de woorden 'ik heb goed nieuws voor je, je mag woensdag beginnen'. Ik zweer je dat ik echt even dacht dat ze met mijn voeten aan het spelen was. Ik kan het trouwens nog altijd niet geloven. Gisteren aan tafel onder de middag zei ik het nog, dat ik totaal niet begreep waarom ze mij kozen. Roemy (mijn baas) zei me toen: we hadden na jou nog vier kandidaten, en geen van allen wist er evenveel van als jij, dus de keuze was snel gemaakt. Ik kreeg hetzelfde gevoel als toen interim-dame belde om te melden dat ze vrij postief waren na mijn sollicitatie. Als ze niet zo serieus was geweest, had ik msschien wel gelachen.

Langs de andere kant is het goed voor me, om niet te zeggen broodnodig. Thuiszitten is cool, maar het moment dat ik er genoeg van had, kwam, ondanks al het werk, vervaarlijk dichtbij, als het nog niet aangebroken was. En ja, het streelt mijn ego en mijn zelfvertrouwen als ze me bij mijn aller-eerste sollicitatie goed genoeg vinden en aannemen. Ze willen me ook echt, en, totaal niet onbelangrijk, ze maken van mijn handicap ook geen enkel probleem. Dat kan voor jullie allemaal vanzelfsprekend klinken, maar dat is het niet...

Woensdag was stressen, maar niet zo erg als bij examens vroeger, raar genoeg. Ik ben aan iedereen voorgesteld (er zijn al heel wat mensen me al weer ontsnapt) en dan ingesteld in het systeem en al. In de voormiddag volgde er al direct een initiatie in het ene programma, en in de namiddag in het belangrijkste programma. Tot nu toe ben ik er vrij goed mee weg, al zeg ik het zelf, en de collega's zijn ook echte meevallers.
Het lijkt er op dat ik daar met mijn gat in de boter ben gevallen (voorlopig)

Als het hier stil wordt, weet je dus hoe het komt.. Als je al 40 uren per week achter je bureau moet zitten en de rest er nog bij moet doen van hierboven, dan snap je wel dat er niet veel overblijft qua tijd.

speaking of which, my bedtime is near
Night night to you all, and talk to you later!

Wat een jaar

2007-12-17T12:04:00.000+01:00

2007 was me een jaartje wel! In die 356 dagen is heel wat gebeurd..

Het allerbelangrijkste om mee te beginnen was 24 februari. De wederopstanding van Arid. Een moment waarvan ik eerlijk gezegd niet meer zeker was of ik er nog op mocht hopen. Ik was er, zij waren er, de andere AC'ers waren er,en het voelde als vanouds, en zo zo zo goed. Ik weet dat niet-fanachtige mensen dat heel moeilijk kunnen vatten, maar neem het van me aan dat het een van de mooiste momenten van het jaar was en dat ze met mijn smile toen echt wel wat huizen in Merelbeke van stroom hadden kunnen voorzien.

Ze hadden het ook niet mooier kunnen timen, af en toe een oplaadsessie was wel nodig, met die thesis. Ik ben er nog steeds trots op wat ik daarmee heb gespresteerd, maar rond februari en de maanden daarna werd de druk wel hoog. Gelukkig kwam Arid verlichting bieden in mei in Herent en ook twee dagen voor de thesisdeadline in de AB. Ik heb niets zo hard nodig gehad als dat concert en dat 'zweefgevoel' als die dag. Twee dagen later, om kwart voor een 's nachts, was de thesis een feit. Na nog een zeer zware examenperiode had ik (eindelijk!) het eind van mijn studies bereikt.

Op negen juli zat ik op een plakkerige plastieken stoel in een hal vol mensen stilletjes dood te gaan. Zenuwen, man, zenuwen. Niet te doen. En net op zo'n moment weten ze het wel te rekken. Na wat voor mijn gevoel een eeuwigheid leek, kwam het erop-of-eronder moment. Het was erop, volledig. Nog zo'n mooiste moment van het jaar, al duurde het minder lang dan ik had gehoopt. Daarna begon het 'neem afscheid van de KUL' proces, wat er vooral uit bestond op Romero weg te trekken en volop op zoek te gaan naar een eigen stekje. Wanhoop, jaloezie, irritatie, ze hoorden er allemaal bij, maar op de valreep is het me toch nog gelukt, en wel perfect van locatie ook.

Daarna stonden verdere diploma's op het programma, met mijn overwinning van mijn angst voor avondlessen Frans en het beginnen van een cursus literair vertalen. Bovendien was het ook de moment voor een rijbewijs, en zo ben ik sinds november eigenaar van een voorlopig, en een eigen auto.

Mijn thesis leidt zijn eigen leven sinds een klein artikel in de Campuskrant. Verschillende mensen hebben me al gecontacteerd, en heb al extra exemplaren moeten laten drukken. Het hoogtepunt qua thesis is ook meteen de afsluiter van 2007: de deelname aan een congres in Parijs vorige week, in het Frans wel te verstaan.

Next up: de vooruitzichten voor 2008...

Knaagdieren

2007-12-11T19:10:00.000+01:00

Ik heb de laatste dagen een bende knaagdieren op bezoek. Geen paniek, het zijn geen bende ratten of muizen die mijn studio onveilig maken, dus je bent er nog altijd welkom zonder gevaar voor eigen leven. Het zijn eerder innerlijke knaagdieren, in mijn binneste ergens. Er zeurt iets, er knaagt iets, al van een paar dagen voor Parijs. (Mensen die met goeie argumenten me proberen te overtuigen dat het al vroeger was, wil ik ook nog wel geloven) Iets zit er ni juist. In Parijs is het me beginnen opvallen, vooral omdat ik tevoren dacht dat het het spreken in Parijs was dat er de oorzaak van was. Na de spreekbeurt in Parijs kon het dat moeilijk zijn he?

Het begon in de druilerige regen in Parijs, onder een paraplu. Ik wou met iemand anders in Parijs zijn, en al helemaal liever met iemand anders onder die paraplu staan. Het had leuk geweest als er die morgen een smsje was gekomen, en die avond ook. Het had zalig geweest als er in mijn hotelkamer iemand wachtte voor een een dikke knuffel en dan compleet gemeend zei: "zie je wel dat je het kan". Ik had in slaap willen vallen naast iemand anders die nacht, stevig omarmd en geborgen. Ik wou dat er toch iemand ergens een schoen had gevonden om op 6 december voor de deur te zetten waardoor ik toch zeker wist dat ik braaf genoeg was geweest. Iemand om te bellen om te foeteren over de twee weer mislukte solliciaties, iemand die een avondje zoekt om mee naar Clouseau te gaan, iemand die een liedje aanvraagt tijdens Music for Life, iemand voor mijn koude voeten elke nacht. Iemand om mee te praten in bed tot ik dan toch eindelijk in slaap val en niet langer gesprekken tegen de muren moet voeren. Iemand met een alternatief plan voor kerst en nieuw zodat het niet weer pokke-voorspelbaar en saai wordt. Iemand die me energie geeft, want ik weet niet waar de mijne naar toe blijft glippen. Iemand die plots stiekem al mijn favo nummers op mijn mp3-speler zet. Iemand wiens naam bij het 'u hebt een nieuw emailbericht van...' al gewoon doet glimlachen, zonder hem nog maar gelezen te hebben. iemand waardoor ik al die stomme stationsromans en chicklit niet meer zo wanhopig nodig heb. en iemand die stukje bij beetje mijn lijstje grote dromen probeert te ontfrutselen en er dan nog mee aan de slag gaat ook.

Ik heb een ongelooflijk melige bui, en Clouseau mag het allemaal nog erger maken. Uithuilen helpt toch, beweren ze. Het feit dat ik het echt vergeten ben, dat gaat wel blijven natuurlijk.

Voorbij

2007-12-10T12:28:00.000+01:00

"Nu is het gedaan, het is voorbij"

Koen Wauters heeft gelijk, ook al bedoelde hij iets heel anders dan ik. Het congresweekend in Parijs zit erop. Voor wie er niet bij was: een klein verslagje.

Slapen als je zenuwen hebt (heel erg veel zenuwen) wil wel eens niet lukken. Dat ondervond ik maar weer eens op de nacht van donderdag op vrijdag. Het was ook wel net alsof alle natuurkrachten samenspanden om me ook maar geen minuut rust te gunnen, maar de vraag blijft of het was gelukt als ze dat niet hadden gedaan. Ik was bijna blij dat het 5 uur was en de wekker afliep. En voor je het vraagt, nee, dat is helaas geen foutje. Als je om half zeven op de trein moet zitten, is er helaas geen andere optie dan vroeg op te staan. De treinrit Leuven-Brussel verliep voorspoedig, en mijn zenuwen namen toe. Mijn papieren met de tekst (in tweevoud mee, je weet maar nooit) lagen altijd binnen handbereik voor als een van de zovele momenten van twijfel toesloeg. De rit van Brussel naar Paris Nord verliep nog beter, omdat het gezellig warm was op de trein. Mijn drie reisgezellen lazen de krant, ik nog maar es twintig keer mijn tekst.

Rond tien uur kwamen we aan bij het INS HEA, waar het congres werd georganiseerd. Badge opspelden met mijn naam en 'intervenant', de zaal binnenglippen en toen was er echt geen ontkomen meer aan. Nog geen twee seconden later was de eerste paniekaanval een feit. Het zat er bomvol! Ik wist op voorhand niet wat ik moest verwachten, totaal niet, maar dit had ik niet verwacht. De aula zat vol, en de trappen zaten zelfs ook helemaal vol. vollebak paniek dus. Toen had ik echt voor het eerst het gevoel: what the hell am I doing here? Iedereen, en letterlijk iedereen sprak er frans, dus mijn hoop op het gebruiken van het Engels was snel vervlogen. Nog meer paniek toen bleek dat ze al bijna een drie kwartier achter op schema zaten. Van een goed begin gesproken.

Er werd gesproken, logischerwijs. In een hels tempo. In het Frans. Gevolg: de eerste lezingen zijn aan me voorbij gegaan. Ik werd uitermate gefascineerd door de doventolken die aanwezig waren en aan een immens tempo alles vertaalden met de nodige supersnelle handbewegingen. Wat is dat toch een zalige taal, gebarentaal. Vanaf de derde speech was ik wel helemaal mee. Het ging over een mama die vertelde hoe moeilijk het is om haar zwaar-autistische dochter voor te bereiden op dingen, en hoe boeken daarbij kunnen helpen. Als je hoort dat ze al maanden bezig is om aan de hand van kerstboekjes haar dochter uit te leggen dat het een familiefeest is, met cadeautjes en al, goh, dat raakt me toch wel. Daarna ging het over het aanleren van een tweede taal aan doven, en ook dat vond ik echt wel interessant. Het is totaal omgekeerd dan hoe wij literatuur leren aan de universiteit, maar net dat maakt het zo leuk, vond ik. Het zoeken van een eigen systeem dat werkt, daar ben ik stilaan ook bedreven in.

Nog leuker was een film over sprookjes en doven, en ik zeg het, die handen en ik ben geboeid. Afgeleid ook wel, maar kom. Die film was dank zij de ondertiteling (hij werd in gebarentaal gespeeld)voor mij toch makkelijk te volgen. Daarna zat de voormiddag er al op (aaargh)en dat was tijd voor een vierde paniekaanval: de namiddag kwam eraan en het was etenstijd. Mensen die weten wat voor moeilijke eter ik ben, begrijpen dat wel.

Maar ik had alle redenen om ongerust te zijn, zo bleek aan tafel. Ik ga niet in details treden, maar als je weet dat we chips kregen (je weet wel, van die dingen uit een knisperend zakje) bij het vlees, dan kan je je toch wel iets voorstellen? Bovendien hadden de sprekers van voor en na ons die middag aangeschoven aan onze tafel en ook zij spraken geweldig Frans. Het begon me te dagen dat iedereen daar gewoon Franstalig was, en dus was het ook aan tafel conversaties voeren in het Frans. My god. Ik werd met de seconde zenuwachtiger, wat me wel een deel meelevende blikken en oppeppertjes opleverde van mijn disgenoten. Ook een aantal Vlaamse smsjes hielpen wel (thx!) maar toch. En natuurlijk gaat de tijd op zo’n moment veel te snel. Op gegeven moment wilden ze ons nog naar voren halen (as in de namiddag openen) maar dat vond ik toch geen goed plan. Tijdens de spreekbeurt van de dame voor ons (jeugdlit in Tsjechië) hield ik angstvallig de deuren boven aan het auditorium in het oog. Papa en mama hadden wel beloofd om buiten te blijven, en zeker tijdens mijn speech,maar het zou me niet verbaasd hebben als pap toch een poging had gedaan.

En toen was het zover: eerst Ghesquiere’s inleiding, en dan was het erop of erover. Ik herinner me dat ik begon, en ik herinner me twijfels bij alle cijfers en zo nog kleine dingen, maar van het algemene herinner ik me niets. Wel dat ik veeeeeeel te lang gepraat heb, maar ze hebben me mooi laten doen. Ik moest afronden op het moment dat ik net aan de conclusies zat, dus dat kwam goed uit.
En daarna heb ik bijna gehuild. Van opluchting, maar ook door de laatste speech van de dag. Het was een getuigenis van een vrouw met epilepsie, en het was op momenten schrijnend, dan weer herkenbaar en dan werd ik weer lastig. Ze had het er nog zo moeilijk mee, dat sprak uit alles. Het voerde me zo weer terug naar de tijd dat ik zelf tegen windmolens vocht, en me elke twee dagen minstens, samen met Helmut Lotti, afvroeg: ‘waarom ik?’. Mijn kaars was daarna gewoon uit. Ik werd nog om half acht verwacht voor het avondeten (Raclette) maar aangezien ik dat toch niet lust en echt niet meer kon, ben ik bij mama en papa gebleven. Ik had even rust nodig, het was allemaal een beetje veel, in mijn hoofd. Verschillende mensen hadden me ofwel gefeliciteerd, ofwel de tekst gevraagd, en het is nog altijd raar voor me om te merken dat andere mensen iets hebben aan het huzarenstukje dat ik toen heb afgewerkt.

Maar het voelde niet zo geweldig als het had gemoeten. We liepen door de regen (een constante, daar in Parijs) ik met mama onder de paraplu, er was prachtige kerstverlichting vanuit het hotel te bezichtigen en toch. Iets knaagde. Knaagt, eigenlijk, want het is er nog steeds. Ik dacht dat het vermoeidheid was en ging na een kebap om negen uur slapen, maar samen met mama in een tweepersoons, dat valt ook niet mee. Bovendien deden al mijn spieren ongeveer al pijn.. De volgende morgen weer om half zeven opstaan, want om half acht werden we aan het ontbijt verwacht en het begon terug om negen. De tweede dag was weer vooral op doven toegspitst, waardoor ik heel erg geboeid was, en ook de voorstelling van een stripverhaal met een hoofdpersonage in een rolstoel was geweldig. Herkenbaar ook. Rita heeft me achteraf nog een gesigneerd exemplaar cadeau gedaan :)

Na het middageten gingen we al weer beginnen aan de treinreis, en de taxichauffeur heeft zijn best gedaan om mijn chocoladetaart alle uithoeken van mijn maag te laten zien. In Paris Nord was het meer dan een uur in ijskou wachten op de trein wat me wel ruimschoots de tijd gaf om het Nieuwsblad van boven naar onder te lezen. Mijn tenen kregen wel pas in de trein Brussel-Leuven weer warm. Koud dat het was.. Toen staakten ze ook nog in Brussel, maar gelukkig hadden we toch nog een trein vrij snel na onze aankomst daar. Om iets voor acht (op tijd voor Robin Hood, thank god) waren we thuis en twintig minuten later stond er ook een dampende thuisgeleverde pizza voor mijn neus.

It sure felt good to be home..

Clouseau 30-11-2007 Sportpaleis Antwerpen

2007-12-04T12:39:00.001+01:00

een woord: kippevel...

Beste Sint

2007-12-03T09:46:00.000+01:00

Ik weet het, ik ben er beetje vroeg mee en tegelijk ook laat, want de tijd dat ik me jaarlijks tot u richtte ligt al weer ver achter me. Maar gisteren zag ik u heel veel moeite voor Winky doen (zie 'Het paard van Sinterklaas') en aangezien ik bijna een wonder nodig heb, kom ik bij u terecht.

Ziet u, ik moet eind van deze week, meer bepaald de dag na uw verjaardag, gaan spreken op een congres in Parijs. Wat leuk, zegt u? Dat dacht ik ook dat het zou zijn. Helaas. Mijn slechte voorgevoelens draaien op volle toeren. De hoeveelheid keren dat mijn brein me per dag 'Run, run, as fast as you can' toeschreeuwt, is niet meer te tellen.
Zal ik u even uitleggen waarom? Ten eerste is het hotel waar we in logeren (als je het al zo kan noemen) een een-sterrenhotel. Ik wist eerlijk waar niet dat die bestonden. De reacties van bezoekers laten het slechtste vermoeden: koude kamers, onvriendelijk personeel, kleine kamers en lawaai. Een foto deed mij echter steigeren. Ik had in hun mail (ze hebben het zelf voor ons geboekt) al iets gehoord van een stapelbed, maar ik hoopte dat dat fout was. Niet dus, beste Sint. In de driepersoonskamers is een hoogslaper gebouwd, boven het dubbele bed. Ik weet het niet, maar als iemand mailt dat ze een fysieke handicap heeft, steek je die toch niet in een stapelbed? Zeker niet als er a) vier aangepaste kamers zouden moeten zijn en b) er ook driepersoonskamers met een apart bed zouden moeten zijn. Maar die kamer, das maar voor een nacht, en pap had al beloofd in het stapelbed te kruipen. Dat valt dus nog te overleven. De genadeslag kwam vanmorgen. Minder dan vijf dagen voor het congres komen ze nu vragen of het een manuele of electrische rolstoel is? MINDER dan vijf dagen alstublieft?? nu is het blijkbaar grote paniek: hoe breed is de rolstoel, want het is een oud gebouw.

Weet u wat dat mij vertelt, Sinterklaas? Dat het een totaal niet aangepast gebouw is met smalle deuren waar de rolstoel dus niet tussen zal kunnen. Dat vind ik toch wel straf eigenlijk, voor een congres over juegdliteratuur en handicap. Ik heb er echt geen zin meer in. En daarom, Sinterklaas, vroeg ik me af of u misschien langs Frankrijk terug naar Spanje vertrekt dit jaar? en toevallig een klein wondertje kan doen? Ik zou het geweldig appreciëren...

o ja, al die andere cadeaus waarvan u weet dat ik ze zou willen, die zijn iets minder belangrijk. Die kunnen wel wachten tot volgend jaar...

ergernissen

2007-11-23T10:54:00.000+01:00

Twas een dag van ergernissen gisteren en dat gaat doortrekken naar vandaag. Het begon al met de Humo. In dat vakblad verwacht ik niet om de oren te worden geslagen door stompzinnig verliefd gezwam, maar kijk, op alles bestaan er uitzonderingen, want deze week was het toch wel zover, in het interview met Natalie en Jeroen. Pas op, ik vind het een koppel dat zo goed bij elkaar past dat ze het zo mooi nog niet in fictie hadden kunnen bedenken. Op zich gun ik ze dus alle liefde van de wereld. Maar moet het dan echt zo, vier bladzijden in de Humo? Op donderdag is mij bijleesmoment van de week en daar zat ook de Dag Allemaal van vorige week tussen. Als er nu een boekje is waar ik wel verliefd gezwam verwacht, en bijna niets anders, is het daar wel. Heeft u er al wel eens op gelet? dat staat driekwart vol met nieuwe liefdes, afgelopen liefdes, en wraak-na-liefdes. En de tweede ergenis paste mooi in het rijtje. Het was namelijk een verzuchting over de zes maanden dat miss Laura (vergis je niet ;)) nu al single is. Zes maanden zeg. My god. De wereld stort in of zo? Ook hier pas op, ik vond het wel een mooi koppel hoor, Laura en Tonnie, maar voor de rest spreek ik me daar niet over uit. en veel vertrouwen in de journalistieke correcte weergave van het eigenlijke gesprek heb ik niet zo, in dat boekske.

Ik merk het wel vaak tegenwoordig. Ik word samengevat door twee vragen: 'Heb je nu al werk' en 'heb je nu al een lief'? Da's blijkbaar het enige wat er toe doet, voor de meeste mensen (en dan heb ik het echt niet alleen over familiefeesten). En er zijn strikt genomen 4 klote-momenten per jaar. 4 momenten dat ik echt denk van 'godverdomme, tis weer zover, weer een jaar erbij'. Die vier klote momenten volgen allemaal in de komende vijf maanden, en dan gaat de storm weer voor een tijdje liggen. Het eerste klote-moment, daar zit ik nu midden in. Gisterenavond vooral. Helemaal compleet. Met aangepaste jank-muziek.
De playlist?

Queen of my heart - Westlife (altijd raak)
De Ware - Clouseau
If I should fall behind - Bruce Springsteen & Anton Walgrave
Always on my mind - Anton Walgrave
For a while - Jasper Steverlinck
Tonight will be fine - Teddy Thompson
...

lijflied

2007-11-13T22:40:00.000+01:00

Ik geef niet op

Ik ben niet anders dan de buurman
Ik hou niet van gedoe
ben tevreden met mijn leven
Ik ben doorsnee, 'k geef het toe.
Maar er zijn van die momenten waarop alles vierkant draait
dat het gras onder mijn voeten door mezelf is weggemaaid.

zo vaak nam het lot mij zonder iets te vragen bij de hand
zo vaak zei ik tot mezelf: waar ben ik nu weer aanbeland?
in een staatje zonder eind, met mijn kop tegen de muur
soms ten goede, soms ten kwade,
ach dat went wel op den duur.

Maar ik geef niet op,
ik geef niet toe.
Misschien al lang aant vechten maar ik ben niet moe
ik geef nooit op, ik ga voluit
en op mijn bakkes soms, maar dat maakt mij niets uit

Ik geef niet op, ik ben beslist
een fanatieke optimis tot in de kist
ik geef niet op, al krijg ik klop
ik spring weer recht en trek mijn zondagskindgezicht

Als jij lacht, naar me lacht
wordt alles anders, dan is de storm voorbij
als jij zacht naar me lacht
dan ben ik ongeremd, .... blij

oude wonden openrijten heeft totaal geen zin
en verdriet zal altijd slijten en in steeds een nieuw begin
en lijkt het leven soms een door een gek geschreven soap
ik zing samen met de softies: waar er liefde is, is hoop

Maar ik geef niet op,
ik geef niet toe.
Misschien al lang aant vechten maar ik ben niet moe
ik geef nooit op, ik ga voluit
en op mijn bakkes soms, maar dat maakt mij niets uit

Ik geef niet op,
ik ben beslist een fanatieke optimist
tot in de kist
ik geef nooit op
al krijg ik klop
op m'n gezicht
het duurt nog lang voordat ik stop

nee, ik geef niet op.
tis niet gedaan
zelfs als de wereld stopt
zal ik nog verder gaan
ik geef nooit op,
geen denken aan.
het is de godvergeten zin van mijn bestaan

met muziek?
en kom me dan maar es vertellen dat je niet meegeneuried hebt ;)

trots

2007-11-13T18:37:00.001+01:00

Uit de Anton Walgrave-nieuwsbrief van vandaag:

"Officiële Anton Walgrave Fanblog

Voor wie écht alles wil weten over Anton Walgrave is er nu ook de officiële Anton Walgrave Fanblog op blog.antonwalgrave.com.

[ikke] houdt werkelijk alles bij wat er beweegt rond Anton Walgrave & The Nephews. Deze blog mag zeker niet mankeren in je favorieten of je RSS-reader."

*klein beetje trots, en klein beetje heel veel zin om mee te doen met de wedstrijd voor een ticket voor Donderdag.. *

bellen

2007-11-13T10:05:00.000+01:00

Ik woon nu - effe tellen - iets minder dan twee maanden in mijn stekje en er begint me stilaan iets serieus tegen te steken. Wat dan? vraagt u brave lezer zich af. Knoop het in uw oren als toekomstig advies: aanbellen! What the fuck is daar mis mee? Alles, als u het op ongelooflijk irritante tijdstippen doet. Midden in de nacht bijvoorbeeld (sta ik al niet meer voor op, behalve bij speciale gevallen) maar, wat vaker voorkomt: vroeg in de morgen, rond een uur of negen. Meestal op maandagmorgen ook nog. Als ik nog in mijn bed lig, doe ik niet open. Dat lijkt simpel, maar dan is er toch altijd dat stemmetje: wie zou het zijn geweest? was het belangrijk? Want, laat dat even duidelijk wezen, ik verwacht in die gevallen ook nooit iemand.

Vanmorgen (rond iets voor tien) was het weer zover. Ik kwam net van onder de douche, lekker in mijn warme handdoek gewikkeld, toen het irritante schelle belgeluid weerklonk. No way dat ik zo ga opendoen, dus ik doe lekker niets. Hoor ik de voordeur toch opengaan. Bizar. Even later voelt er iemand duidelijk aan de klink, die thank god nog op dubbel nachtslot was. en daar begon het? Wie was het? Ik weet niet hoeveel mensen binnen geraken terwijl ik niet opendoe, en nog minder wie dan nog durft komen voelen ook? Dan ga je toch gewoon onverrichterzake naar huis? Dit alles, en de dag van de week zorgt ervoor dat ik wel een vermoeden heb, maar dat doet er niet toe. Ik vind dat zooo irritant..

gezocht: another me

2007-11-11T10:58:00.000+01:00

Ik overweeg mijn leven ook op ebay aan te bieden. Iemand anders zoeken om de rommel op te kuisen, want ik heb er geen zin meer in, en ik ben er ook niet goed in. Ik weet het allemaal ni meer en op zo'n momenten helpt iemand met een nieuwe point of view meestal wel om er uit te geraken. Ik overweeg dingen die ik nooit zou mogen overwegen en totaal indruisen tegen wat ik dacht dat mijn karakter was. Then why am I so tempted? Waarom kan alles nu es niet simpel zijn. Waarom zit mijn zaterdag zo stampvol dat ik amper nog kan denken zonder schele hoofdpijn,en waarom moeten er op dat moment allerlei dingen mis gaan gaan. Ik zat er verdorie wel he, om half tien in de les. Helemaal alleen nog op de koop toe. Het leven is leuker met Hanne, that's for sure.. Maar er zitten wel een aantal leuke mensen in, ik heb er met een aantal kennisgemaakt. Wat is er verdorie met de stortvloed aan Hollanders, btw? Op de cursus literair vertalen zitten ze, op de cursus Frans, eentje weer op mijn msn,.. Nog zo'n irritante factor. Daarenboven vlak na de les voor het eerst met mijn eigen auto gaan rijden. Dat is een zalig gevoel, maar na 2 uur had ik het ook wel gehad. Bovendien rijdt de auto heel anders dan die op de rijschool, en is dat voor mij even wennen, en blijkbaar mag ik zo lang niet wennen. IK had schele koppijn achteraf, en ik wou alleen maar slapen. Vergeet het. Net dat moment koos duiveltje in menselijk gedaante om ook es moeilijk te gaan doen. Ken je dat, van die momenten dat je zo iets hebt van: why me? go bother someone else.. en als ik dan toch al zo diep zit, tja, dan komen er dingen naar boven that had better left unsaid, al ben ik blij dat ze eruit zijn. Maar wat nu? Dat is de grote vraag en ik weet het ni. Het lijkt of de pionnen op het spelbord staan, maar dan wel zo ver van elkaar dat een spelletje niet mogelijk is. en ik weet niet of ik aan dat spelletje wel wil beginnen ook. Kortom: slapeloze nacht dus. Maar goed ook verdorie. Om half vier terecht gekomen in een nachtmerrie die helaas echt bleek te zijn en die van mij part nooit iemand mee hoeft te maken. Ons ma, de jarige van de dag, had al een paar dagen last van rugpijn. Zo erg, dat ze het concert van Jan De Wilde waar ze die avond naar toe hadden moeten gaan, hebben laten schieten. Daar ging mijn rustige avond idd, op de koop toe. Maar soit: de mama is van de trap gevallen. Ik was gelukkig nog wakker (slapeloze nachten) en had het al even aan horen komen (ze was in de badkamer al overal tegengebotst) maar ja, veel kan ik op zo'n moment ook niet helpen. Helaas ging het van kwaad naar erger en koos mama de slechtst mogelijke plaats om te vallen: de bovenkant van de trap. Als je zo'n bonk hoort, dan ben je wakker, geloof me vrij, voor zover ik dat nog niet was. Gelukkig was papa er snel bij (een keer gillen, meer was er niet voor nodig) en heeft hij haar weer veilig in bed gekregen. Het is echt te gek voor woorden, wat je dan voelt. Bovendien wist ik niet helemaal wat er aan de hand was (ik lag toen nog steeds in bed, maar kan door de schuifdeur wel alles volgen). De rest van de nacht was slapen echt geen optie. Het hoort gewoon niet, in mijn beeld, een mama die valt. Vallen op stomme plekken, dat zijn dingen die ik doe, niet mijn ma.. Achteraf gezien een dikke chance dat ik niet uit bed gekomen ben, blijkbaar kwam er ook heel wat bloed bij kijken, want is ze met haar hoofd langs de tree van de trap te vallen. Ik mag er niet aan denken wat er anders mis had kunnen gaan. Ik had al gemerkt dat papa nog lang werk had toen ma terug in bed lag, en dat bleek dus het stelpen van het bloed te zijn (er wordt nooit veel info in dit huis verschaft, dus ik ben gewoon om het zelf uit te zoeken). 's Ochtends om negen uur werd ik dus geconfronteerd met de bloedplekken in de (hoe het dat? het tapijt op de trap?) die papa er al verwoed had proberen uit te wassen. Waarschijnlijk had hij het s nachts te druk met uitzoeken hoe het met mama was en wat ie kon doen, om ze op te merken.

De officiële versie vanmorgen luidde dat mama dus blijkbaar echt duizelig was van de pijn toen ze in de badkamer aankwam en dat het weer rechtstaan er te veel aan was. Aangezien de trap net naast de badkamer ligt, en daar door de trap geen plek om te leunen is, is ze daar waarschijnlijk gevallen. Ze kon er vanmorgen blijkbaar al mee lachen, ik iets minder.

en nu mag het even gedaan zijn en alles weer goed lopen, deal? I need some space, some ademruimte..

road to freedom prt 7

2007-11-10T13:49:00.000+01:00

Ik ben jullie vergeten te vertellen dat ik, alweer ja, een grote mijlpaal in mijn leven over ben. Het houdt niet op, sinds september, of zo lijkt het toch.. Ondertussen hebben we eigen stekje, wonen we alleen, hebben we eigen auto, en nu ook: een eigen voorlopig rijbewijs!! Gedaan met die irritante reeks rijlessen :) (ik begon ze echt beetje beu te worden) Sinds 6 november heb ik het attest, 7 november gebruikt voor een noodzakelijke pasfoto'ssessie en een bezoek aan het gemeentehuis, en sinds 9 november zit het in mijn portefuille.

next op de lijst mijlpalen: appreciatie uit zeer onverwachte hoek
congres in Parijs

cookie

2007-10-31T11:35:00.000+01:00

I'm a though cookie, staat er regelmatig in mijn schermafbeelding te lezen. Meestal klopt dat ook. Maar ik denk dat er zondag iets mis is gegaan met het maken van het deeg voor het koekje deze week. Want het koekje is geen goed koekje. Er scheelt vanalles mee. Sommige stukken zijn aangebrand, en dus ook niet meer te eten, wat op zich al niet leuk is bij koekjes. Daar komt nog bij dat er andere stukjes zijn die niet hard genoeg zijn gebakken. Wakken in het koekje, beetje zoals in een dichtgevroren vijver. Voor liefhebbers van deeg is dat een voordeel, maar voor het koekje in het geheel zijn ook dat minpuntjes.

Waar het koekje verbrand is, heeft het vuur het koekje pijn gedaan. Dat zijn stukken die afbrokkelen, en niet meer eetbaar zijn. Weg daarmee dus, met die stukjes. Dan heb je al maar drie vierde koekje over. Het koekje brandt aan omdat je niet weet op welke stand en hoe lang je het koekje juist moet laten bakken. het is aftasten, uitproberen, zoeken, maar je hebt natuurlijk wel maar een kans. Het is toekijken langs het roostertje van de oven in de hoop dat je er op tijd bij bent. Niet dus, blijkt als je de oven opentrekt. en wie wil nu een verbrand koekje?

dan zijn er nog de wakke stukken. Daar is het koekje niet hard kunnen worden, en het deeg ligt aan de oppervlakte. Ook dat is, normaal gezien, niet zoals het moet zijn. Er is geen hard beschermlaagje over kunnen bakken. Wegens zeer onverwachte omstandigheden, het openen van de oven om te checken, met name. Koude helpt niet voor het koekje om perfect te bakken. Maar er zijn mensen die die wakken wel lekker vinden, en het er dus ook om doen, lijkt het.

januari

2007-10-30T15:27:00.000+01:00

Ik wou dat het al januari was. Dat ik daarvoor twee maanden moet overslaan, vind ik niet zo'n ramp. Veel staat er toch niet te gebeuren. Examens voor veel mensen, dus die zijn het waarschijnlijk met mij eens, hoewel die in januari nog niet voorbij zijn. en ja, ook ik ben nog niet van examens verlost: met name op 23 januari... Waarom kijk je dan uit naar januari, voel ik zo al aankomen? Omdat, a) december dan voorbij is. Het drama in december is op 7 december ook wel voorbij, maar het is het idee. b) mijn meest gehate dagen op het jaar, kerst en nieuwjaar, zijn dan ook gepasseerd. c) de concertreeks van Clouseau is dan voorbij, waarschijnlijk zonder mij in het publiek. d) een nieuw jaar, nieuwe kansen ;)

Nee, u heeft het goed, dat zijn natuurlijk allemaal drogredenen. Weet u waarom ik echt wou dat het al januari was? 14 januari meer bepaald? Dan komt (eeeeeeeeeindelijk) Arid's nieuwe plaat uit :):):):):):) (x 500) en die komt dan meteen ook juist op tijd om mijn frans mee te blokken, tegen die 23e. En nee, het goede nieuws is nog niet gedaan: op 27 januari (NA mijn examen, inderdaad) spelen ze in de AB :) Danku Germanistjes voor het cadeautje van vorig jaar :)

strikje

2007-10-20T16:15:00.000+02:00

Gisteren was voor alle mensen behalve ik een dag zoals er 364 andere in het jaar zitten, dat was ook wel te merken. Maar op het eind van de avond kreeg de dag toch nog zijn strikje. Het strikje van dienst was Anton Walgrave, een van de uitzonderingen voor wie 19 oktober 2007 ook niet zo maar een dag als de andere was. Hij gaf namelijk die avond een conert met zo goed als allemaal nieuw materiaal. Dat concert was meteen mijn strikje op mijn verjaardag, mijn cadeautje aan mezelf. (Het enige tot nu toe, maar dat terzijde). Qua cadeautje kon het voor mij tellen. Ik kon het zo mooi zelf niet verzinnen. De zaal was geweldig sfeervol en de sfeer die er hing was zalig. Ik ben er helemaal ingekropen, zoals bij een goed boek. GE-WEL-DIG. Ook wel spannend, want het blijft een grote gok. Zijn vorig materiaal vind ik geweldig, live is hij steengoed, maar toch. Iedere plaat is weer anders, dus het had ook op een enorme teleurstelling kunnen uitdraaien.

Het is al wel duidelijk dat het dat niet deed. Het eerste nummer was wel geweldig. De hele zaal donker, het hele podium donker, alleen een licht op Toon en na verloop van tijd ook een op David en een op Jelle, wanneer ze invielen. Ik hou enorm van Anton akoestisch.. Die stem, waar je je gewoon helemaal kan door laten leiden en dan aangevuld met geweldig aanstekelijke ritmes en zalige stukjes piano tussendoor. Een succesrecept als je het mij vraagt. Tijdens het eerste nummer leek het publiek voor mij doodstil. de stem zweefde, de gitaar zweefde mee, en ook ik zweefde ergens tussen daar op mijn stoel en ver ver weg. wauw. van een ijzersterk begin gesproken. Er viel echt zo wel een paar seconden stilte voor het publiek met het applaus inviel.
Een piano-intro voor nummer twee. Tja, dan ben ik dus al vertrokken, zo bloody simpel kan het dus zijn. Dat is een nummer dat echt is blijven hangen. Weet niet waarom, maar het is zo. anton moet het ook wel goed vinden, want hij heeft het als allerlaatste nummer nog eens herhaald. 'Take you home' of zo heette het. Niet te lang wachten met singles, dus dat deed ie ook niet. Na de rust en stilte van de eerste twee nummers was het tijd voor 'Don't let me go' (op zijn site te beluisteren). Dat vind ik altijd leuk, dan kan je parallel trekken tussen Anton live en Anton opname. Geef mij maar live, echt waar. Plaat is goed, maar live is net dat beetje meer. Tijdens de single heb ik geloof ik Toon ook wel wat betrapt op improvisatie, de tekst ging af en toe een beetje helemaal anders. Maar soit, dat houdt het leuk :) De absolute favoriet voorlopig was het volgende nieuwe nummer. De setlist ligt hier ergens, maar voorlopig ontsnapt de titel me, iets met falling geloof ik. Ik denk ook dat het dat is met 'head on the pillow'. Een gevoel overheerste er bij mij bij dat nummer: dat het voor zijn dochter was. of over zijn dochter ging, of beide. De trotse-papa-en-dochter inspiratie. Dat gevoel bleef hangen bij het volgende nummer, 'Roll me over'.

Daarna ging ie coveren. Ok dacht ik, beetje rust, na al dat intens luisteren, en voelen. Couldn't have been more wrong bleek toen hij 'Washing of the water' inzette. Wat was het lang geleden dat ik die nog had horen passeren. Op een echt piano. De eerste keer was in een andere STUK-zaal, maar nu was het minstens even mooi. Met 'come right in' ging het tempo duidelijk de hoogte in. Ik werd er echt stil van, alles behalve mijn voeten dan toch. Man man, wat kan ie toch toveren, in zo'n zaal. " And there is no-one but you' was weer zo'n moment. Ik was gewoon weg, denk ik, ver heen. Mooi dat dat is. Ik hoop dat ze nooit een concert van Anton uitzenden waar ik op de eerste rij zit, want ik wil mijn gezicht op zo'n momenten echt niet zien..*bloos*
Wacht maar tot je het hoort, je zal het dan (mssch) wel met me eens zijn!
'Should have gone back there' was heel anders dan alle Anton songs tot nu toe. Vraag me niet van waar het kwam, maar ik had een 'country (eerder een johnny cash)gevoel' bij dat nummer. Zalig. Zo eentje dat blijft hangen, tot je het compleet beu bent. speaking of which..' Ooooh, we should have gone back there'..
en dan nog een cover, eentje van nog nog nog langer geleden, van toen ik Anton pas had ontdekt: 'Always on my mind'. Bloody toepasselijk ja, en voor een verstokte romanticus als ik. Ach ja. Muziek die raakt is goeie muziek, zullen we maar zeggen. Afsluiter 'Lost Soul' kon natuurlijk niet ontbreken, en ik moet zeggen dat het daar in de Soetezaal beter klonk dan alle voorgaande live-versies. Bij het laatste nummer, weer een cover, is mijn mond vrees ik echt opengevallen. 'twas eentje van Bruce Springsteen: Should I fall behind. Wow gewoon. Ik heb het origineel nog niet gehoord, maar volgens mij ga ik dat zo houden. Ze zeggen toch altijd dat je de versie die je eerst hoort de beste vindt? Dan laat ik het met plezier zo :) Het laatste nummer was zoals het volgens mijn pa hoort: een link met het begin, met nog eens 'Take you home'.

Het was een prachtig strikje, rond een speciaal pakje. Ken je dat, zo'n doos met allerlei kleinere en kleinere doosjes in? Zo voelde het. Ieder liedje een doosje, met een pareltje, en daarrond een mooie strik.

Als je me niet gelooft, ga zelf kijken. Volgende week bv in Gent? Ik kan het echt aanraden :)

2007-10-13T21:22:00.000+02:00

Ik heb een probleem:
Ik wil heel heel heel heel graag terug naar Clouseau in het Sportpaleis..

Doemme he..

Er kan nog iemand mee ;)

messed up plans

2007-10-12T15:04:00.000+02:00

some things in my life really refuse to go as planned. My driving lessons really are the most annoying of them all, without a doubt. I started taking lessons on sept 24th, with ten dates up to the 5th of october in my diary. Two lessons along the way we decided to change from two-hour classes to one and a half-hour classes. That meant taking classes up to the 15th of October. Last friday, my teachter told me at least five more lessons will be necessary, and on top of that we had some problems with the car, cause we apperently fillled up the tank on water.. Which of course meant the motor refused to do anything from that moment on. They had to take us back to leuven with another car from the 'rijschool' so we actually became part of somebody else's driving lesson. I would be scared to bits, taking other people with me, but he managed quite well..

The result of all that: my driving lessons on monday is 'cancelled until further notice' and my extra lessons won't be planned until they know when the car will be back, and that's the only one they've got. More delay..

To the rescue

2007-10-09T12:52:00.000+02:00

boeken zijn mijn redding. Altijd al geweest, maar nooit meer dan nu. Niet dat ik echt gered moet worden, tenzij van verveling, want die loert hier wel nog vaak om de hoek. Zeker nu, zo zonder rijlessen en zonder lessen of cursussen. For as long as it lasts, I know. boeken to the rescue dus, en niet zomaar boeken. Het boek dat dit weekend mijn reddingsboei is geweest, was ik al weken op het spoor. One of those waar 'n verhaal achter zit. Ergens in de loop van de zomer was me een boek ter ore gekomen dat ik wou lezen. Na zoekwerk in de bibcatalogi waar ik toegang tot heb, bleek het niet op korte termijn beschikbaar, dus wat doe je dan? boekenwinkel binnen. En daar lag het boek in kwestie te lonken. Een dikke kloefer, 700 bladzijden. Voor mij positief, want dat betekent genoeg materiaal om er helemaal in te kruipen en een volledig beeld in mijn hoofd. Alleen de prijs viel beetje tegen,maar de achterflap hield me gevangen. Fantasy, met een Medieaval tintje. Jammie, denk ik dan. Ik geloof dat het woord 'minestrelen' was waarbij ik overstag ging. Toen moest het. Weer zelfde principe: bibcatalogi uitgeplozen. Hopeloos. Ik was duidelijk niet de enige die het boek wou lezen; terwijl het nog in verwerking stond (dus nog niet in de rekken) stond het al dubbel gereserveerd, in beide bibs. Maar vrijdag had ik geluk: het was beschikbaar. Ik die avond dolgelukkig naar de bib en met de dikkerd onder mijn arm weer naar huis.

'De naam van de wind' is een zalig boek. Nog geen twee bladzijden ver in het boek wist ik dat al. De sfeer. De woorden. Ik moet de vertaler in kwestie serieus feliciteren, ze heeft het geweldig gedaan. I was hooked, en dat ben ik gebleven. Kan niet zeggen dat Kvothe dicht bij mezelf ligt, daarvoor is ie te slim, te trots en te arm, maar hij is zo goed uitgewerkt dat je wel een kantje vindt. en het is zo meeslepend geschreven, dat je gewoon door wilt. Denna is ook niet echt ik: daarvoor is ze te vrij en teveel daarop gesteld. Als er al iemand is die me intrigeert, is het Bast, de pupil van Kvote. Die mengeling van ontzag, bescherming, en begrip voor ontuitgesproken zaken, die herken ik. En er is iets mysterieus aan hem, ik ben er alleen nog niet echt achter wat het is.. Ik wil boek twee (tis een trilogie) maar dat zou best nog wel tijdje kunnen duren. en dat nu ik nog maar pas ben afgekickt van de Harry Potter- koorts.

Het tweede boek is van heel andere aard. Ten eerste is het een jeugdboek, en ten tweede leunt het veel dichter aan bij poëzie. Edward van de Vendel was me al vroeger opgevallen, bij het lezen van ' de zomer van de bluegrassliefde', een van de ontelbare gay-getinte boeken die ik heb verslonden. Dit is een soort van vervolg, maar het origineel zit te ver om echt nog linken te zien. Het blijft gelukkig wel leesbaar, als je van wat Unbestimmdheid houdt. Al bij de bibiliografie vooraan zie je dat Van de Vendel veel meer poëzie schrijft dan boeken. Eigenlijk is dit boek ook een soort poëzie, of die komt overal wel even piepen. 'Wat zijn wij nu? zwijgende geliefden? stille vrienden?'was een van die geweldige vonsten. Het hele boek zit ook gewoon synchroon met mijn levensfase: het gaat over een jongen die net op kamers gaat wonen (we zitten in Nederland dames en heren) en de veranderingen daarbij..
Nog zo'n mooie: 'zou je blijheid kunnen laten spatten zodat je er het humeur van iemand anders mee besmet? iemand die op dat moment wat minder vrolijk is?'
'de grootste verhinderaars van slaap zijn zwierende gedachten'

en blijkbaar ben ik lang niet de enige die ze mooi vind, die vonsten en die woorden, want het boek heeft de gouden zoen gewonnen, en dat is toch wel mooi. Volledig terecht ook, als je het mij vraagt.

Robin Hood Series 2 Trailer

2007-10-04T11:40:00.001+02:00

lang leve you tube :)

rejoice, rejoice

2007-10-04T11:15:00.000+02:00

I know I said I was going to try to live in my new place without television. So far it is still doable, but what I heard yesterday might make it just a tiny bit more difficult.. because my favourite show of the last year has returned for its season two: Robin Hood! I absolutely loved series one, because it's got almost everything I look for on television: a cute guy, a love story, some history,lovely accents and a bbc series.

so set all those dvd-recorders and vcr's at eight on saturday, and don't miss 2.1 There's a preview on the bbc website, but my pc refuses to download it so far.. Let the countdown begin :)

five days a week

2007-09-30T21:42:00.000+02:00

zit ik nu in mijn eigen stekje. Hoe het er vanbinnen uitzag en nu uitziet kon je hieronder al zien. Hoe het voelt om daar te wonen? Vermoeiend. Als er een woord is dat de afgelopen eerste vijf dagen samenvat, is het wel vermoeiend. Dat komt waarschijnlijk door een combinatie van te korte gordijnen en dus te veel licht, gekke bovenburen die om half zeven op maandagochtend het nodig vinden om te gaan stofzuigen en nieuwe ervaringen to deal with. De meest voor de hand liggende verklaring vergeet ik hierbij dan waarschijnlijk nog, which istoo much to do

want sinds maandag ben ik ook bezig met anderhalf uur rijles per dag, en dat tot de vijftiende oktober (en ik vermoed eerlijk gezegd, nog langer), twee keer per week (ma en woeavond) twee uur franse les, vanaf deze week de zaterdagvoormiddag literair vertalen en tussendoor nog volk ontvangen en mensen zien. Bovendien had ik nog wat kopiewerk te doen, en boekuitzoekwerk (familieweekend zonder boeken kan gewoon NIET) dus na maandagmiddag (wandeling naar clt, letterenbib en terug naar huis) protesteerde de hele binnenkant van linkervoet al. Later die avond, na rijles en clt protesteerde ook de grote teen van de rechtervoet, en na de dinsdag (kopiewerk in centrale bib, letterenbib en apotheek)vond ook grote teen linkervoet het welletjes geweest. toch er donderdag (volledig ingeplakt) er nog een winkeluitje uit geperst (schouwburg, fnac, paard van troje, weer fnac, then home). Need to explain why i felt completely drained most of the time this week, and even more so by friday 1 pm? Het ardennenweekend met de familie hielp helaas ook niet veel, om niet te zeggen it made it worse, dus straks snel mijn bed in, om morgen weer opgeladen te zijn voor week twee..

en nu in kleur

2007-09-19T11:38:00.000+02:00

voor..

2007-09-12T15:46:00.000+02:00

2007-09-10T22:38:00.000+02:00

liedjes die werken, die zijn voor mij herkenbaar. Vandaar dat ik de nieuwe single van Fixkes qua tekst gewoon ronduit schItterend vind. Wat jullie er van vinden, dat kan me eigenlijk niet schelen, ik deel het gewoon mee.

wie wil weten wat ie er zelf van vindt, hier is ie:

k'eb al zo lang niks meer g'hoord
zou ze gelukkig zen?
't schijnt da z'iemand anders ee
zou ze gelukkig zen?

ik weet da't ni schoon is
da'k het ni zou meuge zeggen
mor ik kan der niks aan doen

ik hoop da ze mij wa mist
da z'een heel klein bitje ongelukkig is

zou ze nog aan mij denken?
zou ze nog kwaad zen?
zou ik eur is ni bellen?
om te zeggen da'k veranderd zen?

ik hoop da'k ni gon vragen
maar ik zal 't ni kunnen laten
of em beter is in bed

ik hoop da ze mij wa mist
da z'een heel klein bitje ongelukkig is

deel van mij

2007-09-08T11:17:00.001+02:00

*Er is een deel van mij in de Ardennen blijven steken
Een ander stuk ligt in Italië aan zee (...)* (Bram Vermeulen, Verlangen)

Er blijft ook een deel van mij steken in kamer 1.010. Een groot deel zelfs. Vijf volledige jaren, goed voor ontelbare uren studie, twaalf examenperiodes, twee pc's, ontelbare lunches, tonnen chocola, liters ice-tea en appel-kers. Hopen vrienden die zijn gegaan en gekomen, die we hebben geherbergd of gesteund. Veel kotgenoten die kwamen en weer gingen, groepjes die kwamen, en weer gingen of bleven, op hun eigen plekje aan de muur, vier keer zwaar liefdesverdriet, een grote liefde, teleurstellingen, euforische buien, de eerste en laatste schooldag, cd-en boekencollectie die zijn aangegroeid, ik die ben veranderd door de jaren heen, vijf knuffelberen, ontelbare huilbuien, slapeloze nachten, uuuuuren muziek,adrenalinerushes, hopen brieven en kaartjes, en enorm veel plannen en dromen.

Na vijf jaar neem ik afscheid van een vriend.

verhuurd

2007-09-05T16:52:00.000+02:00

In de voorbije vier maanden heb ik geen enkel bordje 'verhuurd' zo graag zien staan als het bordje 'verhuurd' dat nu over de foto van - nu mijn - studio staat. Eindelijk, want we zijn al een week of twee in de running voor die studio, en gekozen.. Maar nu is het dus officiëel, en zo officiëel als het maar kan: hij is van mij :)

Nah ;)

The Lemonheads

2007-09-02T19:15:00.001+02:00

ik heb geen zin om het zelf te doen dus laat ik iemand anders aan het woord.

2007-09-02T19:10:00.000+02:00

The Lemonheads
Into Your Arms
I know a place where I can go
when I'm alone

into your arms whoa into your arms
I can go

I know a place
that's safe and warm
from the crowd

into your arms whoa into your arms
I can go

and if I should fall
I know
I won't be alone anymore

I know a place where I can go
when I'm alone

into your arms whoa into your arms
I can go

I know a place
that's safe and warm
from the crowd

into your arms whoa into your arms
I can go

so if I should fall
I know
I won't be alone anymore

I know a place where I can go
when I'm alone

into your arms whoa into your arms
I can go

dromen

2007-09-01T17:16:00.000+02:00

Iedereen heeft dromen of dat hoop ik toch voor jullie. Ik dus ook. Sommige zelfs al jaren en een aantal daarvan dacht ik binnenkort te kunnen verwezelijken. Het mag raar klinken,maar ik had al jaren de kleur die mijn droom-kamer zou hebben in mijn hoofd. Een soort van terracota meets oranje. Ik omschrijf het al jaren als warmoranje. De studio is at the moment wit, en ik wil echt meer kleur.. ergens op het internet heb ik een foto opgeduikeld die een beetje lijkt op wat ik bedoel.

Helaas is dat volgens vele bronnen een donkere kleur, en in het huurcontract staat dat alleen lichte kleuren zijn toegelaten. Bummer.. een blik op de levis site leert me nog allerlei andere opties:

- bij de ambiance mix collection

Potager: watermeloen (blauw)
Physallis kelk (oranje)

Art Nouveau: verfrissend (donkerblauw)
goudsbloem (oranje/rozig)

Day and night : soezen (donkerblauw)
cappuchino (bruin)
golfslag (blauw)
sunset (mijn warmoranje)

Wildflowers: boterbloem (geel)
vergeet-mij-nietje (blauw)
Afrikaantje in combi met oostindische kers
Delfinium (blauw)

in de original collectie

- kamille (geel)
- zeedijk (blauw)
- chocolade (bruin)
- tropen (warmoranje)

dit is jouw kans om een invloed te hebben hoe mijn stekje er uit komt te zien...
Het stemmen gaat NU in :)

toch nog

2007-08-29T19:01:00.000+02:00

Dames en heren: ik ga toch nog verhuizen. Naar een redelijk goede optie, en dat al vanaf 15 september.. meer info volgt :D *lichte euforie*

zinloos

2007-08-24T12:29:00.000+02:00

het staat nu echt wel vast: eigen plekje zoeken is het meest zinloze wat ik volgens mij de voorbije tweeëntwintig jaar al mee heb bezig gehouden. Geloof me trouwens, ik kan er wat van, van zinloze dingen.

Als het dan al tot wat zou leiden, dan heb ik dat er zonder problemen voor over. Maar voorlopig daarvan geen spoor. Een lichtpuntje zou al veel zijn. Denk nu niet dat ik veel vraag: een lichtpuntje op dit moment zou al zijn dat ik het gevoel had dat ik tenminste kans maakte bij een stuk vastgoed.
Ja, zo simpel kan het leven zijn soms, en tegelijk verschrikkelijk uitputtend.

Ik ga nog maar beetje doen waar ik de laatste tijd zo goed in ben geworden: afwachten
hopen. de hoop ontkennen. twijfelen. boos worden. Lastig worden. stiekem meubelen bij ikea opzoeken. mensen verwittigen die ik dan binnen een dag of drie weer op de hoogte moet brengen. en ja hoor, de klassieker: verder zoeken....

*zucht*

Het hele 'ik heb slechts een pand gezien en direct getekend en het was van mij' gedoe is volgens mij hierbij herleid tot een mythe. dit was pand nummer 8 (bezichtigingen) en pand 17 (informatie)

song to keep me going: hey Dililah - Plane white T's

sad sad planet

2007-08-22T11:40:00.000+02:00

en ja hoor, het spelletje blijft duren. Gisteren eindelijk nog es een optie studio gezien. Maar zonder overleg ga ik niets tekenen en zeker niet bij die firma. Volgens de kerel die ons rond heeft geleid,kwam de studio op vijftien oktober vrij. Dat was al eigenlijk wel te laat, maar soit, ideaal gaan we niet meer vinden, daar heb ik me ondertussen bij neergelegd. Het goede nieuws was dat we eerst waren, en er voor de hele week geen bezoeken stonden gepland, dus we maakten duidelijk nog kans.

Hij beloofde me terug te bellen nadat ie het had uitgezocht. Niets gehoord. Vanmorgen mail ik zelf, met de vraag hoe het nu zat, en wat ik daarna moest ondernemen. Ik krijg mailtje terug, dat de studio al is verhuurd.

bizarre wereld, toch?

geef het op, meisje

2007-08-20T10:55:00.000+02:00

soms heeft Clouseau gelijk. Dit is een van die dagen. Ik geef het op, ik gooi de handdoek in de ring, ik heb het gehad. Ook al is de consequentie voltijds thuis gaan wonen, op dit moment kan het me allemaal niet schelen. Dat heel mijn planning in de war zit, en ik geen flauw idee heb hoe ik ze op moet lossen ook niet.

Ik kan geen plakaatjes 'te huur' of 'te koop' meer zien. Ik kan geen immokantoren meer zien, en hun websites nog minder. www.immmojanstas.be, immoanthonis.be, Livng-stone.be, immo margriet, opkotinleuven.be, kotwijs... I've tried them all. Zonder resultaat. De ene keer verhuren ze niet aan alleenstaanden, de andere keer zijn er meer kapers op de kust (koppels wel te verstaan), dan is het appartement te duur, of te veel extra kosten, te ver weg, te hoog, zonder lift.. en als je dan al eentje vindt dat perfect is, gaat er nog iemand anders mee lopen die ongetwijfeld beter er uit ziet op de inlichtingenfiche dan ik.

en ja, ik weet dat iedereen zegt dat ik niet op mag geven. en sorry, I know you mean well, maar het is wel zo makkelijk om dat te blijven zeggen he. Het is pokke veel moeilijker om elke dag uit je bed te blijven komen, immo site na immo site af te dweilen in de hoop dat je toch nog iets tegenkomt. en dan kom je iets tegen, en dan begint het he. Je mag niet hopen, maar als de tijd begint te dringen, kan ik het ook niet helpen.

Gisteren weer. Ik mag zonder overdrijven zeggen dat het perfect was geweest. Dan zit je een hele dag tegen jezelf te zeggen: nee, niet gaan dromen van ikea meubels, tweepersoonsbedden en alle rommel. Doe het nu niet. Wacht af. Ik doe mijn best. Ik blijk daar heel slecht in te zijn.

Om 9 uur zit ik fris en monter (ahum) voor de telefoon. Blijkt dat ze, anders dan op de website staat, pas om 10 open zijn. Een uur wachten. (echt) niet hopen. tien uur. Bellen. 'die is al verhuurd'. *pats* zeepbel kapot. Hoop (die zich ongewild had opgeslagen) de grond in geboord.

Proficiat, immmokantoren. You win. I give up.

sok

2007-08-18T23:29:00.000+02:00

jullie wisten het allemaal al jaren, en ik zelf ook. Voor wie nog twijfelde, daarnet de bevestiging. Ik heb zonet, voor de eerste keer in mijn leven, de film 'Schindler's list' uitgekeken. Die heb ik geloof ik ergens ten midden van thesis- of examentijd laten opnemen, en heeft het wonder boven wonder overleefd. Dat is nu een echte typische Babs-film. Het deed me erg denken aan de reactie op Salvador (zie ergens vroeger). Ik hou het duidelijk niet droog bij symbolische momenten. Bij Salvador was dat het vertrappelde rozenblaadjes - moment, bij Pirates of the Carribean al bijna zover bij de openingsscene (again, zie vroeger) en bij 'The wind that shakes the barley' bij de eindscene (ook ergens terug te vinden). Deze keer was het wel pas laat raak, met name op het moment dat de film switches van zwart/wit naar kleur op het einde.(het begin van de film heb ik helaas gemist). Het moment dat de rij mensen aan staat te schuiven voor het graf van Mr. Schindler, en stenen op het graf legt. Mensen van alle leeftijden, de een al met meer moeite als de ander, maar allemaal overtuigd om eer te betuigen. Kippenvel, zoiets. Volgens Wikipedia is het een mengeling van acteurs en echte overlevenden. waw. Het werkte bij mij, alle sluizen open. En dan helemaal op het eind komt zo het allerlaatste druppeltje. De rode roos (of daar leek het toch op, als ik troebel zie ben ik niet zo goed in dingen herkennen)die dan in het midden van de hele hoop stenen wordt gelegd.. en ik had toch wel intuitief aangevoeld wie het op die beelden deed, en wikipedia heeft het me bevestigd, het was Liam Neeson zelf.

Wat Wikipedia me helaas niet uit kon leggen en ik me bij gevolg dus nog altijd afvraag, is de symboliek van de stenen. Is dat een typisch Joods gebruik? of is dat een referentie naar iets in de film wat me is ontgaan?

Marktrock

2007-08-11T13:52:00.000+02:00

zaterdag 11 augustus 2007

Marktrock schrapt rolstoel- voorzieningen

LEUVEN - De organisatie van Marktrock heeft in extremis alle voorzieningen voor rolstoelgebruikers geschrapt. Onder andere de rolstoelpodia op het Ladeuzeplein en de Oude Markt zijn niet gebouwd.

Oorspronkelijk was de organisatie van plan om verhoogde plateaus te bouwen op het Ladeuzeplein en de Oude Markt. Rolstoelgebruikers zouden daarvandaan een goed uitzicht hebben op het podium, en dat werd ook aangekondigd op de website. Die plannen zijn deze week afgeblazen. Speciale parkeerplaatsen zijn er evenmin.

De sanitaire voorzieningen op het Ladeuzeplein zouden wel toegankelijk zijn voor rolstoelgebruikers, maar op de Oude Markt is er niets gepland. 'Voor sanitaire behoeften kunnen ze net als gewone festivalgangers terecht in de cafés', zegt Johan Vansina van de organisatie van Marktrock.

Volgens Vansina was het praktisch niet haalbaar om de plannen uit te voeren. 'Het is wel zo dat we er wat laat mee zijn begonnen, maar Intro (de organisatie die festivals toegankelijk wil maken voor gehandicapten, red.) stelde veel voorwaarden.'

De organisatie van Marktrock was te laat met de reservatie van een van de rolstoelpodia. 'De organisatie besliste naar eigen zeggen dinsdag om de samenwerking met Intro stop te zetten en alle overeenkomsten te annuleren. Het centrale nummer, waarop rolstoelgebruikers om assistentie kunnen vragen, zal dus niet in gebruik zijn. De vrijwilligers die Intro ter beschikking zou stellen om rolstoelgebruikers op het terrein te begeleiden, zijn er niet. Rolstoelgebruikers kunnen een beroep doen op Rode Kruisvrijwilligers als ze assistentie nodig hebben.

Jelle De Smedt van Intro is niet te spreken over de beslissing om de rolstoelpodia te schrappen. 'Marktrock is veel te laat begonnen met de organisatie. Wij gaan de meubelen niet redden met onze vrijwilligers. Zij zouden er toch niet veel kunnen doen, omdat er in niets is voorzien. We kunnen hen nu beter ergens anders inzetten.' De Smedt zakt zondag wel af naar Marktrock om te bespreken wat er mogelijk is voor volgend jaar. (bak)

bron: de standaard

stuck in reverse

2007-08-10T14:59:00.000+02:00

p.s. I love you

2007-08-09T11:39:00.000+02:00

nee, geen secret message to een of andere admirer. Gewoon geweldig nieuws dat ik daarstraks op de IMDB (international movie database) heb ontdekt. Vooral goed nieuws voor alle liefhebbers en lezers van het boek "P.S I love you" van Cecilia Ahern, beter gekend als boek nummer zes in de chicklit reeks van de Morgen, of als een van de mooiste boeken die babs ooit gelezen heeft en besloot te gaan lezen op basis van het lezen van de achterflap in een Ierse boekhandel, waarna het haar meer dan een jaar heeft gekost om het in handen te krijgen. En blijkbaar vind ik het niet alleen goed, want er zijn genoeg positieve reacties van mensen aan wie ik het heb uitgeleend.

Maar dat boek dus, gaan ze verfilmen. Tegen kerst, of wat had je gedacht. Eenzame single vrouwen bij de vleet die dan hun zakdoek willen volsnotteren en alle excuses daarvoor zijn goed. Ja, ik reken mezelf zonder problemen tot die categorie.

hier staat alle info, nu alleen nog de tijd tot kerst doorkomen ;)
en wie nog niet helemaal overtuigd is en vroeger voor Buffy the vampire slayer aan de tv gekluisterd zat (yep, me again), een extra reden: James Marsden (a.k.a spike, the vampire) doet ook mee
http://www.imdb.com/title/tt0431308/

Gaat dat zien, I know I will...

ook op het lijstje: Two days in Paris, eerlijk gezegd alleen al voor Daniel Brühl. Na zijn prestatie in 'Salvador' hoog op mijn hoog gewaardeerd lijstje..

Cold Water

2007-08-04T13:53:00.001+02:00

de mental picture heb ik bij deze al voor jullie geselecteerd. Iedereen kent het moment wel, uit de cinema, en heeft op zijn of haar manier er mee meegeleefd.

Ik voel me de laatste tijd wel es zoals Rose in het fragment (vooral rond de vierde minuut)Je zit ergens ten midden van een ijskoude zee, ervan overtuigd dat je laatste uur geslagen heeft. Het enige houvast dat voorhanden is, is de deur of zo, waar je op ligt, die bovendien nog heel wankel is. Proberen niet te bewegen is dus de beste optie. Je zit gevangen tussen hopen dat je het overleeft en weten dat de kans zeer klein is (remeber dat Rose heel goed weet dat er te weinig boten zijn). Bovendien heeft ze haar kans gehad, om met haar moeder in de boot te stappen, maar heeft ze dat niet gedaan. De vraag is ook: als ze haar vinden, moet ze dan terug naar hoe het was? Slaagt ze er dan ooit nog in om eraan te ontsnappen? Bovendien is het out of her hands, en kan ze alleen maar wachten..

Flip Kowlier - Welgemeende

2007-08-03T14:08:00.001+02:00

ne welgemeende fuck you van mijn kant. Aan wie die gericht is, das voor mij een weet. Is het voor u een vraag of het wel of niet aan jou is gericht? dan heb je ongetwijfeld iets mispeuterd :)

SOUL ASYLUM

2007-08-01T16:58:00.001+02:00

a trip down memory lane.. een prachtnummer, en tja, one look at the guy.. what can I say :)

take a step back

2007-07-27T13:50:00.000+02:00

ik had jullie, mijn trouwe (of iets minder trouwe) lezers nog twee dingen beloofd. Mijn mening over Harry Potter, en de afloop van het verhaal in de rijschool. Aangezien ik HP 7 heb uitgeleend, ben ik dus nog niet aan de tweede lezing (klinkt dat nu alleen bij mij al bijna als iets heiligs? < eerste lezing?)toe gekomen. dat zal dus voor later zijn. Wat u wel krijgt aan het eind van het stukje is het verhaal hoe het afgelopen is in de rijschool, de dag na mijn stap twee op de road to independence.

Het lijkt wel een vicieuze cirkel, mijn leven op dit moment. Komt er een stapje naar voor, dan volgt enige tijd later (de exacte tijd is variabel naar gelang van het onderwerp) de lijkt het wel onvermijdelijke stap naar achter. Zo ook op de rijschool. Maandagmiddag, met het papier van mijn theoretische examen uitslag nog vers in het geheugen, bel ik naar Rijschool. Daar vragen ze me persoonlijk langs te komen, met alle benodigde papieren erbij. Aangezien mijn rijvaardigheidsbewijs en de papieren van de oogarts thuis in mijn dossier zaten, ik die avond terug naar huis. De halve avond gescand en afgeprint, maar de volgende morgen was ik er toch klaar voor. Met mijn nieuw 'rijbewijs' dossier onder de arm naar ginder. Daar aangekomen bleek leren rijden met automatische versnelling (verplicht) geen enkel probleem. Meer nog, ze hadden een auto daarvoor. Ik ontspande al een beetje en zag alles in mijn hoofd al mooi in elkaar vallen. De puzzel past, weet je wel, Bart achterna.

Wanneer leer ik nu toch es af zo naïef te zijn? Twee minuten later begon de dame in kwestie door de - het mag gezegd- imposante agenda van de rijschool te bladeren. en ze bleef maar bladeren. en toen kwamen de woorden 'de twee instructeurs die met de automatic kunnen rijden gaan een maand op vakantie. De vroegste datum dat ik je kan zetten is 24 september.'

*slik* *ongeloof* 24 september dames en heren, is namelijk meer als een maand later dan ik had ingecalculeerd. Bovendien moet ik op 12 sept mijn kot uit, met voorlopig nog geen zicht op een bewoonbare plaats daarna. Tenminste, als het niet thuis is. Thuis zit mijn ma. Niet in staat met een auto te rijden. ik ook niet. 2 bussen per dag richting leuven: om 9 en om 13u, en nog een terug rond 6. Ziet u het probleem? Ik wel. pap heeft 3 weken vakantie, in september. maar juist ja, 24 sept is net de vierde week. Goed gezien.

Maar nog langer wachten vond ik helemaal belachelijk. Nu heb ik alle dagen 2 uur les, waardoor ik op 5 oktober mijn voorlopig heb. Dan nog drie maand rijden voor ik examen MAG gaan doen en ja, dan is het januari. Dat is -gvd, excuus- een half jaar verloren.

Wat heeft een mens dan aan 3 maanden niks te doen? 24 sept beginnen namelijk ook de cursus frans, en de cursus literair vertalen, en job zoeken zal dus tot dan ook wel noppes zijn.

Ik had mezelf al op 19 oktober - ja, de 19e oktober - trots met mijn eigen auto en voorlopig rijbewijs - naar het concert van Anton Walgrave zien rijden. Ik mag helaas wel niet rijden met een voorlopig tussen 22u en 6 u sochtends. Zelfs als Anton om 20u begint (not a chance) dan ben ik nog te laat. Dus wordt het toch gebracht en gehaald worden door pappie.
That sucks.
Zeker op je 23e.

The Wind That Shakes the Barley

2007-07-27T11:38:00.001+02:00

helaas in het Italiaans, maar vond geen andere versie. Gevoelige zielen of mensen die de film nog willen zien kijken beter niet tot het einde. Voor Katrien: vanaf 00.47 tot 2.00: does that look strangely familiar?

goosebumps and shivers once again

2007-07-25T10:48:00.001+02:00

Teddy Thompson - Tonight Will Be Fine

2007-07-24T23:55:00.001+02:00

mijn mantra van de laatste maanden om voorlopig af te sluiten.. Misschien helpt het ook wel voor (een van) jullie..

Jasper Steverlinck - Miss you (studio)

2007-07-24T23:44:00.001+02:00

MCQ

2007-07-24T17:27:00.000+02:00

Ik heb altijd al heel slechte ervaringen met Multiple Choice Examens gehad. Ik geloof echt dat ik zowel op Cuyckens als op Geeraerts nooit echt ben geslaagd zolang de examenvorm MCQ was. Logisch dan ook met zo'n achtergrond dat ik niet stond te springen om mijn theoretisch rij-examen te gaan doen (ook MCQ). Tel daarbij dat elk examen ik via het internet had opgelost, ik (net) niet aan de benodigde 41/50 score leek te geraken.

Maar ik had van veel mensen gehoord dat het studeren vlotter ging als je een datum voor ogen had. Dat ik het rond de 25e wou hebben, wist ik al een tijdje (vraag me echt niet waarom) en na overleg met mijn vervoer en steun en toeverlaat ging ik voor twee data (altijd een extra veiligheid inbouwen..) In tegenstelling tot mijn normale tactiek heb ik ditmaal vrij stil gehouden wat ik van plan was, uit voorzorg. Ik wou niet nog meer gepush van thuis. Iets verzwijgen kan ik idd ook niet, dus ik had het ze wel verteld, maar slechts een keertje. Dan vergeten ze het zonder problemen.

Maar zondag was ik alleen op kot, en de nieuwe en laatste Harry Potter brandde een gat in de fnac zak. Bovendien was het er rustig (was er alleen) en ik wou tijdens het lezen niet worden gestoord van begin tot einde. Elke dag dat ik zou wachten nam bovendien de kans toe dat ik ergens iets zou opvangen wat ik nog niet wou weten (zoals bij boek 6), en dat wou ik dit keer echt vermijden. Om drie uur zondagmiddag ben ik gecapituleerd. Om 23u was Harry Potter 7 uit. (meer beschouwingen later) Toen had ik eigenlijk besloten de theorie zo te laten en alles op woensdag te zetten.

De dag erna met ongelooflijk veel moeite uit bed gekomen (ik slaap hier op kot de laatste dagen amper) en toch voor alle zekerheid de theorie nog eens onder handen gepakt. Mijn vervoer kwam om 10 u informeren of ik het nog zag zitten, maar op mijn negatief antwoord liet ze duidelijk verstaan dat het er toch van zou komen. Nog twee uur in hogere versnelling (haha) herhaald en oefeningen gemaakt. De laatste oefensessie leverde 37/ 50 op. *slik*

Met absoluut geen vertrouwen in eigen kunnen in het examencentrum binnengestapt. het was dat ik wist dat Katrien haar tijd wel anders had kunnen gebruiken, anders was ik er echt onder uit gemuisd. Maar thank god I didn't. Ongeveer een half uur later kwam ik namelijk met een grote smile weer buiten :) 45 op 50 dames en heren, wat zegt u daarvan?!

Thuis kwamen ze (remember het plan) volledig uit de lucht gevallen. Dat woensdag einddatum was, wisten ze nog, van de poging maandag niet meer.

En het allerbeste van de zaak? Katrien kan woensdag doorwerken :)

Clouseau - De Ware

2007-07-24T17:20:00.001+02:00

goose bumps moment nr 2...

Hoist The Colours - Full Song - Full Scene

2007-07-24T17:09:00.001+02:00

Clouseau Leuven

2007-07-22T13:17:00.000+02:00

overrated

2007-07-13T14:33:00.001+02:00

Like so many things in so many people's lives, things you look forward to tend to turn out to be overrated. The latest example? De plechtige proclamatie of promotie als het daar consequent werd genoemd. Dan moet je weten dat ik bij de eerste pijl bedoeld voor promovendi serieus begon te twijfelen of het wel op mij sloeg. Juist ja.

Ondanks alle grappen aan het thuisfront in de dagen vooraf (en dan heb ik het vooral over vrijdag tot zondag, de dagen voordien was ik wijselijk in Leuven blijven plakken) was ik wel zenuwachtig. Het bleef bij mij bij hopen, wat iedereen nu ook mag zeggen. Voor mij bleef wat er na of beter waar mijn naam ging afgeroepen worden een groot raadsel. It had already been narrowed down to two, but still. en ja, ik neem snel stemmingen over van mensen. Tot twintig na drie was er niets aan de hand. Maar toen ik ze plots zenuwachtig zag doen vanboven met de geluidsinstallatie sloegen ze ook bij mij toe. Ze kunnen wel zeggen op het papier 'intrede van de togati' maar what the hell ik me daar bij voor moest stellen? Dat het een groots moment was, was wel duidelijk. heb nog nooit zoveel (digitale)fototoestellen of camera's zien flitsen als op dat moment. Mijn vader zoals gewoonlijk de nuchterheid zelve, vond al dat gedoe overdreven. nee, hij had er niet aan gedacht om het 'grote moment' voor het nageslacht vast te leggen. Alle ogen plots gericht op het scherm voor je, en vooral niet achter je om te kijken waar ze blijven, een hele sportzaal vol, eengezind rechtstaand en afwachtende. Toen hoorde ik geruis, en ja,hoor, ze gingen me duidelijk passeren (damn those plaatsen aan het uiteinde van de rij). De sfeer werd helemaal erg toen ik als een van de togati niemand minder dan Prof. De Graef herkende. Mister Pukkelpop met een leren broek, in toga. Het is ook eens wat anders, nietwaar. De plechtige sfeer werd even snel weer doorbroken door het geluid van een hele zaal die weer opgelucht op zijn stoel plofte, maar ik begon al te voelen dat de zenuwen strak gespannen stonden, bij mij toch in ieder geval. Tijdens de speeches was het vooral moeilijk om me wakker te houden, niet te opvallend te geeuwen (hitte) en te focussen op wat ik daar kwam doen.

Eerst die van geschiedenis, en dat vond ik wel handig. Dat was tenminste een lijst namen waarop ik me niet hoefde te concentreren. Bij de lijst van Romaanse Talen was het goed om zeep. Een jongedame die afgeroepen werd als grote of grootste onderscheiding (ik weet het echt niet meer) barstte een paar rijen voor ons in tranen uit, waarna ze uitgebreid door vriendje naast haar werd getroost. Als er nu een ding is wat ik doe, dan is het meejanken. Toen was er dus geen ontkomen meer aan. De lijst van Germaanse kwam er aan, met een niet verrassende Eline als grooste onderscheiding, en ook grote onderscheiding ging grotendeels aan mij voorbij. Maar toen was het alle hens aan dek, alle vezels in mijn lichaam gespannen, oren gespitst, vingers gekruist en nagels afgebeten. 'Zijn geslaagd met onderscheiding' (leek wel minutenlange stilte) [mijn naam](ik zit hier nu bij de herinnering als een idioot tegen mijn pc te smilen) Er zijn een paar traantjes gevloeid ja. Allemaal de schuld van die van Romaanse, en het onverwachte. Het was gewoon ontlading of zo. Mijn vader, eeuwig en altijd een ware stoicijn, gaf geen krimp, behalve dat hij van mama een zakdoekje aannam en het mij overhandigde. Geen goed gezelschap voor zo'n moment. Niet dat het mij toen nog veel kon schelen. Ik was toen alleen nog op de lijst gefocust. in mijn hoofd vinkte ik de lijst af: Nele Boes, Ihsane Chioua Lekli, Ann Nickmans en Marjan Peeters. Toen wist ik genoeg en gingen de eerste twee smsjes de deur uit. Mijn ma vond het onbeleefd, maar so what.

Daarna op de receptie een overgelukkige groepsfoto met mijn tweede licertjes genomen, een overwelkom glas fruitsap achterover geslagen, de nodige felicitaties in ontvangst genomen en een praatje geslaan met mijn promotor. Met cijfers tussen 14 en 16 voor thesisgedrocht kon het er wel af, vond ik. Bleek na vijf minuten bovendien ook nog dat zij en ik toch naar het congres in Frankrijk gaan (aaaaaaaagh!! een half uur spreken.. in het Frans!!!) We hadden nog afspraken na te komen, en we werden een beetje belaagd door wespen, dus vertrok ons gezelschap richting Heverlee, om daar de 'Wok Dynasty' uit te gaan proberen met een hoop familie. een woord: goddelijk. Ik heb gegeten tot ik bijna barstte (lang leve kleedjes) en af en toe gepauseerd om smsjes te ontvangen en te beantwoorden. Miss Popular, of tenminste toch voor een namiddag.

Want hoe snel is het toch ook weer vervlogen, de pracht van zo'n namiddag... De onderscheiding heb ik, en die staat ook op mijn diploma, maar van de rest blijft niet veel meer over. Maandag bij het avondeten was het alweer bussiness as usual: gezeur over mijn keuze van cursus frans, of ik hier en daar al ingeschreven was, of ik al gesolliciteerd had - en dat doe je toch zeker niet per mail -, of ik al eindelijk vakantiewerk had, of ik al naar het immokantoor had gebeld en toen ik aankondigde volgende week mijn theoretisch examen te gaan doen, was het hek helemaal van de dam: veeeeeeel te vroeg, vonden ze. Ze vinden nogal veel, en ze willen nogal veel en toch weten ze niet wat ze willen, want iedere avond zijn de prioriteiten wel weer door elkaar geschud. Lastig hoor.

de voorlopige stand:

theorie examen op namiddag naar keuze voor eind juli
vakantiejob voorlopig noppes
spontane sollicitaties : 5
afwijzingen: 5
gerichte sollicitaties: 3
afwijzingen: 3
appartementen op het oog verhuurd: 1
appartementen nog op het oog: 0
plannen cursussen frans: 2 (vdab en clt)
inschrijvingen cursus frans: 0
inschrijvingen literair vertalen: 0
tekst klaar voor congres: 0/30 min

muzikale keuzes: Rufus Wainwright (geniaal op werchter naar het schijnt)
Palomine (verdienen daar ook een plaats, maar liever nog op Marktrock, eigenlijk...)

road to freedom step 1

2007-07-10T17:02:00.000+02:00

sinds zondag ongeveer vier uur heb ik mijn eerste zelfzekere stap op de weg gezet. Na al het voorbereidend werk van de voorbije maanden is er toch al een ding afgerond en zeker: het diploma. Want het is binnen, mijn felbegeerde en felbevochten Germaanse diploma. Met onderscheiding zelfs. Alle mensen die vonden dat ik beter geen univ ging doen zoveel jaar geleden: eat this! Van de studentenpopulatie heb ik me dus ondertussen op een andere grond toegespitst, zijnde de arbeidsmarkt. Voorlopig nog niet veel positiefs op dat vlak te vertellen. Hetzelfde geldt voor het vastgoed-vlak. Wel al vrij ver gevorderd in het 'rijbewijstheorie' boek. Een datum voor een eerste poging van dat examen ligt wel nog niet vast. Voor eind juli in ieder geval.

5 bloody seconds, zulke gevolgen ;)

2007-06-30T23:13:00.001+02:00

There's a million things I’d like to say
But if you'll stay I’ll try to hold 'em back a little.
And a million things I’d like to hear before you disappear
And then you raise your voice a little.

It's been a minute and it's no surprise,
That you roll your eyes every time I wanna talk about it.
Another minute you throw up your hands
And then you make demands like you never wanna hear about it.
So let's be clear about it,

(chorus)
There's a million things I wish you were
But what's for sure is one thing I wish you were not.
I wish you weren't the one to leave me stranded
Here empty handed with a head full of wishes.

There's a million words and I’ve said none,
I've held them on my tongue and carry them into the evening.
I lie in bed and swallow every word and though it seems absurd,
It's worth it to keep you from leaving.

And in the morning when I lie awake because my insides ache,
I try to get back to a dream about it.
Where every word makes up the air you breathe.
You never think to leave 'cause you know you couldn't live without 'em.
You won't survive without 'em.

you do something to me

2007-06-11T12:44:00.000+02:00

You do something to me,
something deep inside
I'm hanging on the wire for a love
I'll never find
You do something wonderful
then chase it all away
Mixing my emotions that
throws me back again
Hanging on the wire,
I'm waiting for the change
I'm dancing through the fire,
just to catch a flame
an' feel real again

You do something to me somewhere deep inside
I'm hoping to get close to a peace I cannot find

Dancing through the fire just to catch a flame
Just to get close to, just close enough
To tell you that.....

You do something to me something deep inside.

2007-06-10T21:00:00.000+02:00

wat heb ik de laatste weken nog uitgespookt? Het antwoord op die vraag telt twee woorden: Ben (en nee, niemand heeft iets gemist) en Jerry's :)

I am completely smitten (is dat nu niet de zaligste britse uitdrukking ooit?) Het begon met Chocolate Fudge Brownie, tijdens Clouseau. Perfect om mee te beginnen, want je weet niet wat je overkomt, een droom voor alle vrouwen met een acuut chocoladetekort. Dat was al een schot in de roos.

Een week en half geleden stak het virus weer de kop op, en jeuken dat het deed... Ik was van plan het dit keer grondiger aan te pakken, dus heeft het internet, mijn vriend, geholpen. Daar kwam ik op de hoogte van het bestaan van een smaak die ze 'cookie dough' noemen. Als ik daarbij vertel dat ik al jaren in mijn familie bekend sta als degene die bij het bakken van de wafels niet staat te bedelen om een wafel maar om het deeg, dan weet je het wel.. (Trouwens, dat geldt ook voor cake, tiramisu, chocomousse en koekjes). Ik had een nieuwe missie. Met een paar dagen vertraging en wat hulp (wegens te lui) was de missie geslaagd. Mijn mening? I'd died and gone to heaven... Dat is het eerste ijs waarbij ik het ijs laat smelten om dan het cookie dough ten volle te kunnen proeven. (da's zo'n beetje als eerst heel zorgvuldig het chocolalaagje van een Magnum afbijten alvorens aan het ijs te beginnen maar dan omgekeerd). De cookie dough heeft wegens enorme stress, hitte en nood aan verkoeling (op vele vlakken) nog minder lang geleefd dan ik had voorzien. *lichte schaamte*.

Met het vooruitzicht op een gruwelijke traag vooruitgaande paper (tegen morgen) en een examen dinsdag om 9 u dat ik totaal niet zie zitten was het tijd voor de grote middelen (maw. een 500 ml potje, niet dat ik ooit anders deed ;)) Het slachtoffer had ik dit keer al tijdje in mijn hoofd: half baked, als ik het goed begrijp een mengeling van de vorige twee. ben benieuwd naar het resultaat ;)

nog op het lijstje: Dublin Mud (as far as I know niet in België verkrijgbaar) maar die is voor proefkonijn Katrien, voor wie een combinatie Baileys en koffie zalig klinkt :)

2007-06-05T12:13:00.000+02:00

het lot heeft ook voor jou een prachtkado in pacht, als je maar geduldig bent en lang genoeg wacht

De inleiding tot dit stukje is dubbel niet van mij. Ten eerste waren de creatieve breinen die zo'n mooie zinnen kunnen vormen de broers van Kommil Foo. Ten tweede ben ik daar (dat de zin van kommil foo was dus) pas achtergekomen tijdens het typen van mijn paper cultuursmeiotiek omdat ik hem daar bij de tweede bron (ja Koen, bij jou ;)) was tegengekomen. Maar nevermind, waar het om gaat is dat het heel goed past bij nu. Bij mij. bij mijn situatie.

Want het lot vindt duidelijk dat ik lang genoeg heb gewacht op mijn prachtkado en dat de tijd rijp was om het uit te mogen pakken. Na 6 jaar zeuren over vakantie zonder ma en pa is het zover! In mijn kado (dat geen kado is want ik betaal het zelf) zit een driedaagse citytrip naar Dublin met Katrien. Gisteren vlucht geboekt en het hotel. Vandaag kwam dan nog de bevestiging voor de assistentie op de luchthavens, dus nu ligt het echt vast. Op 25 juni verruilen we de Brusselse grond voor een grote mechanische vogel die ons tot Dublin brengt. Helemaal alleen, heb ik dat al gezegd :) En dan drie dagen Dublin 'Shop till you drop' Of zoiets. de invulling zien we nog wel. In Dublin hoef ik niets. Daar gewoon zijn is al genoeg. Engels horen praten met een leuk twistje. mmm. Ik heb Dublin echt gemist, zoveel is duidelijk. Laten we maar niet ingaan op hoe gek het is om een stad te missen. put it down to examenstress

waar het om gaat is dat we maandag 25 juni vanaf 10.10 in andere lucht vertoeven dan de onze. vanaf die tijd ben ik dus ook alleen aan viervoudig tarief smsgewijs bereikbaar, u bent bij deze gewaarschuwd. Ook dringende mails op die dagen laat je best achterwege. Tot vrijdag 29 juni worden ze toch niet gelezen, want donderdag 28 juni komen we waarschijnljk heel wat geld lichter en bagage aan zakken zwaarder en hopelijk zonder kleerscheuren en een hekel aan elkaar terug met onze voeten op de grond rond half 9.

Uitgebreid verslag volgt.

In Dublin's fair city..

I want what I can't have

2007-06-02T22:31:00.000+02:00

Het is examentijd en ja hoor, ook al heb ik maar twee examens (en drie papers), ik word toch geplaagd door het jaarlijkse 'I want what I can't have' syndroom. Dat duikt altijd rond deze periode op en heeft er alles mee te maken dat er dingen zijn die nu niet kunnen of mogen maar die je dan net nu wilt, en nog liefst zo snel mogelijk ook. Wachten is ineens onmogelijk geworden. intengendeel, er komt iets in me op en dan moet het nog liever vandaag dan morgen worden ingelast.

Ik wil naar Pirates III gaan kijken. Al van dag een. Maar geen tijd. Deadlines. op 4 juni, 7 juni en 11 juni, examen op de 12e. Heel hectisch. Slecht plan, maar nu te laat. Dus in principe, als ik gewoon wacht tot de namiddag van de 12e, kan ik zonder problemen naar Pirates, maar dat, u raadt het al, is net het probleem. Want dat duurt me te lang. Daarbovenop komt nog dat iedereen in mijn omgeving plots naar Pirates gaat, en ik als de dood ben dat iemand iets belangrijk vertelt en het zo helemaal verpest. en alleen naar Pirates gaan, wat is daar nu aan?

Ik wil met Arid bezig zijn. ik weet het, tis bijna obsessief, maar de AB show laat nog steeds zijn sporen na. Ik heb echt mijn dagelijkse dosis van de nieuwe nummers nodig (my god, ik klink bijna als een addict) om me er door te sleuren. Ik ben gewoon nog zo onder de indruk van dat concert en alles erbij, maaar heb de tijd niet om er mee bezig te zijn.

Ik wil mijn vakantie plannen. 25 juni al, en vakantie is natuurlijk veel leuker dan papers schrijven, maar ja, ook daarvoor heb ik dus geen tijd. Dagdromen van Dublin, ook daarvoor is er nu even geen tijd, maar net nu dringt het zich op in mijn hoofd.

Ik wil computerspelletjes spelen op het maniakale af.
ik wil lezen (maar niet de dingen die ik moet lezen)
Ik wil shrek III gaan kijken.
Ik wil cd's gaan shoppen.
Ik wil schoenen shoppen.
Ik wil shoppen.
Ik wil in de Wok on Air gaan eten.
ik wil de Ben & Jerry's Cookie Dough proeven.
Ik wil de droom op mijn [i] Most Wanted Dreams[/i] halen
Ik wil iemand vinden voor Clouseau.
Ik wil een frontstagepas voor Marktrock.
Ik wil met mensen grondige gesprekken voeren op eender welk terras, maar wel NU!
Ik wil mensen zien (maar niet de mensen die ik moet zien).

conclusie: ik wil wat ik niet kan hebben (voorlopig)

conclusie 2: at this point in time, my life is a mess.